Καλή? Χρονιά

Καλή χρονιά το 1958, εμ... 2019 (ωραίος συνειρμικά ο αριθμός), θα ροκάρουμε πάλι.

https://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vwhttps://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vwhttps://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vw

υγεία κι αγάπη, για Ειρήνη, κανείς δεν την βλέπει... ευχές για την ανθρωπότητα κι όλους μας
31 Δεκ.
χμ, εμ... μετά τα Κάλαντα των Χριστουγέννων, αυτά της Πρωτοχρονιάς μου φαίνονταν λίγο "ξενέρωτα", λίγο με κρύα καρδιά ακολουθούσα τους μεγάλους πάλι -τον αδερφό και τον Ηρακλή δηλαδή-, δεν ξέραμε από τριγωνάκια κλπ όργανα, τις φωνούλες μας είχαμε μόνο, μου ξαναφορούσαν το κόκκινο παλτουδάκι και γαλότσες, κόκκινες νομίζω, και γάντια, η κυρία Γονατία δεν είχε λεφτά, μόνο μία πελώρια μητρική καρδιά, μας έμπαζε στην σάλα της-κλειστή, ανοιγόταν μόνο δι' εορτάς κι επετείους- μας κέρναγε κουραμπιέ από τα χρυσά της χέρια σε όμορφα πιατάκια, ύστερα, απένταντι στης θείας Δέσποινας, κουραμπιές-μελομακάρονο-ποτέ δεν μου άρεσε, το έδινα στον αδερφό, και, βεβαίως, ασημένιο 20άρικο, επόμενη στάση, στης κυρίας Ευγενίας, απέναντι από την Παναγία, με τον κήπο με τις γαζίες, ασημένιο 10άρικο ομοίως, πάλι κουραμπιές και μελομακάρονο-ήδη είχε "σκάσει" ο αδερφός, μετά, εξ απεναντίας, στην κυρία Κατίνα, με τα γραμμένα μαύρα μάτια, την μαμά του Ηρακλή, εκεί, η παρέα είχε χάρτινο 50ντάρικο, συνεχίζαμε σε σπίτια γνωστών -ο αδερφός κόντευε να "κλατάρει" από τα πολλά γλυκά, ως να καταλήξουμε "όξω" στης γιαγιάς, τα ίδια, αλλά μας έδινε ένα καταπληκτικό μπωλ, γαλάζιο σκούρο κρύσταλλο, με πελτέ κυδώνι-κατακόκκινο σκούρο- να πάμε στη μάνα μας.
-Σήμερα, ο αδερφός μετακόμισε σε άλλο κρεββάτι,λίγο κοντύτερα,ας του είναι για το καλλίτερο-

https://www.youtube.com/watch?v=eZ4muxHLyrg

- στον Αμφιτρύωνα, δίπλα μας, δηλαδή, η κυρία Ντόρις με το καπελάκι της πάνω από την μάνα, θρυλικά τα καπέλα της, συναγωνίζονταν την Βασίλισσά της, Ελίζαμπεθ,  από δεξιά κάτω η κυρία Ειρήνη, την χάσαμε πρόπερσι,από όλη την παρέα τους ήταν η αγαπημένη μου και του αιωνίως ερωτευμένου μαζί της αδερφού, διέθετε απίστευτο κι αστείρευτο χιούμορ, το κληρονόμησε ο γιός της Παναγιώτης, και η κυρία Ντόρις, να τα λέμε κι αυτά, έκαιγε το φαγητό και έλεγε" να σας κάνω μια πουτίγκα να ρίξετε τα ψιχαλάκια στην θάλασσα" η κυρία Θεοδοσία, μόνη που ζει, κομψή-κομψή πάντα, στο βάθος, ο κύριος Νίκος Καράπαυλος, σύζυγος της κυρίας Ντόρις,
αριστερά στο βάθος η μάνα του Μπέτση του Κωστούρου, δικηγόρου, κυρία Κατίνα-

τότε που όλα ήσαν πιο ανέμελα, ακόμη κι όταν γραφόταν αυτό:

Τα Χριστούγεννα της Κοκκινοσκουφίτσας

Φόραγες

ένα κατακόκκινο γαρύφαλο

                                     στη μνήμη

                                                 και μου τραγούδαγες

                                    τα κάλαντα

                                                              στα πέρσικα

      με σάζια;

τα αλληλούια

ήταν allah και Δαρείος.

μ’ ένα κατακόκκινο

παλτουδάκι

και τις γαλότσες μας

γυρίζαμε

σ’ όλες τις λάσπες

της μουρίτσας μας,

                                 μαυρισμένης

                                                        απ’ τα πεσίματα.

Στην τζέπη

ασημένια δεκάρικα

και μικρά γυαλιστά εικοσάρικα

κάνανε παρέα

με τριμμένους κουραμπιέδες.

Άνοιξες ένα μανουσάκι

για να

μας πεις

τα κάλαντα

κι οι Μικρές Κυρίες

της Άσκοτ

ζέσταιναν

την κρύα ατμόσφαιρα

της σαλονίσιας

Θαλασσογραφίας

με τα Βικτωριανά σαλόνια,

βελούδινους καναπέδες

και σεμενάκια,

Εγώ,

στον χαρακτήρα της Τζο

σταθερά-

                                           ανυπερθέτως.///...

Κρέμασες

ένα κατακόκκινο

~τριαντάφυλλο~

-άλικο το λένε-

                                                     στα μάτια μου

                                                                       και πια

                             βλέπω

/μόνο αίμα

και μαύρο/

                                     Η Τζο πέθανε

                                                                                                                  τις προάλλες.-

Φλεβ. 2012

**τότε που ακόμα στο όνομα Μελίτα, γύριζα το κεφάλι, μια φορά, που δεν το γύρισα, το μάνταλο στην πόρτα μεταξύ τζαμωτού και αίθουσας αναμονής στο ιατρείο της μάνας μάγκωσε το δάχτυλο, το δίχρονο μικρό έσκουζε κι η μάνα, πάντα ψύχραιμη, έβαζε επιδέσμους.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 

-τα λόγια σαπίζουν στη γλώσσα- Σαίξσπηρ-

έτσι ξαφνικά

https://www.youtube.com/watch?v=x-X-yP4ulfs

πας πίσω στο 1984, έτσι ξαφνικά, χωρείς σε καμία άνοιξη
έτσι ξαφνικά προαναγγέλεσαι στο εγγύς μέλλον με τις σούζες του μικρού σου γαλάζιου και οι Νηρηίδες γίνονται άστρα σε αναγγελίες του Ερυθρού Σταυρού, λαμπερά, σαν ξαπλωμένοι στο Περτούλι χρόνια μετά, δέκα, deja, έτσι ξαφνικά, φτάνεις εδώ, φτύνεις τα κρινάκια -κίτρινα πάντα αλλά ποτέ δεν ήταν το δικό σου χρώμα- τα κρινάκια, στο Δάσος απέναντι, το παίρνεις περιφερειακά φτάνοντας στο Ήλιον Άστυ, η τρέχουσα βόλτα, την κατηφορίζεις να συναντήσεις στο τρίστρατο ένα παιδί που παιγνιδίζει και σε περιμένει, εκεί, στο έμπα του φούρνου, να του πάρεις κουλούρι κι η φουρνάρισσα να σας χαρίσει, ως είθισται, κάτι φαγώσιμο που πετάτε στον κήπο, πριν την καγκελόπορτα, έτσι ξαφνικά, βρίσκεσαι αγκαλιά με τις πορτοκαλιές κουβέρτες -το πορτοκαλί δεν ήταν ποτέ το δικό σου χρώμα, προσβολή στο κόκκινο της φωτιάς, άντε, βερμέιγι, στην μύτη της σκάλας, κείνο το παιδί χοροπηδάει στα κιτρινο-πορτοκαλί και ζητάει ό,τι κάθε παιδί, χαρά. Πού να την εύρεις τούτη δώ, μετά αντίο, μετά την μεταγλώττα, "έχει τόσο έλεος" επιμένει ο Σαίξπηρ κι εσύ αναλογίζεσαι "ίλεος, ίλεος" εβραϊστί, τότε που η Σάρα σού διάβαζε κι επέμενε να καταλάβεις, έλεγα κι έλεγα: "να είσαι καλός, να είσαι γλυκός, για νά'χεις τον κόσμον όλο", δεν εισακούσθηκα, αυτά πληρώνουμε τώρα, την ανυπακοή, τα μαραμένα κρινάκια, σαν γαζίες στην πατρίδα μας, εσύ θα κάτσεις εδώ στον χιονιά κι εγώ θα γυρίσω σε σβησμένο τοπίο, αστικό και μαραμένο, μέχρι την επόμενη φορά που θα είναι πάλι έτσι, μπορεί καλλίτερα κι ίσως να έχει αναφανεί στο σύμπαν το 18ο σονέτο του Σαίξπηρ,  ίσως να έρθει, τότε, το παιδί σου να διεκδικήσει το μόνο που απανταχούν όλου του κόσμου τα παιδιά: χαρά, να μπορείς να την προσφέρεις, από το δάσος, θα κοιτάω, κόβοντας κίτρινα κρινάκια να σας στείλω, κι ας μην είναι το κίτρινο το δικό μου χρώμα-


https://www.youtube.com/watch?v=r-f82JmXx_s

μειράκιον προς πρεσβύτη

https://www.in.gr/2018/12/29/plus/perierga/twitter-egkainiase-απmazi-ton-tsipra-anyparkto-metro-thessalonikis/

