17/1/22

 

Χθες-σήμερα-αύριο


Το παρελθόν

έγινε

ξενοδοχείο πάγου.

Το παρόν

μπήκε

στις υποτροπικές

ζούγκλες με τις τζακαράντες.

Το μέλλον

ξώμεινε να χασκογελάει

φαφούτικα

στα νησάκια

του Νότου

 το καταπίνει η στρατόσφαιρα

του τίποτα. 

©AR


https://www.youtube.com/watch?v=tU1qFM1cHlI

25/12/21

Δήμος χριστουγεννιάτικος

αυτός είναι ο δικός μου χριστουγεννιάτικος μπουναμάς από ένα εκλεκτό παιδί, αγαπημένο, πολυτάλαντον μουσικό, ηθοποιό, ποιητή, αφηγηματογράφο και καταπληκτικόν φωτογράφο τοπίων της πατρίδας του, τον Δήμο-Δημοσθένη Μιχαλακόπουλο: https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=112915.

Ο Δήμος μόλις έβγαλε το νέο του βιβλίο που αναμένεται με αδημονία: 


μόλις γύρισα, με ηύρε τούτο: 

"δεν συχνάζει στα μπαρ παίζει τα ρέστα της στα εμπορικά σηκώνει απ τα πατώματα τις λέξεις των άλλων στα παραβάν δοκιμάζει υφασμάτινες αφωνίες τυλίγεται μ ένα σεντόνι κάνει σήματα καπνού ποιήματα βαραίνουν την ατμόσφαιρα κερνάει τους πελάτες σιρόπι για τον βήχα συμπάθεια για τα δάκρυα στέκεται στην ουρά του ταμείου βέβαιη πως εκβάλλει στη θάλασσα"

(Α.Ρ. δικό σου)

συνοδεύεται από μία από τις θαυμάσιες φωτογραφικές του συνθέσεις: 


Τα Χριστούγεννα, από τα μέσα της εφηβείας κι έπειτα, ποτέ δεν υπήρξαν καλή εποχή, δυσθυμία, συνήθως, με τόση εισαγόμενη επίπλαστη επιβαλλόμενη "ευτυχία", με τις κιτς διακοσμήσεις και το εισαγόμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο, που έχει, εντούτοις, την αξία του, μιας και ξεκίνησε σαν το Δέντρο του Παραδείσου από την Γερμανία. Έτσι, υπερκεράζοντας το παλιότερο έθιμο του μικρού καραβιού, ίδιον της ναυτικής μας χώρας, σ' εμάς έφθασε το έθιμο το 1833 επί Βαυαρών, στην ιδιαίτερη πατρίδα μου. 
Με τους στίχους από το φιλαράκι και παιδικό μου φίλο, το αναπλιωτάκι Θοδωρή Γκόνη: https://www.youtube.com/watch?v=qLANUn5qC4A

 


18/12/21

Lispector

 


σύντομα θα αναρτηθεί για να καλπάζει ελεύθερο στα διαδίκτυα, αντιτιθέμενο προς αγκυλώσεις καρεκλοκένταυρων εταιρειών παραχώρησης ή μη δικαιωμάτων έκδοσης.

Για να εκδοθεί η πρώτη αυτή έκδοση του "Κοντά στην άγρια καρδιά" πέρασα από χιλιάδες κύματα, πρώτον, δεν θέλαν, δεύτερον, δεν την γνώριζαν στο μικρό μας επαρχιακό κουρμπέτι,άρα δεν τολμούσαν, τρίτον, αφού έπεισα κάποιον τέλος πάντων, ενώ το βιβλίο ευρισκόταν στο τυπογραφείο, χρεοκόπησε.  Για τον "Παρατηρητή" μιλώ. Κατόπιν, το πρότεινα αλλού, πρόσκαιρες εκδόσεις Ηλέκτρα, και βρέθηκε φίλος, Θεός σχωρέστον, να θέλει να κάμει το σύνολον χωρίς να γνωρίζει λέξη πορτογαλικών, πέρασε κι αυτό κι έπειτα βγήκε αλλά με αυτό το παιδικό δήθεν εξώφυλλο. Ήταν το 2008, ο συγκεκριμένος οίκος, δεν κούνησε δαχτυλάκι για την στοιχειώδη παρουσίαση. Άλλες εποχές, η πρώτη εμφάνιση της Λισπέκτορ στην Ελλάδα, ως βιβλίο, πήγε "άπατο".

