20/7/18

από κοψιά, έχω μάθει να παίρνω μέρος,  ακόμη κι αν λαθεύω, λέω πάντοτε ευθαρσώς κείνο που πιστεύω, τα ΜΜΕ είναι και άγρια και αδηφάγα, συνήθως απέχω, τούτο, ποσώς σημαίνει πως δεν τα παρακολουθώ. Έχω μία έτι αδυναμία: δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν πρόκειται για φίλους μου, κι ο Γιώργης δεν έχει να κάνει με τα ΜΜΕ, είμαστε φίλοι γκαρδιακοί χρόνια πολλά, με έχει τιμήσει πολλάκις στο μπλογκ του, η σχέση μας δεν έχει να κάνει με τα μεταφραστικά αλλά εκεί, μιλώντας, δεν έχω παρά να πάω να βρω ένα μεγάλο καπέλλο και να το κινήσω ως γόνυ  όσο κι αν φορές οι μεταφράσεις του φαίνονται επικινδύνως δύσκολες, όλοι, μα όλοι, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε τον κόπο (που κείνος, ανάλαφρα, δείχνει να υπερκεράζει). Κάποιος κοινός φίλος επέπεσε στο απίστευτο ατόπημα να αμφισβητήσει την τελευταία δουλειά του Κεντρωτή, άθλο από μόνο του, ολόσωστα στα μήντια παρατηρήθηκε, "κάτσε να γράψεις μία γραμμή δική σου, να γίνει αποδεκτή ή να απορριφθεί και ξανα-έλα με τον κηδεμόνα σου", προσυπογράφω, δεν είμαι ο πολυγράφος Κεντρωτής, καλώς γνωρίζω όμως πως μία λέξη, ένας στίχος, μία πρόταση, σου κόβουν τον ύπνο και κάθεσαι να αναζητείς λύσεις. Όποιος δεν το έχει περάσει αυτό και δεν το περνά ες το διηνεκές διότι γράφω σημαίνει πάντα κάτι παλεύω στην λευκή σελίδα, ε, δεν δικαιούται να έχει άποψη διατυπωμένη και δη δημοσίως. Υπό αυτήν την έποψιν: Κεντρωτή: σου βγάζουμε το καπέλλο:
 -αντελήφθην πως κάποιοι αμφισβήτησαν τις μεταφράσεις του Γιώργη? κατάλαβα καλά? Yorgos Kentrotis, δεν έχουμε μυαλό, δεν είμαστε καλά!!!! μετά το Κουτσό του Κορτάσαρ στην απόλυτη μετάφραση του Αχιλλέα, η απόλυτη δουλειά του Γιώργη, δεύτερο εκδοτικό γεγονός της χρονιάς (πέσαμε ξεροί από overdose παρακαλώ σας, μην βγάλετε άλλο τι ως να "χωνέψουμε" και αυτήν την Καρολική Κεντρωτική επική κατάθεση). Επίσης δεν πολυ-αντελήφθην: ευρέθη άνθρωπος όστις αναγιγνώσκει σωστά την Ελληνικήν να αμφισβητήσει τον απολύτως ουμανιστή Κεντρωτή? -επί λόγω, διότι με αυτό ως μέγιστο εργαλείο μεταφράζει ο Κεντρωτής, -υπό την έποψιν αυτήν τις μεταφραστικές του δεινές προσπάθειες? από μισή ντουζίνα γλώσσες που κατέχει όσο ολίγιστοι στην χώρα αυτή? δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό, για αμέτε μας λιγάκι. Χωρίς καρδιά και χωρίς μυαλό, μόνο με αυτό που άλλοι λένε θυμικό: Γιώργη, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, ταπεινώς, σ' ευχαριστούμε-.