αν του πεις "πρεσβύτης" θα αγνοεί την λέξη, ήτο απησχολημένον το μειράκιον να κάμει αντιπολίτευση μέσω του 15μελούς του, άρα, πώς να αντιληφθεί την διαφορά τού να απευθύνεται κανείς στον πληθυντικό του σεβασμού από τον πληθυντικό του ραγιαδισμού? ένα μειράκιον που μεις με ανοιχτή την παλάμη προς τον καθρέπτη μας αναδείξαμε σε αξίωμα πέραν κείνου του οδοκαθαριστού, έτσι, εγκαινιάζοντας σήμερα φαντασιακό μετρό που έχει κατέλθει -γνωρίζει, άραγε την λέξη το μεγαλωμένο μειράκιον?- χωρίς άνοδο στο υπ-έσχατο σκαλοπάτι του λαϊκισμού, απευθύνεται στον ενικό της δήθεν οικειότητος σε πρεσβύτη απερχόμενο Δήμαρχο με Δέλτα Κεφαλαίον, διότι δεν απεμπόλισε ποτέ τις καταβολές του, εξέθεσε δημοσίως τα πάθη του, διέπραξε τα λάθη του αλλά, όντας αυτός που είναι, προχώρησε την συμβασιλεύουσα δυό βήματα έμπροσθεν, αν -χτύπα ξύλο- διάβαζε το μειράκιον Αλέκσις τούτο δω, ανάθεμα κι αν καταλάβαινε ένα χιλιοστό, χαρήκαμε όταν καταργήθηκε η καθαρεύουσα και το πολυτονικό από τον τότε πρεσβύτη -ποιός θα το έλεγε πως θα τον μνημονεύαμε κάποτε, κι όμως, καλλίτερος από πολλούς επερχόμενούς του, ας μην μνημονευθεί ο αλήστου Ανδρέας και η κίνηση προς την Μιμή, ο κύγιος Γεώργιος Γάλλης, κάτι μειράκια σαν το εν τω πρωθυπουργικώ θώκω θα είχαν ίσως μάθει το ποιηματάκι της δασείας "άδης-άγιος-αγνός- αδρός-άμαξα-απαλός-Αίμος-Αλικαρνασσός-Αλιάκμων-αλυσσίδα-αιρετός-άμα-αίμα-αμαρτία-αίρεσις και αλιεία"...*το ποιηματάκι, όχι με σειρά, σκάρωσε ένας λόγιος Σάμιος γυμνασιάρχης στην δεκαετία του 30-μου είπαν φέτος κάτω στο νησί*
*με 14χρονο πείσμα, γράφαμε μονοτονικό και κόστισε ουκ ολίγες αποβολές από το τετράκις Παρθεναγωγείον εν μέση Χούντη Αρσάκειον, ομού μετά ξυπολισιάς διότι έτσι, βρε αδερφέ, φέρνοντας σε δυσκολότατη θέση την αγαπητότατη γυμνασιάρχη κυρία Ξανθίππη, δεν είχε 15μελή τότε, μόνο το θάρρος της ηλικίας, γιά έλα στα πέντε αλώνια, τα λέμε μετά, τώρα, το θράσος περισσεύει και ετοιμαζόμαστε να το "λουστούμε" ξανά και ξανά διότι τα επόμενα μειράκια θα "μας κάνουν τα τρία ούτε καν 33". Καλά κάνει κι αποσύρεται ο νυν εν Θεσσαλονίκη Δήμαρχος, δεν αξίζει τίποτα πια, ούτε εμείς τις ζωές μας-
*όσο για αυτό το δήθεν Διεθνές πανεπιστήμιο, στήναμε-δήθεν κι εμείς, τρέχοντας πάνου-κάτου- κάποτε στήθηκε -λέει, εκεί στα υπουργεία σας ουδέποτε ξανα-ακούσαμε τοιούτον τι, πρόκοψε-λέει-από ποιούς? ποτέ δεν είπε. Το "δούλεμα" του δουλέματος, ω! Μακεδόνες.ένα φυλλαδιάκι διεσώθη με μίαν εικονική πραγματικότητα, αν περάσετε από το σπίτι, να σας το επιδείξουμε.

https://www.lifo.gr/print/eptaimero/220639/katevainontas-ta-skalia-tis-eksoysias
**δεν νομίζω να έχει υπάρξει στα πολιτικά τοις πράγμασι χρονικά, διεθνή τε και εγχώρια, παρόμοια περίπτωση: μία δράκα νεανίων και κομματοσωληνόγερων να έχει αδράξει την καρέκλα της εξουσίας, να κάνει καθημερινά πάρτυ, να επαίρεται κι από πάνω και να ευρίσκονται ακόμη καμπόσοι που θεωρούν πως όλα είναι καλώς καμωμένα, έτοιμοι να τους ξαναψηφίσουν, έχοντας ξεγελάσει περίπου το ήμισυ του εκλογικού σώματος, καταγελώντας σήμερα στο πρόσωπό τους, και να περιγελά-πανευτυχής- το σύνολόν του. Δεν νομίζω (από τις λίγες εντρυφήσεις στις Πολιτικές επιστήμες) να έχει υπάρξει στα διεθνή και εντόπια χρονικά μαζωμένη τόση αλητεία, τόσο χαμογελαστή, τόσο άνετη και τόσο αισχρή-

σκεπτόμουν να γίνω βιβλίο

Ο Ανταίος για τον αγαπημένο στα πάτρια Άμος Οζ

(...) Η μεγάλη λογοτεχνία σου δίνει πάντα την αίσθηση της άμεσης αλήθειας (...)


https://www.oanagnostis.gr/%CE%BF-%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CE%B6-%CF%8C%CE%B6-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%B4%CF%8E-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B5-%CE%BF-%CF%86/?fbclid=IwAR0zSMix5eobIBBgbOx4_oLHwDsl_8-8dOaXSGIllz3KFNFNby1yUXmzcLc .


https://www.efsyn.gr/arthro/oi-keraies-tis-epohis-mas-gia-ton-amos-oz

θα το ξανα "περάσει" σίγουρα η ΕΡΤ3, το είχαμε δει τότε, το ξαναείδαμε, θυμάμαι πως το "μαύρο κουτί" ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα, ήταν το 1994, είχα ήδη διαβάσει μερικά, αγγλικά. Αυτό το "μαύρο κουτί", δάνεισα 3 φορές, έχασα άλλες τόσες που ξανα-αγόρασα, προχθές, σε μία σακκούλα -ακόμα να στηθούν  οι νέες βιβλιοθήκες, το ξανα-ηύρα και διαβάστηκε πάλι με μιαν ανάσα-. Την Ιστορία του σκότους θυμάμαι, πόσο με ταλαιπώρησε, μου φτιάξαν ένα αυτοσχέδιο αναλόγιο, σφηνόναν το βιβλίο ανάμεσα και γύριζα τις σελίδες με ένα μακρύ καλάμι, με έναν τόνο γύψο από πάνω ως κάτω. Ειρωνεία της τύχης: βρέθηκα σε ένα κρεββάτι για μήνες με σπασμένα μέλη ενώ σε ελάχιστες ώρες θα πέταγα για το Τελ Αβίβ όπου με περίμεναν, ποιός να ξέρει, ο Μωϋσής είναι μεγάλος, ίσως και να συναντούσα τυχαία τον Άμος Οζ σε βόλτες. Τον είχα δει, πάντως, όταν ο φίλος μου ο Ανταίος είχε φέρει στο Μέγαρο Μουσικής, του είχα τότε τείνει τον Μίχαελ, αλλά γαλλικά, του μίλησα στα ελάχιστα εβραϊκά που ως σήμερα θυμάμαι να γνωρίζω και ρωτώντας με απήντησα πως μία αγαπημένη γυναίκα, κάποτε μάνα κάποιου, ζούσε τότε στο Τελ Αβίβ, πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα αγγλιστί.Τον εύρισκα έναν πολύ γοητευτικό άντρα κι αν καμιά φορά βαρυόμουν σελίδες από τα βιβλία του, δεν έπαυα να αναγνωρίζω την μαστοριά ενός σπουδαίου συγγραφέα και σαγηνευτικού αφηγητή γραπτώς τε και δια ζώσης. Θαύμασα πολλά από τα δοκίμιά του. Έγραψε αυτό που αναφέρεται παραπάνω: μεγάλη λογοτεχνία με τα ελάχιστα υλικά. Scripta manent-