Τώρα βρέθηκε άλλος οίκος να θέλει να καπαρώσει το σύνολο των έργων της Λισπέκτορ. Βγήκαν ήδη 4 και πάνε πλησίστιοι, θερίζοντας με το δρεπάνι της άγνοιας και των Ελληνικών και των Πορτογαλικών, το σύνολο των γραπτών της Λισπέκτορ, θεωρώντας πως αυτά είναι μία περφόρμανς, αν μου του λέγαν 20 χρόνια πριν, δεν θα το πίστευα, πλέον, θα θριαμβεύσει η θεατρική παρουσίαση, είτε σε γαλλικά, είτε σε αγγλικά είτε σε εσπεράντο, πορτογαλικά κι ελληνικά μάλλον δεν θα είναι πλην, διότι όταν ανοίγεις σελίδα και μετράς 5 αριθμός 5 "μολοντούτο", απλώς κλείνεις το βιβλίο και το στέλνεις στην ανακύκλωση, όχι? 

adeste fideles: https://www.youtube.com/watch?v=O8FXpIQ5EeY


Δείγμα: Είχε παραμείνει σιωπηλή, ακόμη ξαπλωμένη, σχεδόν χωρίς να σκέφτεται, σαν ν’άκουγε τον ήχο από κείνη την ανύπαρκτη μουσική και με ρυθμό σηκώθηκε στις άκρες των ποδιών. ‘Εκανε τρία βήματα χορευτικά, πολύ ελαφρά, σα να φτερούγιζε.


Κλαρίσε Λισπέκτορ 

Κοντά στην άγρια καρδιά 1944

Αν υπήρχε αμάρτημα, εκείνη θα είχε αμαρτήσει. 

  Πού ήταν η γυναίκα της φωνής;  Πού ήσαν οι γυναίκες μόνο θηλυκά;  Κι η συνέχεια αυτού που είχε ξεκινήσει παιδί; Λίγος πυρετός. Αποτέλεσμα κείνων των ημερών που περιπλανιόταν από το ένα μέρος στο άλλο, απορρίπτοντας κι αγαπώντας χίλιες φορές τα ίδια πράγματα. Κείνες οι νυχτιές, ζωντανές, σκοτεινές και σιωπηλές, ενώ τ’αστεράκια λάμπανε στ’ αψηλά. Η νέα κοπέλα ξαπλωμένη στο κρεβάτι, μάτι άγρυπνο στο μισοσκόταδο. Η σάρκα γλαυκή πλέοντας στο σκοτάδι. Η κούραση ιχνηλατώντας το κορμί της, η διαύγεια πνεύματος αποφεύγοντας τη σκόνη.

Ονείρατα ιχνηλατημένα, απαρχή οραμάτων. Ο Οτάβιου να ζει στο άλλο δωμάτιο. Κι αίφνης, ολάκερος ο κάματος της αναμονής να συγκεντρώνεται σε μια κίνηση του κορμιού νευρική και γοργή.  Η κραυγή βουβή. Κρύο ύστερα και νύστα. (…)

 

 

 

 

 

 

 

 


