27/11/20

1956


περισυλλέγομαι

κομματίδια-

θραύματα πέτρας

διϋλισμένης

ύλης κονιορτοποιημένης

περισυλλέγω

κοτρώνες\

ξέξασπρες

ασήκωτο βάρος

λυώνει ο γυλιός

από το φτύσιμο πεταλίδων χλιαρών

περπατάω

πια

σκυφτά-σκυφτά

πλάκες γνωστές

πλακίδια συγγνωστά\

-στρώση άγνωστη/

πέτρα διϋλιτική

διαλυμένη διαλυτικά

σε φούσκα μαλακή

-βάλτε εσείς το χρώμα

Αν διαρραγεί

τίποτα δεν θα ξεραστεί

θα ψάχνω πάντα το χρώμα-        


https://www.youtube.com/watch?v=Eli2a53xXhM

https://www.youtube.com/watch?v=nyv1_0pyxIw

-κατά περίεργο χρώμα, αυτά θυμίζουν λίγο την Ελένη Καραΐνδρου και ιδιαιτέρως τις μουσικές της στο σήριαλ "Το Δέκα", επί Καραγάτση-

  ©AR

Nov.2020


 *τυπώνεις, 1, δημοσιεύεις, 1, γράφεις, 1 +1 *


22/11/20


https://www.antapocrisis.gr/%CE%B8%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1/?fbclid=IwAR3od9cb_WYWAydLySSCH0pJMJvJY1Gm4HPNayYokhctnWv6tmOWTReQijo

από σάιτ επιρροής του ΚΚΕ, δεν λέει, όμως, τίποτα περίεργο που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος η κάλλιστη γιατρός:  ότι υπήρξε ασυγχώρητη χαλάρωση στο Υπουργείο Υγείας, εμφανώς, ότι το πληρώνουν τώρα τα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, εμφανέστατα, μήπως να ξεκουνηθούν να κάνουν την δουλειά τους, ήγουν, άμεση πρόσληψη όχι ειδικευόμενων νεαρών γιατρών αλλά ειδικευμένων, πνευμονιολόγων, ειδικών παθολόγων, αναισθησιολόγων? εντατικολόγος είναι σπάνια ειδικότητα κι ο άλλος δεν αφήνει το δικό του ιδιωτικό νοσοκομείο αβρόχοις ποσί, όχι?Κι επιτέλους, το Υπουργείο Οικονομικών ν' "ανοίξει το πουγκί του" και να χορηγήσει το αυτονόητο: βαρέα και ανθυγιεινά στους γιατρούς του ΕΣΥ, είναι παιδιά κατώτερου θεού αυτοί οι γιατροί που με το χειροκρότημα δεν γεμίζει το καλάθι της νοικοκυράς του σπιτιού τους εν συγκρίσει προς τους συναδέλφους τους στον Ιδιωτικόν Τομέα? και ν' αναγνωρισθεί, δι' αυτού του μέτρου, η συνταξιοδότησή τους νωρίτερα διότι δεν έχουν καταθέσει μόνον ψυχή αλλά και κομματάκια από την σωματική τους αντοχή?. Έλεος πια με τον εφησυχασμό της δεξιάς μας κυβερνησούλας που θεωρεί πως όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει κι αλληλοσυγχαίρεται αντί να βάλει το κεφάλι κάτου και να κάνει και καμιά δουλειά εκτός από δημόσιες σχέσεις και χαζές δηλώσεις στα δικής της επιρροής καναλάκια, έτσι για το θεαθήναι, μόνο που η ζώσα ζωή σήμερα δεν είναι θεαθήναι

https://www.in.gr/2020/11/22/greece/koronaios-ena-trito-kyma-fovountai-oi-eidikoi-megalyteri-eksaplosi-tou-iou-ap%ce%84oti-perimename/

ας δούμε τι λέει η ΠΟΥ, απλώς, φυσικά συμβαίνει και σε άλλες χώρες, αλλά γιατί κάποιες άλλες, σαν τις χώρες της Ασίας, αίφνης, συνεμορφώθησαν προς τας εντολάς? βέβαια, εμείς είμεθα λαός θυμώδης με τα έτσι μας και τα γιουβέτσι μας και τα κυπριωτόπουλά μας που αν τα κάναν αυτά στην πατρίδα τους θα τα είχαν ρίξει σε κελλί, κάτι γελοιότητες δεξιών προέδρων ΔΣΑ, γελοιότητες θα παραμείνουν... μόνον που οι καιροί ως εδώ ήταν η προθεσμία μας, το φωνάζουν: "ου μενετοί"-

*τα "ζωΐφια"παντοίας φύσης που ακόμη "παρτάρουν" τι δεν καταλαβαίνουν ακόμη: 


https://www.in.gr/2020/11/22/greece/efyge-apo-ti-zoi-o-dieythyntis-tis-meth-tou-nosokomeiou-lamias/

σας ευχαριστούμε γιατρέ μου, στο καλό να πάτε....