χρόνια σου πολλά Γεωργάκη -που έλεγε κι ο παππούς- Στέφανε, το Στέφανος το έβαλε ο νονός σου ο Παύλος Τσελίκας, τόσοι τον γνώριζαν αλλά δεν ήξεραν πως ήταν αυτός, έμπορος, import-export, κάποια στιγμή γύρισε στην Ελλάδα και αγόρασε στην Πλάκα την Φωλιά της αλεπούς, το έκανε ένα από τα καλλίτερα εστιατόρια,ύστερα, το "γύρισε" σε μπουάτ και πήρε τον Κώστα Χατζή, πάνω στην Κυδαθηναίων ήταν. Χρόνια και χρόνια και οι ουρές να μπουν. Μία φορά που είχαμε πάει σπίτι του, εκει-δίπλα, είχε ένα βιβλιαράκι στην βιβλιοθήκη του L´espagnol sans peine, εμείς έχουμε 5 χρόνια διαφορά -4,5 επακριβώς για την ακρίβεια- το πήρες εσύ και έμαθες Ισπανικά,  sans peine, πέντε χρόνια μετά το λόγου μου, sans peine, assimil, sans aucune peine, μας εγγράψαν στην πρώτη γενιά Ισπανιστών -να σκεφθείς, υπήρξαν κάποιοι αφελείς σε διαδίκτυα που ρωτούσαν τι θα πει Ισπανιστής. Στην οικογένειά μας όλοι έχουμε δυό και τρία ονόματα, σόι πάει το βασίλειο αλλά μ' εμάς τελειώνει. Εγώ τον Παύλο έλεγα θείο, έκανε έναν καρκίνο στον πνεύμονα, πήγε στην  Ελβετία και τον εγχείρισαν, σπάνιο τότε να πετύχει εγχείριση,  τότε αρρώστησε η κοινή μας μάνα, την παρηγορούσε τηλεφωνικώς, κοίτα να δεις πως οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν καλά, πήγε για κολύμπι Νοέμβρη μήνα κι έκανε εμβολή μες στο νερό.
-Πόσες φορές πρέπει να πω, τώρα άλλος θα έπρεπε να το διορθώσει αυτό, πως έχεις βάλει λάθος την μέρα γέννησης, επειδή λάθος σε δηλώσαν, κράτησες το 17 αντί του 8 Οκτωβρίου και στην υστεροφημία της Βίκυ λέει 1 Ιανουαρίου, χρόνια σου πολλά και καλλίτερα από το τώρα Γεώργιε-Στέφανε

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%82



https://www.youtube.com/watch?v=eiQQGSMNbpk

θαλασσινή Ελένη

Ευτυχώς μεγάλωσα
μέσα από καπνισμένους έρωτες
κι έτσι κοιτώ εκτεθειμένη
προς τη θάλασσα

Όταν ήμουν παιδί από τα ντουλάπια της μάνας μου έβγαινε μια μυρωδιά εσπεριδοειδών, με τόση διάρκεια που είχαν πλημμυρίσει οι κάμαρες τα πόμολα τα απλωμένα σεντόνια, ξεγλιστρούσε από τις χαραμάδες και απλωνόταν στα σώματα έβγαινε από τα μάτια μας και μοσχομύριζαν οι νύχτες.
Έβαζα τα ρουθούνια μου βαθιά στα μαλακά ρούχα και εισέπνεα· μέχρι να μουλιάσω. Έτσι γέμισα υγρασία.

-από την νέα συλλογή της Ελένης- στο φιλόξενο σάιτ του φίλου μας του Βρυξελλιώτη Στράτου

https://staxtes2003.com/2018/12/24/24-12-18-2/?fbclid=IwAR0S1kgzYeH5hnpS3DN4TsbVpqcHFitdlQGwgpjFFGKAZnf3xGlkgfIMnP8

φωτό του Billy Bobos, o Μεγάλος Δρόμος στ' Ανάπλι, δεκαετία του '60, τότε που η Ελένη μπουσούλαγε στην Πυριέλλα-που έλεγε η μάνα μου- και την φέρναν στ' Ανάπλι τα γονικά της, ένα λιγνό μαυροτσούκαλο, έτσι είναι ως σήμερα, ένα λιγνό μαυροτσούκαλο, έγινε μία πολύ ωραία γυναίκα με παιδιά φυσικά και ποιητικά: 

http://www.biblionet.gr/author/84994/%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%9D%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85

υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάς χωρίς να τους γνωρίζεις, κι άλλοι που έτσι και τους δεις, γίνονται, απλώς, δικοί, δεν έχει σημασία ότι πρόγονοι της Ελένης υπήρξαν κολλήγοι σε χτήματα του προπαππού, ούτε ότι αντί για το σπίτι της Δαλαμανάρας προτιμούσαν το σπίτι στην Πυργιέλα όπου μεγάλωσε η πατρική γιαγιά, ούτε καν ότι η θειά της η Αντιγόνη παντρεύτηκε τον θείο Πέτρο κι έτσι συγγενέψαμε κιόλας. Σημασία έχει πως τούτη δω η κοπελλιά που έχει ένα επάγγελμα κι απαιτητικό και το χαιρόμαστε, καθ' ότι ες κοινά όμματα ΤΒ, γράφει καταπώς μας αρέσει εμάς. Το χαιρόμαστε και πάντα θα εξάρουμε γραφές που μας αρέσουν, διατίθεται για να την ανακαλύψουν κι άλλοι, η Ελένη της επαρχίας μας, της Αθήνας άγρυπνη ωραία κοιμωμένη

https://www.youtube.com/watch?v=9sHcBTHfL3Q

δομήνικος θεοτοκόπουλος

νικηφόρος λύτρας, αντίγραφο κρεμόταν στο σπίτι μας


(...) Ωστόσο, στο Ναύπλιο οι πρώτοι χοροί του ανήλικου Οθωνα ήταν μάλλον η... προθέρμανση για το μεγάλο γεγονός, το πρώτο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν στην Ελλάδα.

Το ρεβεγιόν έγινε στο «Βουλευτικό», το ιστορικό τζαμί, στη νοτιοδυτική πλευρά της πλατείας Συντάγματος, όπου στεγάστηκε η πρώτη Βουλή των Ελλήνων και από το 1828 έως το 1834 δίνονταν συνήθως οι δημοτικές χοροεσπερίδες(...) 

http://www.efsyn.gr/arthro/oi-vayaroi-mas-eferan-revegion-kai-ta-ela

* τώρα το ξαναλένε Βουλευτικόν, εμείς, πάντα Ωδείο, εφόσον στέγασε εκεί το Ελληνικό  Ωδείο που ίδρυσε ο Σάμιος Μανώλης Καλομοίρης, τύχη αγαθή, με έκαμε επίτιμη Σαμιωτοπούλα χρόνια μετά, μέρος όπου οι δασκάλοι μας, μας κοπανάγανε τα χέρια στα όργανα μπας και μάθουμε μουσική και αγωγή*

* *πιτσιρίκι, ζούσαμε με τον θρύλο της Γιακαλούς, (γιαγιά καλή, έτσι την είχε βγάλει το δίχρονο μυαλάκι του μεγάλου αδερφού) της Μαργκαρέτε, και το πόσο ωραία έπαιζε στο πιάνο και τραγουδούσε την Άγια Νύχτα, αν ερχόταν, το σιγοψιθύριζε, από εγκεφαλικό νεώτατη δεν μιλούσε καλά, στήναμε αυτί κι άκρη δεν βγάζαμε, Γερμανικά το έλεγε, φυσικά, Stille Nacht, heilige Nacht,
φαντασιώναμε τότε χιόνια και έλατα και δρυμούς και σπιτάκια με στέγη ξύλινη, σαν αυτά που έφερνε η γεννήτωρ από τα ταξίδια της, μόνη αναφορά η Χάιντυ στα βουνά, οι κουρτίνες μας είχαν ωραίες μπάλες,γυαλιστερές και το δέντρο στήναμε συνήθως κάθε
προ-Παραμονή Χριστουγέννων, την επαύριον, στο σχολείο είχα να πω το ποίημα που είχε σκαρώσει η μάνα μου, κάθε χρόνο διαφορετικό, αφού καμαρώναμε το δέντρο μας, ακόμη το έχω, ψεύτικο, οι γεννήτορες ήσαν γεννημένοι οικολόγοι, είχαμε τις πρόβες για το ποίημα. Τα δικά μας γονικά δουλεύανε,πού χρόνος να έρθουν να καμαρώσουν τα σπόρια τους...
https://www.youtube.com/watch?v=3BS9ohD1R5g

Καλά Χριστούγεννα!!