16/12/21

καταδες σαμιωτικοι ever

 https://www.samos24.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF/

ακόμη και κατακαλόκαιρο όταν φθάναμε, η μαμά μας είχε κάτσει και μου είχε ψήσει κατάδες -πολύ λιγώτερο γλυκείς  από κουραμπιέ και, για μέναν και μόνον, χωρίς ζάχαρη άχνη- φυσικά, ήσαν έτοιμα τα θρυλικά της γιουβαρλάκια, σαν μεθαύριο, 18 Δεκεμβρίου 2018, ημέρα Πέμπτη, σαν καλιώρα σήμερα, μας βαρέθηκε και μας είπε οριστικά αντίο, είχε σώας τας φρένας ως την τελευταία της πνοή, το ίδιο εκείνο καλοκαίρι, ήταν η πρώτη της φορά που δεν μπορούσε να διαβάσει η ίδια και καθόμουν και της διάβαζα από το βιβλίο της.  Δεν είχα ξανα~απαντήσει άνθρωπο τόσο βιβλιοφάγο, ξεπερνόύσε και τους βιολογικούς μου γονείς, διανοουμένους εκ γενετής, να διαβάζει και να σχολιάζει δοκίμια, να διαβάζει τα βιβλία φυσικής της βιολογικής της κόρης και να αρθρώνει γνώμη, πάντα ορθή. Πάντα θα μου λείπει η κυρία Αγγελική, λέγαμε γελώντας πως εμέναν θα έπρεπε να είχε κόρη, για τούτο με λόγιαζε πάντα κόρη της, εδώ και 40 χρόνια, υπήρξα το τρίτο της παιδί κι είμουν πολύ περήφανη για την τιμή... τσακωνόμασταν, φωνάζαμε, σκοτωνόμασταν αλλά μια αγκαλιά μας έφερνε κοντά στην ιδιάζουσα μυρωδιά της, σαμιώτικο θυμάρι και μέλι. Και ένα κλίκ από το σύνηθες άρωμά της, το "βούτηξα" εκ των υστέρων, Givenchy III. Σαν τα αρώματα της βιολογικής μου μητέρας, κάθε που θέλω να την έχω κοντά, το φοράω και την έχω στο δέρμα για λίγες ώρες. Την έχω κάνει να χορέψει ενώ δεν ήθελε πια, χόρευε λεβέντικα, συνάμα θηλυκά, την έκανα να μας ξανατραγουδήσει Αττίκ με αυτήν την υπέροχη σοπράνο φωνή της. Της φορέσαμε το ωραιότερό της φόρεμα και την στολίσαμε πανέμορφα για να φύγει ως κοκέτα που πάντα υπήρξε. Όταν πέθαναν οι βιολογικοί μου γονείς, στην κηδεία της μητέρας μου, ήρθαν φυσικά από την Σάμο με τον κύριο Μήτσο (πας Δημήτρης, Μήτσος), με έπιασε από τους ώμους και μου είπε απλά: εμείς θα είμαστε τώρα οι γονείς σου. Το τήρησαν κι οι δυο μέχρι κεραίας, το τήρησα κι εγώ, μέχρι κεραίας, όταν πέθανε ο κύριος Μήτσος, μου χάρισε το αγαπημένο του κομπολόι- προτίμησα να το αφήσω στο καρφί, εκεί πάνω από το ψυγείο και να το χρησιμοποιώ όταν πάμε σπίτι μας- και την καλλίτερη από τις καρφίτσες της γραβάτας του. Δεν είναι μια οποιαδήποτε καρφίτσα, ανήκε στον πατέρα του κυρίου Μήτσου, την έφερε η μητέρα του, η Μαριώ, από κείνα τα κοσμήματα, ραμμένα στην φόδρα των πανωφοριών, όταν, από άρχοντες στον Γέροντα της Μικρασίας βρεθήκαν πένητες στην Σάμο. Την έχω ακόμη καρφιτσωμένη σε ένα από τα γιλέκα μου.  Την φυλάω ως κόρην οφθαλμού, καθώς και το πατρογονικό μας δαχτυλίδι.Τρία χρόνια από το φευγιό της θετής μου μάνας, τόσο πολύτιμης-

14/12/21

alert

https://www.rosa.gr/loatki/ola-ta-paidia-xeroun-oti-eimai-trans-me-agapoun-poli-grothia-stin-transfovia-apo-paidiavideo/?fbclid=IwAR1GldYD06mj8HUvQj5eMJELcvHlprC7pPCGvcxcJCNrQrnZY2TMsSTqhCM 

ας μην μείνουμε σε κάποια ανθρωπάρια που εκμεταλλεύονται την εξουσιούλα της κακάσκημης φατσούλας τους, χαρήκαμε που βγήκαν οι Αρβηλάδες να απολογηθούν αλλά, και η εκπομπή τους και τα τελευταία τους, εκτός της απολογητικής τους εκπομπής, σκουπίδια έχουν καταντήσει, εμετικότερα δεν γίνεται, φιλοδόξησαν, προφανώς ,τον απόλυτο εμετικό κατήφορο του Λαζόπουλου λίγα μόλις χρόνια πριν

Αυτή η κυρία, όμως, αξίζει ένα μας βλέμμα.

Όσο τέτοια γίνονται αντικείμενα προσομοίωσης σε πρωϊνάδικα, με εμετικές ερωτήσεις, όσο ένα δειλό φιλί μεταξύ γυναικών γίνεται σχόλιο στην δημόσια τηλεόραση, που οι εκπομπές της πληρώνονται από τον οβολό μας, ωσάν κατόρθωμα, εμείς, θα γρηγορούμε... στο 2021 ευρισκόμεθα, έχουμε πολλούς μετανάστες βαλκάνιους μόνιμους κατοίκους πια, με συντηρητικότερη ακόμη ημών των ελλαδιτών, όλοι μαζί οι αρσενικοί, πλην "με τον παρά μου και την κυρά μου", σειρά οι γυναικοκτονίες τούτον τον χρόνο, άλλη φορά ζωή η εξήγηση

Κούλα Αδαλόγλου

 το ταξίδι σε έναν Οδυσσέα του θηλυκού εαυτού:

Οδυσσέα Dear,
ελπίζω να περνάς καλά με την αντροπαρέα σου.
Και να σου πω ότι, παρά την άρνησή σου για βοήθεια,
βρήκα τους αριθμητικούς συσχετισμούς που με
βασάνιζαν.
Ευελπιστώ, λοιπόν, να ολοκληρώσω το υφαντό που
σχεδιάζω.
Με άλλα λόγια, τα καταφέρνω και χωρίς εσένα!