16/11/20

 ανάρτηση 1954-σημαδιακά

https://www.sansimera.gr/articles/190

για να τελειώνουμε με τους γηραιούς πρεσβύτερους και για να μαθαίνουν οι νεώτεροι: μέρος της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας, μετά το 1976, ο εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου κατήντησε πανηγυράκι με στημένες σούβλες και σουβλάκια, διάφορα μπιχλιμπίδια, κασκόλ ποδοσφαιρικών ομάδων κλπ σαχλαμάρες. Επιπλέον, γνωστό πεδίο πολιτικάντικης αντιπαράθεσης, ως κακηώρα σήμερα. Πάρα πολλοί, ως του λόγου μου, έμενα τότε δύο τετράγωνα από κει, απείχαμε και δεν ξαναπατήσαμε το πόδι μας σε κάτι που σπιλώθηκε αφειδώς από όλες τις παρατάξεις και τα κόμματα και κομματίδια, από μίαν ΕΦΕΕ που ποτέ δεν ξαναϋπήρξε ενωμένη,  όλο τσακωμούς για το ποιοί θα κρατήσουν στην πορεία την ματωμένη σημαία. Και στο σήμερα, όπου εν μέσω περίπου κορύφωσης μιας πανδημικής υγειονομικής κρίσης κάτι καθηλωμένοι στο ετσιθελικό τους τότε, εφόσον δεν έχουν τίποτα θετικό να καταθέσουν στο τώρα, δημιουργούν ζήτημα εκ του ουκ άνευ. Αναγκάζοντας μία δεξιά κυβέρνηση που "τα έχει δει όλα" σε έναν χρόνο διακυβέρνησής της και πράττει όπως μπορεί, με αβελτηρίες και λάθη σωρηδόν αλλά μόνη στην τωρινή διαχείριση μιας γενικευμένης κρίσης, να επιβάλλει την απόλυτη απαγόρευση καταστολή. Δεν νομίζω πως είναι αντισυνταγματική η απαγόρευση, όλα τα κοκοράκια στον ταβλά -αυτός ο Γιωργάκης ο Σωτηρέλλης που τον είχαμε του πεταματού, σταρ των καναλιών κι αυτός ως γκουρού συνταγματολόγος, και τόσοι, μα τόσοι άλλοι-. Ένας σώφρων άνθρωπος σαν καλείται να πει δυο επιστημονικές κουβέντες, συνήθως διασύρεται.

Το πράγμα ήταν πιο απλό απ' όσο ηρωοποιήθηκε με την πάροδο των χρόνων:το πράγμα "μύριζε μπαρούτι" ήδη από τα μέσα Οκτωβρίου' την Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου, στην δική μου Σχολή, την Πάντειο, μαζευτήκαμε στο πίσω μέρος του καφενείου του κυρ' Σπύρου απέναντι από την Σχολή κάποιοι που ανήκαμε σε παρατάξεις και παράνομα κόμματα της Αριστεράς, είμασταν καμιά 50αριά. Ήδη εδώ και 10 μέρες υπήρχε συνεννόηση μεταξύ  εκπροσώπων από όλες τις πανεπιστημιακές Σχολές. Κάποιοι, οι περισσότεροι αριστεριστές, ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ-ΜΛ, ΑΑΣΠΕ, Τροτσκιστές με όλες τις παραφυάδες του, Αντι-ΕΦΕΕ (επιρροή του ΚΚΕ εξ), Ρήγας Φεραίος (ήδη νεολαία του ΚΚΕες, όπου ήδη ανήκα του λόγου μου από δύο χρόνια), κάποιοι του ΠΑΚ (μετέπειτα ΠΑΣΟΚ).