Κοίταγες με όλα σου τα μάτια λυτά, όταν δέθηκαν φιογκάκι από αλυσσίδες του συρμού, πέσαμε, ήρθαμε στα ίσα μας πια, ούτε δεσμά ούτε κρατήματα.

https://www.youtube.com/watch?v=zhqg4U32p9w

https://www.youtube.com/watch?v=nYoqy8hp9Fo

those days -1993-4-5--6-00

Ακόμη και ο Άρης έχει συγχρονιστεί με το πνεύμα των γιορτών, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), που έδωσε στη δημοσιότητα μια εντυπωσιακή φωτογραφία ενός αρειανού κρατήρα με πάγο στο εσωτερικό του, ο οποίος δείχνει σαν να είναι γεμάτος με φρέσκο και απάτητο χιόνι. Πηγή: www.lifo.grΑκόμη και ο Άρης έχει συγχρονιστεί με το πνεύμα των γιορτών, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), που έδωσε στη δημοσιότητα μια εντυπωσιακή φωτογραφία ενός αρειανού κρατήρα με πάγο στο εσωτερικό του, ο οποίος δείχνει σαν να είναι γεμάτος με φρέσκο και απάτητο χιόνι. Πηγή: www.lifo.gr

https://www.lifo.gr/now/tech_science/219716/o-xionismenos-kratiras-xristoygenniatiko-klima-kai-ston-ari

φρούμαξα...

φρούμαξα, λοιπόν, που λέει η Γλυκερία μου (Μπασδέκη στο επώνυμο),
ασχέτως εκτιμήσεων, θεωρώ πως ο  Νίκος Βούτσης είναι ο πιο κόσμιος και συστημικός, soit disant, Πρόεδρος της Βουλής ever, η ανοίκεια και με δόση χυδαιότητας επίθεση που εδέχθη χθες από το τσικό που ε....έρχεται να μας κυβερνήσει κ. Κούλη δεν έχει προηγούμενο στην Ελληνική Βουλή, ο νυν κυβερνήτης, και λίγα του είπε του επόμενου κυβερνήτη της βάρκας που θα μπατάρει έτσι κι αλλιώς-τα έχουμε πει αυτά, μην επαναλαμβανόμεθα,τσιφλίκι του δείχνει να θεωρεί ο ούτε καν νεανίας το Ελληνικό πόπολο, να έρθει, να ξανακάνει μερικές απολύσεις για να μειώσει το Ελληνικό Δημόσιο, κλπ ωραία, τώρα που έχουμε ένα σωρό χρόνο να ξυπνάμε νωρίς και να βλέπουμε όλα τα πρωϊνάδικα, μάθαμε πως ο κ. Κυριακούλης νευριάζει συχνά, κάτι σαν τον προκάτοχό του, κύριο Αντωνάκι, της γνωστής οικογενείας και Εθνικό Γαμπρό που διατείνομαι κι εγώ στο χωριό, ένα σωρό καντήλια κατεβάζει κι αυτός, στην πριμάτσα η χώρα, a beauty, jolly..

τα Χριστούγεννα της Έφης

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/pezografia/11220-xristougenna-mina-tsirwni

της Εφούλας

http://www.biblionet.gr/author/25543/%CE%88%CF%86%CE%B7_%CE%A4%CF%83%CE%B9%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B7

https://www.youtube.com/watch?v=j9U1gJy8AvE

πριν από τις μεγάλες γιορτάδες, μας πηγαίναν σινεμά με το σχολείο, μόλις είχε ανοίξει το Κορωνίς, μας παίξαν αυτό, μνήμης επιστροφή καμιά φορά

https://www.youtube.com/watch?v=evJF3cpZneM

λοιπόν κύριε Πρωθυπουργέ,
επιτρέψατε μοι ειπείν:
αν ήμασταν πολλοί εμείς στην δική σας θέση:
θα είχαμε αφήσει το ζεστό κρεββατάκι μας και θα είχαμε σπεύσει στις εγκαταστάσεις της Καθημερινής -ιστορικής εφημερίδας αν σας το είχαν ειπεί οι γονείς σας, διότι σεις...χμ...- και του τρισκατάρατου τηλεοπτικού σταθμού ο οποίος έχει όντως καταντήσει εμετικώς πως υπέρ της μίας Αγίας και ιεράς δεξιάς, μονοχόρδως παίζειν, στην οποία πάντα ανήκε, όχι?
θα είχαμε δηλώσει erga omnis et in situ τον αποτροπιασμό μας για την βόμβα που δεν είναι αστειότης διότι διακινδύνευσαν ζωές στον περίγυρο, θα είχαμε λύσει αστειότητες ως εμπάργκα και θα είχαμε υποσχεθεί αμέριστη συμπαράσταση. Τι πράξατε?  ξυπνήσατε, φυσικά, οι Καρανίκες που σεις διορίσατε σας συνέστησαν να ξανακοιμηθείτε, οι μεγάλοι σας μπαμπάδες σαν τους γραφικούς Καρβουνιάρηδες, ομοίως, και στείλατε τα τσικό σας, σεις το μειράκιον, να βγάλουν ανακοινώσεις γενικόλογες, μην χαλάμε και το κλίμα, έ? τώρα που άλλοι έξοχοι "θεσμούληδες" σκεφθήκαν να σας προτείνουν για το Νόμπελ Ειρήνης, ομού μετά του καλού κυρίου Ζάεφ, ομοίως τσικό, τα έχετε βρει μεταξύ σας προφανώς, ως συνομιλούντες την ίδια γλώσσα των χειρών της γενιάς σας. Δύο σε ένα... Πως ήρθατε στο προσκήνιο για να παραμείνετε σεις το γνωρίζατε, εμείς το μάθαμε κάλλιστα.
Αν ήμασταν σεις, κύριε Πρωθυπουργέ της πεντάρας του κομματιδίου σας που η απελπισία του κόζμου από 3 έκαμε 33%, τοιουτοτρόπως θα είχαμαν πράξει. Δεν είσθε όμως εμείς, σεις έχετε βαρύ παρελθόν, την σκιά των σταλίνων του ΚΚΕ που πάντα μονοχόρδως καλαναρχούν "την πάλη των λαών" , πέραν τούτου, ουδέν.
Αν ήμασταν σεις, κύριε Πρωθυπουργέ που σύντομα θα φύγετε από το προσκήνιο για να υπηρετήσετε άλλων σκοπούς σε κανέναν διεθνή οργανισμό, κάτι σαν την αλήστου μνήμης κυρία Δαμανάκη, δηλαδή, του ιδίου κόμματος προελεύσεως, μα γιατί τα βάζουν όλοι με τα αγγλικούλια σας?, μια χαρά τα πάτε και εκεί, θα είχατε άλλη πορεία από το χθες στο σήμερα, για την ώρα, τι η υπόγεια διάβαση κάτω από τον τηλεοπτικό σταθμό, τι η στοά της Γλώσσας στο χωριό μου, κάποτε μύριζε μόνο κάτουρο, σήμερα απολυμαντικό, δυο βήματα δρόμος είναι,αν δε πάρετε και το αεριωθούμενό σας, -φακές είπατε θα έχει το μενού?-σε δυο λεφτά βρίσκεστε εκεί, όταν μας αφήσετε τα εκλεκτά σας απορρίματα σωματικών υγρών θα αισθανθούμε ως κάποτε. Να είσθε καλά κύριε Πρωθυπουργέ μας  του ενός λεπτού του €, να μακροημερεύσετε και να υπερηφανεύεσθε πως στρώσατε με τον ιδρώτα του προσώπου σας του μηχανικού τον δρόμο στο άλλο άχρηστο τσικό που θα καταρρεύσει σε δύο χρόνους από σήμερα, για την χώρα, ούτε λόγος.
Κρίμα που δεν καταφέρατε δύο μόνον πράγματα: να υιοθετήσετε πλήρως τον αλά Αντρέα Παπανδρέου τρόπο -παρ' όλες τις μεταγραφές πεινασμένων για λεφτά, και τις πρόβες σας στον τόνο της φωνής- και να συντελέσετε επιεικώς πως στην διάσωση αυτής της χώρας, είμεθα μεγαλόθυμοι εμείς, σας συγχωρούμε, καλή στράτα στην πορεία σας, α, ενδιαμέσως, εμείς εδωκάτω, έχουμε ορισμένα θεματάκια, πιστεύουμε πως οι αξιότιμοι σύμβουλοί σας θα σας τα θυμίσουν, όταν, βεβαίως, συνέλθουν από την μέθη τους στην εξουσία και στα δηλητήρια  που καταναλώνουν στα μπαρ εδώ στο κλεινόν μας άστυ, αν βρείτε χρόνο από τα τόσα πήγαιν' έλα σας (φακές πάντα στο αεριωθούμενο, είπαμε?)
Το δράμα ξέρετε ποιο είναι, αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ? πως θα βρεθούν πολλοί να σας ξαναψηφίσουν για να μην καταντήσει το κόμμα σας κομματίδιο του μείον 3%, αδιαβάθμητοι κατ' εμάς, υγειαίνετε, για την αντιγραφή,