2013, Σαιξπηρικόν εκδόσεις 

τα καλά ποιήματα αντέχουν στους χρόνους μας, καθίστανται διαχρονικά, 

είναι η περίπτωση αυτής της συλλογής της Σαλονικιάς αλλά και οικουμενικής Κούλας Αδαλόγλου, δεν είναι η πρώτη φορά που έχει επισύρει την προσοχή μας και την έχει κρατήσει εκεί, με αέρινες χειροπέδες. Στην πρώιμη δεκαετία της υπερ~ευεξίας των κοινωνικών δικτύων, όταν ακόμη ανθούσαν τα ιστολόγια και επικοινωνούσαμε με ηλεκτρονικά μηνύματα της στιγμής, η Κούλα Αδαλόγλου επέλεξε να συντάξει σειρά ποεμαρίων με κρυφό αντικείμενο τον τωρινό-τοτινό- τρόπο επικοινωνίας, όπου όλο και περισσοτέρο υποχωρούσε η προσωπική επαφή, αντικαθιστώμενη βαθμηδόν με την εικονική πραγματικότητα του ζοομ και του σκάιπ, σύροντας την προσοχή μας στα αυτονόητα, αν τούτα ήθελον υπάρξει και υλοποιηθεί: ο Οδυσσέας, των Κυκλώπων και Λαιστρυγόνων, συναντά επιτέλους οίκοι την Πηνελόπη γνάθουσα, πλην, από καιρού, την δική της αυτοτελή ύπαρξη, σκοτούρα της για τον πολυμήχανο πρώην σύγκοιτό της, ούτε που τον θέλει στην κλίνη της πια. Πρόκειται για μία συλλογή, γραμμένη σύγχρονα, ως τώρα, μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων της εποχής. Αντέχει στο σήμερα και θα αντέξει στο επόμενο αύριο, θαρρώ.

(ΟΔΥΣΣΕΑΣ, ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ)

Καλέ μου Οδυσσέα,

Αδυνατώ να καταλάβω.

Τι σου ζητώ, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.

Πρέπει να ’ρθουν τα πάνω κάτω,

για να μου δείχνεις αφοσίωση;

*****

Θα ’ρθεις πάλι για έρωτα.

Θα παραληρεί το γιασεμί

θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια.

Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ.

Θα’ χω πληγές.

Σου το’ χω πει, δε θέλεις να τ’ ακούσεις:

Σαν μένω μόνη μου

ματώνει η μνήμη. 

Σαν ένα τάνγκο ακούγεται αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=iW71-sVyMzM

 


με αυτόν τον αλήτη με την ψυχιατρικά προβληματική φάτσα -τον έβλεπα και έλεγα μέσα μου, ένα παιδάκι που κλαίει, κομπλεξικό, να που επαληθεύθηκε-βρέθηκε να συνευρεθεί αυτή η κοπέλλα? τι να περιμένει? βγήκε έρποντας να ψελλίσει, τι? αλήτες συριζαίοι που διαλύσατε και όλο το υπάρχον νομικό μας οπλοστάσιο....https://www.in.gr/2021/12/14/greece/stathis-panagiotopoulos-se-asximi-psyxologiki-katastasi-gynaika-pou-ton-katiggeile/

8/12/21

Me tin Ellada karavokyri


όταν συν~ανασάνουν Χατζηδάκις και Γκάτσος, γενέθλιον Νίκου Γκάτσου, 1911 γεν.8 Δεκεμβρίου, όταν πέθανε ο Γκάτσος, τον Μάιο του 1992, πήγα να αποχαιρετίσω έναν από τους μεγάλους Έλληνες του 20ου αιώνα, οι στίχοι του, ποιήματα, μία μόνο ποιητική συλλογή: "Αμοργός".  Παράδειγμα για νεώτερους που σκοτώνονται να εκδίδουν έστω και 10 ποιηματάκια ετησίως, μπας κι εγγραφούν στην Ιστορία της Ελλάδι λογοτεχνίας' θέλει κότσια και ολίγη σιωπή κι απόσταση. Η ποίηση είναι το Αριστοτέλειον: "πράξις τελείας...": ... ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ... καὶ τὸ τέλος πρᾶξίς τις ἐστίν, οὐ ποιότης· εἰσὶν δὲ κατὰ μὲν τὰ ἤθη ποιοί ...