Βγάλαμε μία πρώτη επιτροπή από 12 από όλες τις παρατάξεις, αυτή εξέλεξε με κάλπη 4 με τους αναπληρωματικούς τους: ήσαν: από τον Ρήγα ο Νίκος ο Καρούζος, τριτοετής, με εμέναν αναπληρωματική,πρωτοετή, ο Γιάννης ο Κουρμουλάκης από την ΑΑΣΠΕ, χωρίς αναπληρωματικό,, μετέπειτα μεταπήδησε για λίγο στο αριστερό σκέλος του ΠΑΣΟΚ, ο Αλέξανδρος Παύλοβιτς από την Αντι-Εφεε με αναπληρωματικό τον Γιώργο τον Ρούσσο, και ο Γρηγόρης ο Κολιτσίδας, θεός σχωρέστον, από το ΜΛ-ΚΚΕ, δεν θυμάμαι την συμφοιτήτρια αναπληρωματική του. -στον Γρηγόρη έχει γίνει κι άλλη φορά αναφορά, ένας γίγαντας κοκκινομούρης, με καρδιά και χαμόγελο μικρού παιδιού, μία φορά με έσωσε από τα νύχια μπάτσων, θα με είχαν λιώσει, πέθανε νεότατος από έμφραγμα- Χωρίς να εκλεγούν,με κοινή συμφωνία,περιελήφθησαν δύο: η Σοφία η Χρονοπούλου από τους Τροτσκιστές, ήδη παντρεμμένη με τον Σταύρο τον Λυγερό του Φυσικού, εκπρόσωπο των Τροτσκιστών και ο Άλκης ο Ρήγος από το ΠΑΚ. Το πρωΐ της Τρίτης, πήγαμε στο Πολυτεχνείο όλοι μαζί, όπου οι ζυμώσεις είχαν προχωρήσει όλη την νύχτα. Εκλογές επί εκλογών με κάλπη, βγήκαν κάπου 28 μέλη στην Συντονιστική Επιτροπή -αλλού γράφτηκε για 22 μέλη της- συν εμείς οι αναπληρωματικοί, στο σύνολο, ξεπερνούσαμε τους 50. Μετά, όσα γίνανε, ήδη πασίγνωστα: κλείσαμε τις πόρτες, οργανωθήκαμε σε υποεπιτροπές, μαζεύτηκαν μιλλιούνια απ' έξω, φτιάχτηκαν το ιατρείο πρωτοστατούντος του Γιώργου του Παυλάκη, τώρα μας μιλάει για τον κορωναϊό από τις ΗΠΑ, το συσσίτιο, την Τετάρτη το βράδυ στήθηκε ο ραδιοφωνικός σταθμός από τους ηλεκτρολόγους-μηχανικούς του ΕΜΠ. Άρχισαν να καταφθάνουν ταψιά με φαγητά, μπαίναν μέσα αντιπροσωπείες εργατών, ήρθαν από τις ομάδες αγώνα των Μεγάρων τότε, φθάσαν αντιπροσωπείες φοιτητών από την Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα και την Πάτρα, την Παρασκευή το πρωΐ και από την Κρήτη, καθώς κι αγρότες από το νησί. Ήρθαν κι αντιπροσωπείες από μαθητούδια ενθουσιασμένα. Εμείς όλοι μπαινοβγαίναμε, από όλες τις θύρες, και την κεντρική στην Πατησίων και εκείνες της Στουρνάρη και της Τοσίτσα, μιλάγαμε με τον κόσμο, πηγαίναμε και σπίτια μας να αλλάξουμε ρούχα και να κάνουμε και κανένα μπάνιο, κλπ. Κι έπειτα συνέβη κείνο που συνέβη την Παρασκευή όλη μέρα μέχρι να ορμήξουνε μέσα τα τανκς. Οφείλουμε να ξαναθυμηθούμε πως οι λοκατζήδες μας φέρθηκαν καλλίτερα από όλους, πάρα πολλούς από μας φυγάδευσαν από την θύρα της Τοσίτσα, αλλά και πολλοί μπάτσοι φέρθηκαν ανθρώπινα,άλλοι, εντούτοις, βαράγαν αλύπητα με τα γκλομπς στο κεφάλι και στα πόδια, θυμάμαι ένα κορίτσι να το έχουν κάνει σάκο του μποξ δίπλα από κάποιους από μας κι όταν πέσαμε πάνω τους να το σώσουμε, τις "αρπάξαμε" πολλοί από μας. Άλλους μας συλλάβαν επί τόπου, άλλους αργότερα σε σπίτια όπου κρυβόμασταν, λίγες μέρες αργότερα, τους περισσότερους μας πήγαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, λίγους στο στρατόπεδο στο Γουδή κι ελάχιστους στο τότε στρατόπεδο στην Αυλώνα. Οι περισσότεροι αφεθήκαμε ελεύθεροι τέλη Δεκέμβρη-αρχές Γενάρη του 1974. Πολύ λίγοι δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες -αγόρια που είχαν αρνηθεί την υποχρεωτική στράτευση φοιτητών βάσει του σχετικά πρόσφατου Νόμου της Χούντας-και στάλθηκαν στον Κορυδαλλό που μόλις είχε ανοίξει, αφού είχαν ήδη καταργηθεί και γκρεμιστεί οι Φυλακές Αβέρωφ, εκεί όπου χτίστηκε αργότερα και κείται σήμερα το μέγαρο του Αρείου Πάγου, στην Αλεξάνδρας. 