©ΑΡ

στοά για την Γλώσσα, από τα Πέντ' αδέρφια (5 βενετικά κανόνια, δηλαδή), Ναύπλιο

ΥΓ. έχοντας άπειρο χρόνο πια (πάντα υπήρχε δυστοκία στην διαχείριση του χρόνου) , ως πρωτίστως πολιτικόν ον, κάθισα και σας άκουσα κι εσάς και τους επικριτές σας, ίσως να είχατε διασωθεί πολιτικώς πως αν απλώς αναφέρατε πως: κοιτάξτε, εμείς αριστεροί είμαστε, μας βάλατε να κάνουμε την χαμαλοδουλειά, την φέραμε εις πέρας και τώρα πια θα προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε μέρος του προγράμματός μας, κορώνες συγγνωστές, για το άλλο τσικό, τα είπαμε άνωθεν, χάσατε στα σημεία κύριε Πρωθυπουργέ, το δράμα καλώς γνωρίζουμε, θα εκλεγεί το έτερον ημι-τσικό και σε 3 χρόνια από τώρα θα ξαναέχουμε εδώ τους διαδόχους της κυρίας Λαγκάρντ-πόσο να κρατήσει κι αυτή, έχει θητεία να βγάλει και να επιστρέψει στην Γαλατική μικροπολιτική σκηνή. Μην μας κουράζετε πια-Gute nacht

https://www.samos24.gr/%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1/?fbclid=IwAR0tDm7ouRAYCt3p2AKARSwc5wb66VxkTHNTtQNDtxbrKAtFWiHmuz66A5U

μακάρι να τους βρουν και να τους κρεμάσουν ανάποδα, κοντεύουν δύο χρόνια που κάποιοι ασυνείδητοι σκοτώσαν την  φώκια μας, το καλλίτερο φωκάκι του ντουνιά, κοινωνικό στο έπακρον, όμορφο, κουκλί, παιχνιδιάρικο, πηγαίναμε βόλτα στον Σιδερά πάνω στην ράχη της. Βρεθήκαν κάποιοι που το πυροβόλησαν, τι τους έφταιξε? τους χάλαγε τα δίχτυα, προφανώς, και πήραν μια αθώα ψυχή..., μέχρι την τελική δικαίωση, παρακολουθούμε την υπόθεση, είμαστε πολλοί που έχουμε δηλώσει πολιτική αγωγή, στα γουναράδικα θα τα πούμε Μαραθοκαμπίτες

στον καλό μας ληστή...

https://argonafplia.gr/2018/12/12/%CE%B5%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%89%CE%AF-%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%80%CE%BB/

από χθες, δίστασα λίγο, για την ακρίβεια, είναι σαν να κρεμάς ζωές στα περίπτερα.
τώρα που στη Βαγγελίστρα του ψάλλουν την εξόδιο, είπα, "του αξίζει", του ληστή (έτσι τον ελέγαμε), του μηχανόβιου Μάκη. Με καρδιά χρυσάφι, με αυτήν δέσμευσε το ωραιότερο κορίτσι τ' Άργους, την ξανθογαλανομάτα Μαρία, όχι με τα πάντα μεγάλα του κυβικά. Απέκτησαν δύο πανέμορφα και υπερ-ταλαντούχα παιδιά.
Γόνος μιας εκ των παλαιών αναπλιώτικων οικογενειών, ο δικηγόρος πατέρας του, δεξιός και προοδευτικός συνάμα πάντα στις ιδέες, Πέτρος Κομνηνός, διετέλεσε χρόνια ατέλειωτα Πρόεδρος του "Παλαμήδη" και πάντα μέλος του Δ.Σ της Βιβλιοθήκης, θέλησε τα δυο του παιδιά να σπουδάσουν. Ατύχησε, ο Νίκος, συμμαθητής του αδερφού, χρυσό, ομοίως, παιδί ως σήμερα, έγινε ναυτικός, βαρέθηκε να τελειώσει την Σχολή, παρέμεινε υπαξιωματικός αλλά κούκλος μελαχροινός μέσα στην στολή του, όταν βαρέθηκε τα μεγάλα μπάρκα γύρισε πίσω και πήρε μια βάρκα, την ονόμασε Κατερίνα, σαν την κόρη του, μας πηγαινόφερνε στο Μπούρτζι. Κάθε που έλεγα "να πληρώσω, βρε Νικολή" έτρωγα φιλική σφαλιάρα, την ίδια στην θρυλική του ντίσκο "Νεράιδα" στον δρόμο για την Καραθώνα.  Ο Μάκης από μικρός είχε κλίση στα ηλεκτρονικά, έπαιζε ένα σωρό όργανα, σε όλα αυτοδίδακτος, στα δέκα του χαρίσανε νταμς, αναστάτωνε την γειτονιά, έφθανε ο ήχος ως εμάς, πολύ πέρα, δηλαδή, τον στείλανε στην Ιταλία για σπουδές Νομικής κι εκείνος γύρισε ρέμπελος, όπως έφυγε, μόνο που η 500άρα μηχανή ήταν η θρυλική του χιλιάρα, όλοι μας την είχαμε πάει βόλτα στους Βάλτους. Έκανε Σχολή Σταυράκου κι άνοιξε το πρώτο δισκάδικο με αξιώσεις δίπλα από το Παλατάκι του Όθωνα, απέναντι από τα Σχολεία, κληρονομώντας το άλλο θρυλικό μαγαζί του Θυμιάκου με όλα τα καλούδια του Θεού που μας μαγνήτιζαν ως πιτσιρίκια.
Σκάρωσε ένα σωρό ταινιούλες μικρού μήκους. Υπήρξε αυτό που λέμε χύδην "τρρρομερρρό" παιδί, μία φορά, γύρω στα δώδεκα, ανέβηκε στην στέγη και προσπάθησε να ψήσει σουβλάκια, έβαλε, φυσικά, φωτιά και ποιός είδε τον κύριο Πέτρο και δεν τον εφοβήθηκε...ψηταμένος κατήντησε ο δευτερότοκός του, για μήνες κλειδωμένος μέσα να κλαίει γοερά...
Η μάνα των παιδιών, η κυρία Κατίνα, γόνος Φαναριωτών, πανύψηλη, χοντρή, με εξαιρετικά εκλεπτυσμένους τρόπους, την θυμάμαι πάντα στα τραπέζια πινάκλ που οργάνωνε κι η μάνα μου σπίτι μας, από υποχρέωση τω όντι, ανταποδίδοντας όλες τις προσκλήσεις στις οποίες δεν έστεργε να ανταποκριθεί λόγω φόρτου δουλειάς στο ιατρείο, κατοικοέδρευε στο τετράπατο σπίτι του Πάνω Δρόμου, επισήμως Σταϊκοπούλου. Ένα τρομερό ανέκδοτο: ήταν η πρώτη στ' Ανάπλι που απέκτησε ηλεκτρική κουζίνα, μέσα της δεκαετίας του '50. Έκαιγε τον φούρνο της για 2 συναπτούς μήνες, φουρνίζοντας με πάθος, τι κέικ, τι φαγητά, τι γλυκά, έστελνε και σ' εμάς πεσκέσι συχνά-πυκνά. Στον Μάκη τον ληστή οφείλω τις πρώτες μου βόλτες με πατίνια, στο πεζοδρόμιο της Πισίνας, είχαν κόκκινη βάση, προσπαθούσε να με μάθει, ποτέ δεν τα κατάφερα αλλά ο καλόκαρδος φίλος μου προσπαθούσε πολύ. Μετά από χρόνια, μετέφερε το δισκάδικο στην αρχή της Άργους, κινηματογραφήσεις-βιντεοσκοπήσεις, "αναλαμβάνουμε γάμους και κηδείες". Τα τελευταία χρόνια βιντεοσκοπούσε σταθερά όλες τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαμε, κάποτε χωρίς να του το πούμε πριν. Έπαθε από νεφρά, χθες, δεν τα κατάφερε, είχαμε δύο χρόνια διαφορά. Τα τελευταία χρόνια που περνούσα μπρος από το κλειστό μαγαζί κάτι μου μίλαγε πως...στον τόπο μας είναι γνωστές δύο προσφωνήσεις: "καμάρι" και "μανάρι", κάθε που έμπαινα, έλεγε: "καλώς το καμάρι μου"  Είναι από τους ληστές που εξασφάλισαν τον Παράδεισο, θες επειδή τον Άγιο Πέτρο τον λένε σαν τον πατέρα και τον γιό σου, σου άνοιξε διάπλατα τις πόρτες, βουνά από ρύζια και σοκολάτες, καλά θα περάσεις εκεί, να πάρεις και κανένα γραμμάριο διότι από χοντρός μια ζωή, λιπόσαρκος κατήντησες κι εσύ βρε ληστο-Μάκη, καλή διαμονή. 'Αλλος θα σε βιντεοσκοπήσει σήμερα, όταν κατέβω, θα έρθω να σε δω-