-Το τραγούδι περιλαμβάνεται στον Κύκλο τραγουδιών του Μάνου Χατζηδάκι "Μυθολογία", του 1965, στις φωτό εμφανίζονται η χορογράφος Ραλλού Μάνου και ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας-.

*μικρή παρατήρηση: ο Γκάτσος υπήρξε πρώτος στην εισαγωγή του λεβέντη και "μάγκα"  Έλληνα ως "ασίκη" στην Ελληνική ποίηση,όρος που υπήρχε ήδη από τον 18ο αι. στις Οθωμανικές ελλαδικές περιοχές, άμεση αναφορά στους Αρβανήτες αρματωλούς. Το περίπου αντίστοιχο του "κουτσαβάκη" στην Αθήνα, από του Ψυρρή και το Μεταξουργείο... Το πρώτο-ίσως- απαντούμε το 1933 στα ρεμπέτικα, όταν μόλις είχαν μία δεκαετία από την Μικρασιατική καταστροφή που εισήχθησαν στον Ελλαδικόν χώρο, απαγορευμένα, ρέμπελα, ξέφραγκα αμπέλια,  εδώ, με την Ρίτα Αμπατζή: https://www.youtube.com/watch?v=-GXRax7AGIk-.*

6/12/21

Αγιε Νικόλα, παράκαλέ σε

https://www.youtube.com/watch?v=NGIV72ASQlM 


Ο Άι Νικόλας, φάτσα στην Παραλία, εμείς ήμασταν της Παναγίας, 50 μέτρα πιο μέσα, οι φίλοι μας, οι του Γυαλού, σαν τον Κώστα τον Καράπαυλο, τον Χρήστο τον Παπαγεωργάκη, τον Μάνο τον Περράκη, ήσαν Νικολίτες. Πάει δεκαετία και βάλε που ο τρίτος Ναός της Πόλης (Παναγία-Άι Γιώργης-και μητροπολιτικός ναός) Άγιος Νικόλαος, παραμένει κλειστός, σοβάδες πέφταν, μελέτες στατικότητας διαδέχονταν η μία την άλλη, από τις άχρηστες υπηρεσίες αυτού του σήμερα άχρηστου Δήμου με τον  αχρηστότερο έβερ δημαρχούλη. Ανέλαβε το ΥΠΠΟ με τον Νικόλα Γιατρομανωλάκη, χρόνια πολλά υιέ του πατρός, μπας και το οίκημα ξαναδεί μέρα. εμείς, παίζαμε στο μεγάλο του προαύλιο μαρμάρινο πλάτωμα, εκεί, εξάλλου, έγινε χωροφυλακίστικο θέμα Γιαννιάς, άλλος του Γυαλού, ο αδερφός, ο μπακαλιάρος και ο ρούλης, από τις άλλες δύο ενορίες εις έκαστος, διασταύρωσαν τα ξύλινα ξίφη τους, πλακωθήκαν, ελλείψει νοσοκομείου, βρεθήκαν ομού και με τα καμπόσα πίσω τους φιλαράκια, στην κλινική του Λαζαρίδη, πάνω στην Σιδηράς Μεραρχίας. Ο γιατρός, χειρουργός ών, πριν προβεί στην όποια ιατρική πράξη, άρχισε να μοιράζει σφαλιάρες στα πιτσιρίκια, μπας και συνετισθούν' σαν μνήμη, ο πατέρας του Γιαννιά κι ο πατέρας μου, δικηγόροι κι οι δυό, έσφιξαν το χέρι του γιατρού μας Λευτέρη Λαζαρίδη, ενός απολύτως ακέραιου ανθρώπου, με γυαλιά βαριάς μυωπίας, βαρύ, σοβαρό και στιβαρό στην επιστήμη του. 