https://youtu.be/F_hEqSIz9yo

*bonzo =  ιερέας βουδδιστής, χάλια τα κάνανε, τόσο που ο μπιντές τους έμεινε το μόνο αναγνωρίσιμο αντικείμενο* είναι ένα αστείο μεταξύ Ιταλομαθών, σαφώς μεταξύ του Γιώργη και της ιστολόγου χρόνια τόσο πίσω πια που κινδυνεύουμε να έχουμε συνυπάρξει στην ίδια συναυλία του Γιαννάτσι στα 1977, κι ας μην το ξέραμε, κι όμως, είμασταν κι οι δύο εκεί, στο Μιλάνο, σε μιαν άκρη της πλατείας του Ντουόμο....
κάτω τα χέρια από τον Κεντρωτή, φίδι γίνομαι για τους φίλους μου, tamam?

19/7/18





Isla Mujeres -Mex.
https://youtu.be/svitEEpI07E

τηγανίτες στην πλατεία, ύστερα  μας τηγανίσανε, τι δεν καταλαβαίνεις, τι δεν θυμάσαι από κείνην την άσπρη μπλουζίτσα που κοίταγε κατά τον Ωκεανό? κάποια σαπάκια για την πάρτη τους μακριά, διάβαζα τον Μάιτα του Βάργας Γιόσα και κατέρρεε ένα λουλουδάτο μαγιώ σε χρώματα ροζωπά, μια ζωή μας παίρνει και μας σηκώνει αλλά τώρα, καμία επαναφορά, τι δεν κατάλαβες? ένα χτίσιμο σε τζάκι μεταφέρθηκε σε άλλο τζάκι, τι δεν καταλαβαίνεις? άσε κάποιους πιο καινούργιους που δεν ξέρουν πού τους πάνε τα φράγκα τους, πληρωμένοι,άνετοι, ευτυχώς χαρωποί,  φρίκη δεν είναι να σε πληρώνουν? συμφωνείς, φυσικά, εσύ κι εγώ μιλάμε, δεν εξαγοράζομαι, αν δεν χωράς σε τζάκι, τι να σου κάνω εγώ? να πρόσεχες τότε που υποσχέθηκες, μην σε ξαναδώ μπροστά μου, δεν θα με ξαναδείς μπροστά σου, το Κινέζικο πάνω στην πλατεία έκλεισε πια, όλα τα μαγαζιά κλείσανε πια κι η Σούζαν Βέγα τα λέει ακόμη και σήμερα καλά
https://youtu.be/FLP6QluMlrg
το 1996 https://youtu.be/oLNBlqFGdRE


17/7/18


Χθες-σήμερα-αύριο

Το παρελθόν
ξενοδοχείο πάγου.
Το παρόν
στις υποτροπικές
ζούγκλες με τις τζακαράντες.
Το μέλλον
 χασκογελάει
φαφούτικα
στα νησάκια
του Νότου
τα καταπίνει η στρατόσφαιρα
του τίποτα. 
Ιούλης 2011

* σε αυτό το τίποτα τα πιόνια*







15/7/18


H azotea-δώμα

έλαμπε
απ’ το ροζ-μωβ 
της μπουκαμβίλιας
 φυτεμένα βιαστικά
τα λουλούδια-χέρι μετέωρο λευκό, σε πρόσωπο πανιασμένο- κόκκινα μαυρίσανε καιρούς, ίσαμε που οι εικόνες ασπρίσανε σαν χέρι, σαν μαλλιά, κανείς δεν ήξερε ν' ανοίξει μια Κορονίτα στον παραστάτη, σπάσαμε όλους τους καθρέφτες του νου (...) κοιμηθήκαμε  με  ένα χωρίς, ξυπνήσαμε και δεν ξέραμε αν σπασμένα κομμάτια καθρέφτης είναι ακόμα ο νους-

α, είναι ένα τραγουδάκι πριν λίγα χρόνια, tango always, μου θύμισε το χωνάκι elote και το μουσείο πάνω στην πλατεία του Coyoacán
https://youtu.be/Rzxh8owukUg