όλα τα πιτσιρίκια με ένα ποδηλατάκι την βγάλαμε, μπρος στο άγαλμα του Καποδίστρια

Led Zeppelin-Eurithmics-Jim Morrison-Rolling Stones-David Bowie, με το που φτάναν, εξαφανίζονταν, πόσες φορές δεν είχαμε συν-απαντηθεί στο μαγαζί των αδερφών Φαληρέα, πρώτα στο υπόγειο της Σκουφά κι ύστερα στην Δημοκρίτου, με τον Μάκη και την Μαρία να διαλέγουν δίσκους για το μαγαζί, καταλήγαμε, συνήθως, στο απέναντι -πάει κι αυτό, έκλεισε, σαν τους κύκλους μας-εστιατόριο "Δημόκριτος"-

https://www.youtube.com/watch?v=KdEOl_NoFJc,

ροκά σε λέγανε, ληστή, ως το τέλος, θυμάσαι, φυσικά, τότε που κατέβαζα την κλασική κιθάρα από το μόνο σπίτι, ένα τετράγωνο απόσταση κι εσύ έφερνες την ηλεκτρική, κάτω από 3 τετράγωνα απόσταση στου Κατσίγιαννη και τζαμάραμε,  κι έλεγα: "μι-λα" κι έλεγες" δεν θ' αλλάξεις ποτέ εσύ, ντο-ρε, ρε ", ναι βρε, τι να αλλάξει κανείς? καληνύχτα χρόνια-

όταν ήσουν νεαρούλης πρώτος δεξιά, ετών 17, για πρώτη και τελευταία φορά μοιάζεις στη μάνα σου, θες τα μήλα βαλκανικά, πρώτος αριστερά ο παιδικός σου φίλος Χάρης, τι θα πει φίλος το κατάλαβες καλά στο Μάλεμε, τότε που με μια σφαίρα τού διαλύσαν τα μυαλά, το αρθράκι σου στην Αργοναυπλία του Κοΐνη, ένας επικήδειος της γενιάς σας, έμελλε να καταγραφεί στα χρονικά, έλεγα πως θα πεθάνει η μαμά αλλά εσύ θα ζεις με άσπρα μαλλιά, καπάκι τα έφερε η ζωή, η γιαγιά έλεγε πως κοιλοπόναγε σ' εσέναν και χτυπάγαν οι καμπάνες του Άη Γιώργη-πάντα στο πατρικό ακούονται- και ήταν άρα 11 του Δεκέμβρη, δηλωμένος 12 του Δεκέμβρη του 1919, μετά την θεία Έλλη, να τα λέμε κι αυτά, ένας από τους καλλίτερους ανθρώπους που μας έλαχαν, οι ωραίοι πεθαίνουν νέοι κι η θεία Έλλη ούτε 56/ περιμένανε τον Φρίξο, για τούτο σε ονομάτισαν Παναγιώτη-Φρίξο, ένα κλικ για τα 100, εμείς, εδώ, χτυπάμε σαντυγί για την τούρτα μιανής που δεν σε γνώρισε, κλείνει τα δέκα και μόνη της έγνοια είναι να μην καπακώνουν με καλύπτρες τα άλογά της, αν την είχες γνωρίσει, σίγουρα θα σου είχε αρέσει, είναι το ίδιο "μούτρο" tale quale μ' εσέναν, βάρδα μην μας προκύψει χαρτόμουτρο σαν εσέναν, αρκετά υποφέραμε από αυτό, εξάλλου, παίζοντας χαρτιά πέθανες, αν το θυμάσαι ακόμη δηλαδή εκεί στην  αστρόσφαιρα- και η μαμά έκρυβε λεφτά κάτω από το περσικό χαλί, μπας και σώσει τίποτα, είχε παιδιά ν' αναθρέψει και δεν ήταν νοικοκυρά στο σπίτι της, γιατρός και πανεπιστημιακή, αλλά... έπρεπε να σε θρέψει κι εσέναν με το μπριτζ και το πόκερ, τα θυμάσαι, έτσι, βγάλ' της πια το καπέλλο, έκανε παραπάνω από όσα μπορούσε για να μην καταποντιστείς,εσύ, n' empeche, πατέρα, τα στερνά σου μας δικαίωσαν και θυμάμαι πως φορούσα κείνη την κρεμ κελεμπία όταν σε είχαν στην εντατική και το παιδί ρώταγε "δηλαδή, θα πεθάνει"? και δεν καταλάβαινε ούτε πέντε χρονώ τι θα πει "να πεθάνει", σου κράταγε το χέρι, σε φίλησε στο στόμα και μια σταλιά παιδάκι είπε: "ο παππούς πρέπει να πεθάνει δηλαδή"? εγώ  "σέκος" στο άκουσμα αλλά ποιοί να δώσουν σημασία?-αυτό το "πρέπει", πατέρα, περιμένει να  γίνεις του χρόνου 100, ο μικρός μεγαλώνει και κείνο το ανθρωπάκι που δεν έστερξες να δεις (πόσο θα το είχες χαρεί, λες και στο στόμα το έφτυσες) γίνεται σήμερα σαντυγί, χτυπητή, την χτυπάμε από το πρωΐ, κλείνει τα δέκα και η πρώτη κουβέντα το πρωΐ ήταν "λες να με θυμάται ο παππούς εκειπάνω στην στρατόσφαιρα"? κανόνισε να μην το θυμάσαι το μικρό σου σπόρι καβαλικεύοντας σε άτι λευκό, κανόνισε να μην...

Δέκα Μάγισσες- Γιάννης Σαββιδάκης

(...) Να πάμε λοιπόν στην ρευστή αχλύ τής τότε Αλεξάνδρειας, ν’ αναρριχηθούμε επικίνδυνα στον Φάρο, να ξορκίσουμε τον ακατέργαστο φόβο και τα διάφανα γρέζια, τη μεγαλοσύνη σαν τον κολοσσό της Ρόδου, να πλεύσουμε στη Μεσόγειο της Κορνίς, δροσοσταλίδες στη Μαρεώτιδα,

ν’ αγναντέψουμε τις φελούκες, τα νάι, λευκά πανάκια στο βαθυγάλαζο, να χαθούμε στα χαμοσόκκακα στο Ράμπλι, να συρθεί και πάλι ο αταβιστικός μας πρόγονος στη σκιά του-.

Αργή πορεία των Βερβερίνων στο σαχάρειο κίτρινο, σπάει από τα άσπρα των Τουάρεγκ, προελαύνουν με καλπασμό για τη φιλική συνάντηση και ομού τσάι γλυκό στη φυλλωσιά της όασης. (...) -extract-

-all rights reserved

© AR 2011-
-του Γιάννη, για τους στίχους του και τα χρόνια μας-

κίτρινο της φλόγας

https://www.youtube.com/watch?v=L9MEUpjCntA&fbclid=IwAR1G3bKd2VD_mIjChDQJtd83SDq93pvPQPOVTs5-3tz7c3uPx3zrZkc3zgo