Κάθε του Άι Νικόλα, είχαμε αργία, όπως αργία είχαμε του Άι Γιώργη και του Αγίου Κωνσταντίνου, μαζί με την δικιά μας, την τοπική, του Αγίου Αναστασίου, την 1η Φεβρουαρίου, τότε, γιόρταζε η δική μας ενορία, η Παναγία' με ένα κρύο να ξυρίζει τα πρόσωπα, με τα παλτουδάκια μας, θυμάμαι το δικό μου, κρεμ και με γιακά γουνάκι, συνήθως, φοράγαμε ναυτικά, το δικό μου ήταν πάντα δανεικό από του συμμαθητή μου, Θεός σχωρέστον, παρελαύναμαν από το σχολείο στον Μεγάλο Δρόμο, κατεβαίναμε από της Παναγίας και φθάναμε στον Άι Νικόλα, παιάνιζε τότες η Φιλαρμονική του Δήμου υπό τον μαέστρο μας Βασίλη Χαραμή το "Χαιρ' Ανάπλι". Υπήρχαν τουλάχιστον 3-4 πολεμικά πλοία αρόδω που εκσφενδόνιζαν τις κανονιές τους. Έπειτα, διαλυόμασταν και κάναμε σειρά για πασατέμπο στο καροτσάκι της κυρά Γιώργαινας, μεταφερόταν σταθερά από το σχολείο στο έμπα της Παραλίας, εγώ κι η φιλεναδούλα μου, η Φουλιανίτσα, παίρναμε ένα γλυφυτζούρι, κοκοράκι το λέγαν, το γλύφαμε κατά την βόλτα μας ως το Φανάρι και πίσω, χαζεύοντας τα πολεμικά πλοία. Μας λέγαν πως είναι η γιορτή των ναυτικών, στο δικό μας σπίτι, ανέβαινα -κειδίπλα ήταν-, μου δίναν λεφτά να πάω για λουκουμάδες στου Βλάχου, στα μισά του Μεγάλου Δρόμου, αρέσαν πολύ στον πατέρα μου. Ήταν μέρα γιορτής, είχαμε, οπότε, ψητό από τον φούρνο του Κωτσοβού, στην γωνία, στρογγυλός ο φούρνος. Καμμιά φορά, η μάνα μας, μας κρατούσε κάποια κομμάτια γαλατομπούρεκο, το σκάρωνε από την προηγουμένη, ένα μεγάλο ταψί, πήγαινε απέναντί μας στο σπίτι του Λάμπρου, διότι τον μεγαλύτερο υιό του κυρίου Μιχαλάκη του Λάμπρου, επιχειρηματία, στις αρχές του Μεγάλου Δρόμου, στους καιρούς μας με τον αδερφό, σπουδαίο ζαχαροπλαστείο με προεξάρχουσα την κυρία Ουρανία, από τους ρωσοπόντιους, τον μεγαλύτερο, λοιπόν, Νίκο, τον γιορτάζαμε πάντα, τον βασανίσαν, λιανίσαν κι αποτελειώσαν οι Γερμανοί. Ήταν ο τρόπος μας να συμπαρασταθούμε στην οικογένεια που κείνη την ημέρα υπέφερε πολύ. Ο μικρότερος γιός, ο κύριος Λούης, κοντεύει τα 100, είναι  θαλερός και πάντα συγγράφει.

 *Ο κύριος Μιχαλάκης είναι ο πρώτος νεκρός που αντίκρυσα, ήμουν περίπου 6, κατεβάζαν το φέρετρο από τις σκάλες της Βύρωνος, τα σκαλιά μας, δηλαδή, ξέσκεπο το φέρετρο και ο κύριος Μιχαλάκης με τα κάτασπράτου μαλλιά, σιωπηλός πια. Ο κύριος Μιχαλάκης, από το λίγο που ακόμη θυμάμαι, με αγαπούσε πολύ ως παιδάκι.  Είχα καταεντυπωσιασθεί, έκανα βράδυα ν΄αποκοιμηθώ, καθόταν ο πατέρας μου μαζί μου να με νανουρίζει, είχα πολύ φοβηθεί, ήταν ο πρώτος νεκρός που αντελήφθην τι θα πει πτώμα, το επόμενο ήταν η κυρία Ελένη Κουζή, δεν ήταν 35 χρονών, ο Γιώργος, ο πρωτότοκός της, ήταν δύο περίπου χρόνια μεγαλύτερός μου, ο Γιαννάκης, ήταν ούτε ενός χρονού. Στην Πλατεία, είχε μαζευτεί όλο τ' Ανάπλι, ήταν Μάιος του 1961, το φέρετρο πάλι ξέσκεπο, της φορούσαν ένα μπλε ουρανί φόρεμα, της είχαν τα κατάμαυρα μαλλιά κότσο, και βαμβάκια στα μάτια, την μύτη και το στόμα.Υστερα δεν ξαναφοβήθηκα ποτέ νεκρόν άνθρωπο*  