12/7/18

καλαρμένιστο

καλαρμένιστο βρε άλτερ έγκο ευχαριστώ για την αφιέρωση, ίσως ο καλλίτερος Ντιμ ως τώρα, καλά ταξίδια, πολυτάλαντε υιέ



εύνοια (Μεσολάβηση 2018 - προδημοσίευση)
Στο κρυφτό είχα ένα σκοτάδι τσέπης
-μεγάλη ευκολία αυτό-
και δε μ’ έβρισκες
Σου ‘φτιαχνα ένα μονοπάτι και το φώτιζα
μ’ ένα φως που δεν ήταν αλήθεια
Ούτε το μονοπάτι ήταν
-και πώς να ‘ναι;-
Έχω ξεχάσει να δουλεύω το χώμα
Να μεριάζω τα βάτα
Τα χειρωνακτικά είναι περιττά για έναν τέτοιο δρόμο
σαν κι αυτόν που σου ετοίμασα
Εσύ τον ακολούθησες
Δε με βρήκες γιατί ήμουν παντού
Συνέχιζες ακολουθώντας τα χνάρια στα χώματα
Μάτωνες τα χέρια σου στους αγκαθωτούς θάμνους
Η αλήθεια σου ήταν κόκκινη και μύριζε απελπισία

Έτσι σε οδήγησα στα πεινασμένα σκυλιά
Αυτή μου η μεσολάβηση θα μου εξασφαλίσει
-για την ώρα-
την εύνοια των συνενόχων μου
ώστε να μην είμαι ο επόμενος
Βάζω το σκοτάδι στην τσέπη
Δε μου χρειάζεται πια




Καταλύομαι, λοιπόν,
στο δόγμα
της μίας
και μοναδικής
υπό -
θαλάσσας/
ασπροσέντονης
ή
πρασινομπλέ,
αποφασίστε.
Αναλύομαι, λοιπόν,
στα εξ ων συνετέθημεν
κι έπειτα;
Αναφύομαι, λοιπόν,
σε κρύπτες
ενοχών,
αβρόχοις ποσί
παιδιόθεν/
αβρόχοις ποσί
ως ύπαρξη
αμορφοχθόνων
κυττάρων
belli ?what?
σε επίπεδα σχήματα
συμμετέχοντας
ή
μη
απέχοντας
ή
μη
σε πολύπλαχθες όχθες
ή
μη
Πνίγομαι
ή
μη
σε νουφαρώδεις αναλαμπές
σε πρασινοφαιά ύψη
επιπλέοντας
ή
μη
σε σκοτωμένη μνήμη/
στραγγαλισμένη σε υπερπέραν.
Καταλύομαι, λοιπόν,
και δεν ξέρω
αν φταίνε
τα νερά,
οι νάρκισσοι
ή
οι αταβισμοί-.
Κατα ~ πνίγομαι, λοιπόν,
σε σεντούκια
αναμνηστικά
Ανοίγω, λοιπόν,
τα σεντούκια
της ανοχής,
Από θέση σιντέφια,
Αποφασίζω, λοιπόν,
το τίποτα,
ομνύω, λοιπόν,
σε υποθαλάσσιους πειρασμούς
διαχρονικώς διασκορπισμένους/
κι ας μην έχουν
χρώμα του χιονιού
Καταλελειμμένοι
στον τόπο
στον χρόνο
στον χώρο
καταλελειμμένοι/
Και λοιπόν;
Ιούλιος 2013



σανιδώνω αλήθεια
σε τάφο υγρό
τι να μου αυγατίσει?
τα όνειρα
γυρίζουν
σε φωνασκούσες
απειλές
ούτε σανίδα
να κρεμαστείς
-μουλιάζει-
οι αλήθειες
πάντα πολλές
από σανίδες
ξωμείναν οικοδομές
ούτε που πρόλαβα να κρατήσω μία 
βρεμμένα
κάποιοι
γεννημένοι να αποδομούν-
κρεμασμένους να τους δω
έξω από το νερό