το ανατριχιαστικότερο είναι η κάλυψη των ματιών στα άλογα έστω με διαφανή μεμβράνη, προφανώς για να μην τους διαλύσουν τα μάτια φλογοβόλα ή κρότου λάμψης. Όποιος λίγο γνωρίζει, αν καλύψεις τα μάτια ενός αλόγου, τυφλώνεται, έτσι κι αλλιώς, χάνει τον προσανατολισμό του. Λένε οι "αλογογνώμονες" πως δύσκολα ή ποτέ τον ανακτούν. -Γνωστές οι καλύπτρες κατάμαυρες, τα άλογα πηγαίναν σαν μεθυσμένα, ουδέποτε ξανα-είδαν καλά όταν τους τις αφαίρεσαν-.
Όποιος λίγο έχει ζήσει ες Παρισίους, καλώς γνωρίζει τα διαβόητα CRS, τώρα τα λένε 1-2-3-4C, τα αντίστοιχα ΜΑΤ.
από το τίποτα ξεσηκώθηκαν, θα σβήσουν ως έχουν, ποτέ όχλος δεν κατόρθωσε να κατευθύνει τύχες ευρυτέρων συνόλων, οι αναντάμ-παπαντάμ αλληλοσυγκρουόμενες, εξάλλου, θελήσεις των νεόκοπων διαδικτύων είναι νωρίς ακόμη να "δώσουν" ευρύτερα κινήματα'  να πέσει ή καταποντιστεί ο εκλεκτός νεανίας των τραπεζιτών, περισσότερο από αδύνατο, αδύναμος ον, έτσι κι αλλιώς,εφόσον στηρίζεται από άκρως αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Στα "δύσκολα" όμως, ο ετερόκλιτος συνασπισμός αποδεικνύεται κραταιός, έτσι νομίζουμε πως θα συμβεί και στην συγκυρία. Μόνη που προελαύνει, η σκοτεινή Λε Πεν. Αυτή, ναι, είναι αληθινή απειλή σε βάθος χρόνου. Ανατριχιάζουν δηλώσεις νεανίων θερμοκέφαλων στα βίντεο: κάψτε τα όλα, κάψτε το Ελυζέ. Σαν τους δικούς εδώ, μόλις τις προάλλες, με εισαγόμενη "βαβουριά", αυτό όμως δεν είναι καινούργιο. Οι σημερινοί νέοι αναζητούν αντιστάσεις που σε σύνολο κοινωνίας δεν υπάρχουν, αν δεν είμαστε εις θέσιν να το δούμε ούτε τούτο, ε... Στα "ψεκασμένα", του "καναπέ" "ήσυχα" καθ' ημάς, η αντίδραση μόνο ως αφορμή της αύξησης των καυσίμων φαντάζει σαν παντεσπάνι ενώ εδώ ούτε μπομπότα ούτε φωνή. Ούτε η προσωρινή "εξαγωγή"¨"εξέγερσης" στα γειτονικά κράτη προξενεί ανησυχία, τα Βελγάκια ζητάνε, λέει, την παραίτηση του Σαρλ Μισέλ, από πλήρη άγνοια και σύγχυση πάσχουν, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχουμε δει τα Ολλανδάκια να εξεγείρονται στον καλπασμό της ακροδεξιάς στην χώρα τους. Τα παιδιά έχουν ανάγκη προτύπων, όταν τα πρότυπα τους είναι ανύπαρκτα, "μαϊμουδίζουν" σε "ιμιτατιόν, μαντάμ". Το 2018 επ' ουδενί θα αποδειχθεί έστω και κακέτυπο του 1968. Πρώτον διότι ουδέποτε η Ιστορία επαναλαμβάνει εαυτήν και δευτερευόντως διότι καλώς ή κακώς ή, ενδεχομένως, καλώς, η ίδια Ιστορία έχει αποδείξει σε βάθος χρόνου πως οι επιτυχημένες εξεγέρσεις απαιτούν προγραμματισμό, στρατηγικόν σχεδιασμό και στιβαρό χέρι ολίγων στην υλοποίησή τους. Δεν είναι η περίπτωση. Και, καλλίτερα που δεν είναι, διότι ας αναλογισθούμε τι ακολούθησε την γενικευμένη εξεγερσιακή διάθεση στον πλανήτη του 1968: στις ΗΠΑ με τον Λίντον Τζόνσον τις καταστροφικές επιθέσεις στο Βιετνάμ, την διάλυση των δημοσίων πανεπιστημίων, την αύξηση της ανεργίας, στην Μεγάλη Βρεττανία την απόλυτη εξουδετέρωση του εργατικού κινήματος, με έναν Χηθ υπερ-αδύναμο και το κίνημα του κραταιού κινήματος των ανθρακωρύχων διαλυμένο και τους ηγέτες του στην φυλακή, την Σολινταρνόσκ του Βαλέσα γονατισμένη κι εκείνον στην φυλακή, την Τσεχοσλοβακία και την βάρβαρη κατάκτηση των Σοβιετικών, την κατάπνιξη της "άνοιξης της Πράγας", στην Γερμανία τα φαινόμενα "τρομοκρατίας" των Μπάαντερ-Μάινχοφ και τα λευκά κελιά, στην Ιταλία την ανατίναξη στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου το 1969, το τραίνο στην Μπολώνια με 85 νεκρούς το 1980,  τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την εκτέλεση του Άλντο Μόρο,την εξέγερση και την βάρβαρη καταστολή των νέων στην μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου, την Τιεν αν μεν, το 1989, την βάρβαρη εκτέλεση του Ερνέστο Γκεβάρα το 1968, γιατί να εξαιρέσουμε ημάς με την ανιστόρητη 17 Ν και τις εκτελέσεις, όλως ιδιαιτέρως του αντίστοιχου του Μόρο, Παύλου Μπακογιάννη?
Τι κέρδισαν όλοι αυτοί? οπωσδήποτε τον αποτροπιασμό ευρέων στρωμάτων κοινωνιών και δεν είναι όλοι "νομοταγείς νοικοκυραίοι", στην καλλίτερη των περιπτώσεων, την αποστροφή της κεφαλής. Τι επακολούθησε όλων αυτών: αμιγής σκλήρυνση κυβερνητικής πολιτικής (την πολιτική Λάσκαρη και τις αύρες στους δρόμους της Αθήνας τα θυμόμαστε εμείς?). Το αιτιατό θα καθορίσει την αιτία? θα μπορούσε να αντι-ειπεί κανείς: επ' ουδενί, αλλά, στην προκείμενη των κίτρινων γιλέκων, η αιτία χλωμαίνει σε κίτρινο εξαιρετικά αχνό-

Υ.Γ. ένας αμήχανος νεανίας (ή, το πιθανότερο, του υπέδειξαν να εμφανισθεί ως τέτοιος), "υποσχέθηκε" ένα κοκκαλάκι στους σμικάρ (smic=ο ελάχιστος βάσει γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας μισθός) και ελάφρυνση στην εφαρμογή κράτησης για την Εθνική Αλληλεγγύη -έχουμε κι εμείς εδώ, αμ, πώς- ταμείο MNEF το λένε εδώ και 70 χρόνια, μαζί με την Περίθαλψη- στους χαμηλοσυνταξιούχους, ήτοι με σύνταξη κάτω 2,000€, για να ονειρεύονται οι Έλληνες, δηλαδή, των 500 €. Για να καταλάβουμε, δάσκαλος με 30 χρόνια δουλειάς, βγαίνει με 3,400€ σύνταξη, καθαρά για να καταλαβαινόμαστε, Έλληνες του καναπέ και της ψεκασμένης ραστώνης του "ωχ, αδερφέ!". Κι όμως, πολλοί κίτρινοι γιλεκάδες δηλώσαν πως δεν είναι ιθαγενείς να τους κουνάνε καθρεφτάκια και να πέφτουν στην λούμπα.

*ΑΕΠ 2017, 2,583 τρις $ https://www.google.gr/search?source=hp&ei=wIoPXLrDK8XIaOmJuSA&q=pib+france+2017&oq=PIB+France&gs_l=psy-ab.1.2.0i203l4j0l4j0i22i30l2.3064.10633..15553...1.0..0.201.1790.0j11j1......0....1..gws-wiz.....0..35i39j0i131j0i10j0i13j0i13i30.XtnxyeoWQPE
Τα χθεσινά "καθρεφτάκια" ισούνται με 4 δις €, σαν να λες, ούτε 300 εκατομμύρια € για την Ελλάδα με ΑΕΠ ούτε 300 δις όχι τρις $.  Κι όμως, ο γνωστός Ντομπρέφσκις, σιγά μην αργούσε, εξεδήλωσε ανησυχία και δυσαρέσκεια για το από πού θα τα βρει η αγαπητή Γαλλία.
Φορολογία στο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο της Γαλατίας, ούτε λόγος από τα χείλη του νεαρού με προσωπάκι "ελάτε, καλέ, αγαπήστε με". Εμείς εδώ, ενδιαμέσως, κατατριβόμεθα με Σκόπια κι εκλογές. Και βρίσκει και βήμα το εξω-ιστορικό κι αριστερίστικο ΛΑΕ για να δημιουργεί εντυπώσεις και να καλεί σε Ελληνικά γιλέκα, πλέκοντας το εγκώμιο του γραφικού Μελανσόν, γραφικοί όντες τούτοι δω. Ο οποίος Μελανσόν, εντούτοις, "έφαγε πόρτα" από τους γιλεκάδες. Και διεκδικεί θρασείως την κληρονομιά του ΚΚ Γαλλίας του Μαρσαί, αρτηριοσκληρωτικό ως εδώ και μη παρέκει, μόνο το Ελληνικό το συναγωνίζεται ακόμη, πλην, συνεπές σε όσα εξήγγειλε πάντα, αυτός ο καραγκιόζης, για την πάρτη του τυμβάζει περί...καθώς και οι Λαές στο Ελλαδιστάν, αυτούς, κανείς δεν λαμβάνει υπόψιν, αλλά το γαλλοκαραγκιοζάκι έχει ρεύμα κι οπαδούς, δυστυχώς-
Εν κατακλείδι: ως συνονθύλευμα εξεγερμένων πολιτών, τούτο δω δεν θα εξελιχθεί σε κίνημα με δυνατότητες, ήδη αρχίσαν οι διαρροές-
*σχετικό, παρ' όλα αυτά: ο καθένας στην κρεβατοκάμαρά του κάνει ό,τι θέλει, αλλά ο νεανίας όταν βγήκε Πρόεδρος Δημοκρατίας-νομίζω πως προσβάλλει αυτή η εκλογή τον Ντε Γκώλ, κι ας υπήρξε δεξιάς στροφορμής- θεσμοθέτησε πως η οικογένειά του δεν θα απολαύει εισοδημάτων του Γαλλικού κράτους, κι όμως, "έκοψε" ένα μηνιάτικο στην καλή του κυρία Μπριζίτ, η οποία, στα δικά μας όμματα, είναι απλώς αντιαισθητική. Δεν λέμε να μην κάνει botox ή να μην αγοράζει ρούχα υψηλής ραπτικής, αν τα σηκώνει η τσέπη της, των 3,400€ (δάσκαλοι και καθηγητές στην Γαλλία έχουν πλήρη εξομοίωση)  αλλά, βρε αδερφέ, όταν άλλοι στην χώρα σου δεν ενώνουν τις δύο άκρες, πώς να το κάνουμε, μαντάμ, προκαλείτε με τα γελοία σας  Luis Vuitton, ας αφήσουμε, εκ του γυναικείου φύλου ομιλώντας, πως είναι άκρως ακαλαίσθητα, χάθηκε ένας Ύβ Σαιν Λωράν, ένας Ντιόρ ή μια Σανέλ, βρε καλή μου?, 'αβυσσος η κράββατος του καθενός αλλά δημοσίως πως, λίγη περισσότερη σεμνότης κανέναν δεν έβλαψε, οι έγχρωμοι ιδίως και banlieusards (=των φτωχών υπερ-προαστείων κάθε πόλης κι όχι μόνον των Παρισίων), εξεγείρονται και μόνον στην σταφιδιασμένη σας εικόνα κρατώντας το χέρι του καλού σας μην και σας φύγει!!!*