-Και μία μαρτυρία του Κωστή του Καράπαυλου για τον Πετρορούσο και τις καταβολές του από το Παράλιον Άστρος, σε ένα από τα αφηγήματα του αδερφού, νομίζω πως αναφέρεται ότι καταγόταν από την Νάξο, κι εγώ τον θυμάμαι να εμφανίζεται με κουστουμιά σένια στην λειτουργία του Άι Νικόλα όπου ιερουργούσε σταθερά ο Μητροπολίτης Σεραφείμ, μετέπειτα Πειραιώς, έχει πλάκα διότι θρυλείται πως στα βαφτίσια μου στην Παναγία, Ιούλιο του 1955 με καύσωνα, ενώ παπάς ήταν ο Παπαγιάννης μας, επωνομαζόμενος "παπατρέχας" -σου "ξεπέταγε" γάμο και κηδεία στα 3 λεπτά- ήρθε από φιλία ο Μητροπολίτης, πήγε να μου βάλει το λάδι και τον έπιασα από τα γένια και δεν τα άφηνα με τίποτα. Έμπαινε λοιπόν ο Πετρορούσος στην εκκλησία και πήγαινε και στεκόταν αριστερά από τους επισήμους, στην άκρη τους. Όταν τελείωνε η λειτουργία, ο Μητροπολίτης τον χαιρετούσε πρώτον, με την ρήση "ο ήρωας μας του θωρηκτού Αβέρωφ". Κάθε χρόνο.

https://airetika.blogspot.com/2010/12/blog-post_07.html?m=1&fbclid=IwAR3m_KyqHfjFwnm-oW161Qz0kcOAmtIW5YXBYV4Tiadgm0QwKHwaYDaaLOM 

https://astrosparalio.gr/2011/04/02/24/

μιάς και τα λέμε αυτά, σαν ψυχοπονιάρικο, ποτέ δεν τον λοιδώρησα, μάλλωνα κι όλας τους συμμαθητές μου που τον κορόιδευαν στον Μεγάλο Δρόμο, όταν καθόταν δίπλα στην φουφού με τα κάστανα του καστανά μας για να ζεσταθεί κομμάτι, ήσαν χρόνια όπου ο χειμώνας ήταν δρυμής και οι αέρηδες "ετσουζαν". Η μάνα μας, άλλη ψυχοπονιάρα, πολλές φορές του έλεγε όταν τον συναντούσε στο κονάκι του στον Μεγάλο Δρόμο να έρθει να του σιάξει τα δόντια, τζάμπα, εννοείται. Ποτέ δεν ήρθε-

5/12/21

ο κυριος Παπας

 ανάρτηση 2083 και τυχερή, εγώ είμαι άθεη, διότι εκλογικεύω τα μάλα και αποθέτω την ύπαρξή μας στο μπιγκ-μπαγκ του ουράνιου θόλου, μου αρέσουν οι γαλαξίες, πάω και κοιτάζω αστέρες, με επιβεβαιώνει καθημερινώς πως ο Αρίσταρχος της θετής μου πατρίδας...