από νέα συλλογή, 12/07/2018

9/7/18

https://youtu.be/gqE4CSDkdXI

-όταν σηκωνόσουν και χόρευες αυτό, τρελλή και πάντα αδέσποτη,πετώντας τον γοφό έξω, όπως μας είχε μάθει η Μοριάνοβα, σπάζανε τα τσιμέντα κι οι καλοί σου χύνονταν στις σκοτεινές λεωφόρους-
σου έστελνα γράμμα και γραφή και σβηστήκαν όλα, τότε που -έλεγα- είχα αγοράσει τζάμπα δύο φορεματάκια, ένα κόκκινο καρμίνα με κίτρινα (το κίτρινο δεν ήταν ποτέ το δικό μου χρώμα) κι ένα βαθυπράσινο με κίτρινα φύλλα. Το κόκκινο σκέτη τιμητική στις βόλτες και στην άνοδο στην Χώρα, ένα σωρό οι φίλοι μας εκεί, στον μονόχωρο έφτιαχνες καφέ στο κουζινάκι και γκρίνιαζες που σου χαλάσαμε τον ύπνο πάλι. Όταν χάθηκες από το Καράβι για ώρες πολλές, καθόμουν κι αναλογιζόμουν σε ποιόν βυθό είχες καταδυθεί με το σκουρόχρωμο δέρμα και το ολόσωμο μαύρο μαγιώ, δεν είχα αγωνία, ήξερα πως θα εμφανισθείς με ήρεμες απλωτές από τον βράχο πίσω. Εντούτοις, όταν βγήκες στην στεριά ήθελα να σε καταχεριάσω. Όλοι κάτι λέγαν και το βλέμμα σου σ΄εμέναν ήταν απολογητικό, πάλι σε συγχώρησα, πήγαμε για ποτά εσείς κι εμείς για πορτοκαλάδα. Μ' αυτά κι εκείνα, περάσαμε 30 χρόνια, ύστερα, πέθανες, πιο μετά κι ο καλός σου, τώρα το μονόσπιτο κι ο μπαξές ρημάζουν, τις προάλλες με ρώτησε το παιδί τι απέγιναν, τίποτα, απήντησα στεγνά, θα ξαναπάμε? ξαναρώτησε. Όχι-

8/7/18

στον θάνατο, να έρθει αναίμακτα .

για να μην λέει κανείς: https://youtu.be/pTtiAsAwIrY

στον θάνατο,
να έρθει αναίμακτα      



Νάουσσα, Πάρος, Amarcord 1982

4/7/18


Αλλαξε η σχεση μου με τον κοσμο
Πρωτη φορα βαρεθηκα τοσο πολυ
να στηνω τους ανθρωπους με αντιρριδες 
και να λεω: να, υπαρχουν.

------------------

(…) 
Νερο θα σπασει τον βραχο
και θα ορμησει
Θα παρει πρωτα τα πετσετακια και τα γυαλικα
θα τα παρασυρει εξω απ’ τα παραθυρα
οπου ακομα απλωνεται αυτο που ονομαζα Ευτυχια.

Υστερα, αξαφνα,
ασυγκρατητο σαν οργη 
θα παρασυρει και σας 
και θα βγειτε απ’ τα ιδια παραθυρα υπτιως
και θα κυλησετε κακην κακως
ωσπου θα πεσετε στο ρεμα
και θα ταξιδευετε αναποδα 
με την κεφαλη κατα την θαλασσα
και τα εντρομα ματια να χανουν το τοπιο τους.(…)

------------------------------------
(...) κλείστε τις πληγές,
θ΄ανοίξουμε άλλες (...)

-από το αφιέρωμα του Βάσου: http://www.bibliotheque.gr/article/4692







-για μέναν, μόνο ποιήτρα, της ζωής, της αφής, της ακοής, θεωρώ τα ποιήματά της από τα επιδραστικότερα, για μέναν μιλάω, μόνο-