Y.Γ. διάβασα στα πάτρια πως κάποιοι λιανίσανε έναν από τους δύο προφυλακισμένους για την δολοφονία του κοριτσιού στην Ρόδο. Κακώς, κάκιστα, άθλια. Λυπάμαι πολύ όμως που θα περιληφθώ στους ελάχιστους που επικροτούν ότι η θανατική ποινή θα έπρεπε να ισχύει ad infinitum για εγκλήματα του είδους, θυμάμαι τα πρωτοσέλιδα, μεσούσης της Χούντας, για τον Λυμπέρη που έκαψε τα παιδιά και την γυναίκα του, τον θανάτωσαν, κανείς δεν χάρηκε -εκείνον το αγγελόμορφο νέο που έτσι του "κάθισε", σκότωσε,έκαψε και τεμάχισε την νεαρότατη γυναίκα του, δεν τον θανάτωσαν, ελεύθερος κυκλοφορεί, καθόλου μετανοιωμένος , όπως πρόσφατα πατέρας που τεμάχισε το κοριτσάκι του, σπλάχνο από τα σπλάχνα του-, αλλά σε όλες τις κοινωνίες εμφανίζονται και τερατόμορφοι, η Δημοκρατία οφείλει να είναι ανεκτική,  πλην, στις εξαιρέσεις οφείλει να φέρεται αμείλικτα, είμαι αυτής της γνώμης και δεν προτίθεμαι να την μεταβάλλω για να φανώ αρεστή.-

Μπούρτζι, Ναυ. πρόσφατη φωτό του φωτογράφου, φίλου Τάκη Βασιλείου @Takis Vassiliou

γιορτή του Αγίου Νικολάου σήμερα, κάποτε είχαμε αργία και η περιφορά γινόταν μέρα, στην Παραλία (Λιμάνι), έρχονταν ένα σωρό πολεμικά κι εμπορικά πλοία που σφυρίζανε, έκανε συνήθως κρύο, μας ντύνανε γερά από το σπίτι αφού παρελαύναμε
(με τα "πουλάκια" κι ύστερα με τις "Οδηγούς"). Η μισή του σκεπή έχει καταρρεύσει, το δεξί καμπαναριό μισό, είναι τόσο άχρηστοι εκεί στον Δήμο, ως συνήθως έχουν μπλεχτεί το ΚΑΣ, η Αρχαιολογία, ο Δήμος, η Περιφέρεια κλπ ευαγείς θεσμοί. 4 πια τα χρόνια που ο Άη Νικόλας είναι κλειστός, τα τελευταία τρία η δοξολογία γίνεται στην Παναγία, ένα τετράγωνο πιο δίπλα. Δικαίως διαμαρτύρεται δημοσίως και ιδιωτικώς ο φίλος μου ο Κωστής ο Καράπαυλος, χρόνια Δημοτικός σύμβουλος, πάντα της αντιπολίτευσης, είμαστε δεξιοχώρι εμείς, παππουόθεν, γιόρταζε κι ο πατέρας του ο κ. Νίκος, μοιράζονταν κάποτε γραφείο με τον γεννήτορά μου, στο ισόγειο του Καραπαυλέικου, δικηγόροι όντες, Δήμαρχος κάποτε, αποδείχθηκε από τους καλούς, μόνο "μελανό" σημείο, ξύρισε τους υπέροχους ευκαλύπτους στον δρόμο του Τολού (τώρα την λένε οδό Ασκληπιού)-

τον λένε του γυαλού,  είναι η συνοικία που χτίστηκε στην πρώτη Ενετοκρατία πάνω σε πασσάλους, κατά τα πρότυπα της Βενετίας και εκτεινόταν από την Πύλη της Ξηράς ως την θάλασσα.

"Πριν μερικά χρόνια ο ναός του Αγίου Νικολάου έκλεισε 300 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Πρόκειται για έναν μεγαλοπρεπή ναό που οικοδομήθηκε το 1713 από τον προβλεπτή του ενετικού στόλου , τον Αυγουστίνο Σαγρέδο. Βάση διαφόρων στοιχείων από την απογραφή που έκαναν οι Ενετοί το 1696,υπήρχαν τρεις εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Νικόλαο ,πιθανόν όταν καταστράφηκαν από τον πόλεμο των Ενετών με τους Τούρκους για την διεκδίκηση της πόλης του Ναυπλίου η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναφτιάχτηκε και πάλι από τον Σαγρέδο" .

http://www.nafplio.gr/arxaiologikoixoroiseimiamenu/51-2011-03-20-10-36-39.html

https://www.youtube.com/watch?v=nnIohT8kIME



Γιορτάζουν ομοίως, ο Άη Νικόλας ο κρασόκτιστος στην Καραθώνα: https://www.youtube.com/watch?v=Sx1wGNLBzpA

όπως και το εκκλησάκι, το καρφωμένο στα βράχια του Κοντυλιού που η επίσημη ονομασία του είναι παραλία του Αγίου Νικολάου:

https://www.youtube.com/watch?v=6Cmj1_7gQNk

555 what this could mean?....

25^η ώρα

Περπάταγες γυμνά

και δεν είχα

κλαριά να σκεπάσουνε

το μυαλό σου.

Περπάταγες σιγά

και κράταγα απ’ το χέρι

το παιδί να συνταιριάξουμε

βήματα, σκεπασμένοι

από βλέμματα συμπάθειας,

τα μικρά παιδιά συγκινούν,

έτσι δεν λένε οι ανθολογίες;

Αφήσαμε το χέρι,

μεγαλώσαμε πια.

Ξέχασα πώς περπατάς

Δεν θυμάμαι αν χρειάζεσαι

σκέπασμα.

Το όλον: ταινία 24 ωρών.

Έφτασε η 25^η-

Εκείνες τις θάλασσες

τις θυμάσαι

ή να γυρίσουμε την ταινία πίσω;

Άσε,

Νέα, μοτέρ, πάμε. κλακέτα 25^η ώρα,

σκηνή α’, λήψη β’ –φύγετε όλοι από τη μέση,  είπαμε, τώρα!!!-

(απ’ το σκρίπτ: προσοχή στον  βηματισμό!!).

*περιλαμβάνεται στο e-book σε μία ανθολογία που επιμελήθηκε ο Γιώργος Ιατρίδης το 2014*

-για κάποιον που μόνο περήφανη με κάνει κάθε που κάνει μία κίνηση, όταν ήταν μικρούλης-μικρούλης, κράταγε με τα δύο χέρια την μηχανή μην του πέσει, Bolex, με τριπλό φακό και φυσούνα κοντή, κάθε που βρισκόμαστε, ρωτάει: " η Bolex ζει"? ζει, κι εσύ μικρέ που μεγάλωσες, να ζεις να σε χαρώ

https://www.youtube.com/watch?v=5Jj3wZVc7nw

https://www.youtube.com/watch?v=SboRijhWFDU