 Αυτός όμως ο Πάπα Αρχεντίνος, έχει αποδειχθεί ο καλλίτερος που ανέδειξε ποτέ το καπιτωλιακό κονκλάβιο, συνονθύλευμα παιδόφιλων, μοναχιζόντων και αρτηριοσκληρωτικών περί την κοινωνία. Ακόμη και στα ακανθώδη ζητήματα που για την ρωμαιοκαθολική συνιστούν κόκκινο πανί, σαν τους τρανς και τους ομό, την απόκτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια εκατέρωθεν των φύλων, βρίσκει τρόπους να "στρογγυλεύει" τον δημόσιο λόγο του...πόσον μακράν του Πάπα Βοΐτίλα εκ Πολωνίας ορμωμένου, αρτηριοσκληρωτικού και φασίζοντος... σήμερα συνυπήρξαν με την καλλίτερη ΠτΔ μας έβερ. Και οι δύο μάλλον θα εγγραφούν στην ιστορία. Ο Λόγος του υπήρξε άκρως πολιτικός προς πάσαν κατεύθυνσιν, όσοι διαθέτουν στοιχειώδη εργαλεία, τον ανέγνωσαν, οι ρέστοι, θα επικεντρώσουν στην ισχυρή τη ψήφο νεοεκλογή του παιντιού, Γεωργάκη Παπανδρέου, με τις υγείες τους... ένα κάπως,,,, που ο πατέρας του τού έλεγε "κάτσε κάτω Γιωργάκη", του δώσανε δαχτυλίδι, α, βρε λογιστάκο Σημήτη, το πήρε και το πέταξε στο Καστελλόριζο, κατόπιν αυτού, λάργισε σε χώρες άλλες, του σκάγανε χιλιάδες ευρώ για μιαν πασακόπνευστη ομιλία, τον κάνανε πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πότε μπήκε σε λεωφορείο τελευταία φορά, θυμίστε μας? ακόμη κι η Μελίνα είχε την τιμιότητα να πει: "ποτέ τα τελευταία χρόνια". Σκοτούρα του παιντιού για τα σεμάς..., τσεπώνει πλουσιοπάροχα, ασκήται διότι διαθέτει χρόνο και χρήμα πληρωτέο από το  υπερ~χρεωμένο ταμείο του "κόμματός" του. Ο λαργισμένος Γιωργάκης, εισέπραττε παχυλάς αμοιβάς ενόσω μεις βολοδέρναμε στο μνημόνιο που του επέβαλε ο Σόϊμπλε κι η στο καλό Μέρκελ. Και επιστρέφει διεκδικώντας, τι, ακριβώς" την εξαργύρωση του μπαμπά του? να σου πω εγώ ποιός υπήρξε ο ιδικός μου, κύριε Γιωργάκη? συμφοιτητής στην Νομική Αθηνών του μπαμπάκα σου και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη? ζάχαρη κι οι δυο, ο μεν μπαμπάκας σου, μετά την "μαύρη" του μικρή θητεία στους Τροτσκιστές "λάκισε" στας ΗΠΑ μέσω Τορόντο, με την επέμβαση του μπαμπάκα του, του παππούκου σου Γεωργίου Παπανδρέου, ο δε Μητσοκάκης, υιός του Κυριάκου, την έβγαλε ζάχαρη στην Κατοχή των Ναζιστών... όχι? ενόσω, ο δικός μου πατέρας στιγματίστηκε ως το 1966 σαν κομμουνιστής που ουδέποτε υπήρξε, του σαμποτάραν την καρριέρα δικηγόρου, του κάναν την ζωή μαύρη οι συνταγματαρχαίοι μόλις είχε ορκισθεί συμβολαιογράφος Λαυρίου, τον φυλάκισαν  ως πρώην κομμουνιστή...αφού τα έκανες μαντάρα, δεν έχεις καν τσίπα να απέχεις, εισπράττοντας παχυλά αλλά σιωπώντας, όχι, θέλεις πάλι κόμμα, μπρε, αΐ χάσου Μαστοράκη, ναι, κείνου του χουντικού που την επαύριον του Πολυτεχνείου ανάγκαζε παιδιά να βγουν στην χουντική τβ της ΥΕΝΕΔ για να δηλώσουν φόρον υποταγής, βλέπεις, εμείς, πήγαμε σε ελληνικά δημόσια σχολεία της εποχής και μάθαμε ολίγα Ελληνικά, εσύ, ακόμη μεταφράζεις μέσα σου τον εαυτό σου από τα αμερικάνικα στα ελληνικά και γελάμε μαζί με τις πέτρες αυτής της των 3.000 ετών πατρίδας που εσύ θέλεις πάλι να κάμεις μία από τις παρτίδες σου, αϊ χάσου Γεωργάκη....

πάντως, αν οι Πασόκοι θέλουν να επιβιώσουν, μακριά από το παιντί, από κάποιαν που όχι μόνον δεν υπήρξε ποτέ αυτού του συνονθυλεύματος αλλά συνέγραψε κατιτίς για το πελώριο πλήγμα που επέφερε στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής ζωής αυτού του τόπου το κόμμα τούτο. Ίσως θα ήταν καλλίτερο, πρεσβεύω ως σήμερα, να είχε πορευθεί το νεόκομμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως την απόλυτη φθορά του. Κάτι άλλο, υγιέστερο, ήθελε, ίσως, αναφυθεί. Α, μην μπλέκουμε τα πίτουρα με τα κοκόρια, όπου κοκόρι το Συριζάκι, σκωληκοειδής απόφυση του κραταιού επί τοις 5% ΚΚΕ...Η Ιστορία αναλύει το παρελθόν, η κοινωνιολογία μου, το σήμερα συμβάν.

https://www.in.gr/2021/12/05/greece/papas-fragkiskos-prosfygiko-einai-provlima-tou-kosmou-tragiko-oti-stin-eyropi-kapoioi-kanoun-san-min-tous-afora/

  Χθες-σήμερα-αύριο Το παρελθόν έγινε ξενοδοχείο πάγου. Το παρόν μπήκε στις υποτροπικές ζούγκλες με τις τζακαράντες. Το μέλλ...