Από τους εορτασμούς, εκτός από τις φρεσκότατες μνήμες της πρώτης και της δεύτερης επετείου, προέκυψαν δύο ταινίες μεγάλου μήκους, και ένα ντοκυμανταίρ για τα Μέγαρα και την υποχρεωτική απαλλοτρίωση γαιών που είχε τότε θεσπίσει νομικά η Χούντα, οι περισσότεροι, θέλοντας και μη, έχουμε κειμέσα αποθανατισθεί-

14/11/20

Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος

 1953

ας είναι τυχερή αυτή η ανάρτηση, άθεη ούσα, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που θέλει να σας ευχηθεί, Πανιερώτατε, να βγείτε και από αυτή την δοκιμασία τροπαιοφόρος ως Άι Γιώργης, ο θεός σας μαζί σας, https://www.cnn.gr/ellada/story/242543/mi-fovoy-monon-pisteye-to-minyma-toy-arxiepiskopoy-alvanias-mesa-apo-ti-meth, σταυρώνουμε τα δάχτυλα υπέρ υγείας υμών

Ένας σπουδαίος άνθρωπος που αξίζει να υπάρχει ανάμεσά μας, ένας καταπληκτικός διανοούμενος, πολύ προχωρημένης ηλικίας τω όντι, παιδάριον, όμως, στο πνεύμα, αυτό ας επικρατήσει, Σιδερένιος, Πανιερώτατε, θα τα καταφέρετε, σας συντροφεύουμε εν τη σκέψει.

*ήταν το 1982, με στείλανε υπηρεσία στο Καποδιστριακό τότε, νυν ΕΚΠΑ, για κάτι για τις θρησκείες, με υποδέχθηκε νηφάλιος, προσηνέστατος, ευγενικότατος, ο σήμερα Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος, θέτε γιατί είμουνα μειράκιον, θέτε για την προσηνή του στάση, ένιωσα πως έλεγα βλακείες κι εκείνος, σαν πατρική φιγούρα, μου έθετε το πλαίσιο στις σωστές του βάσεις. Αυτόν τον άνθρωπο, αν τον συναντήσεις μία μόνη φορά, αποκλείεται να μην τον ερωτευτείς πνεύματι, να μην πω και σώματι, προσεύχομαι, εγώ η άθεη, να ξεπεράσει και αυτή την δοκιμασία και να μας αποδοθεί πάλι όπως τον γνωρίζουμε. Ειλικρινά, ένας σπουδαίος άνθρωπος, περαστικά σας Πανιερώτατε*


https://www.megatv.com/2020/11/11/ti-dilose-apokleistika-sto-mega-o-arxiepiskopos-alvanias-anastasios/

13/11/20

1952

αυτά τα βλαμμένα *, να κάνουν πορεία για την 17 Νοέμβρη, περιλαμβανομένου συσσώμου του σημερινού Ξύριζα, διαγραμμένα σύσσωμα του ΚΚΕ, ούτε βλέφαρο, για το σημερινό ΚΚΕ, ούτε πλήκτρο, για τα σόου του ακριβοπληρωμένου Μπαρούφα, ούτε έν τρίτον πλήκτρου,  στους δρόμους, από εμάς το ελεύθερο στον σκληροπυρηνικό Χρυσο..., αυτά τα τα χαμένα ΜΛ- ΚΚΕ  που εμφανίζονται κάθε 17 Νοέμβρη και μόνον, δουλειά δεν έχουν? κάθε τώρα μας θυμούνται? τόσο δύσκολο είναι να τα μπουζουριάσουν πια? να μπούνε οι μπάτσοι και να μην αφήσουν ρουθούνι να κουνηθεί? ύπνος ανείπωτος, εδώ πεθαίνουμε και τα κομματίδια τον χαβά τους, αμέτε στα κομματικά σας καλοπληρωμένα γραφεία κι αφήστε μας εμάς με το δικό μας Πολυτεχνείο, άντε πια!!!!https://www.youtube.com/watch?v=8Agg3LKRf9c

-δεξιά δεν θα υπάρξω ποτέ, αλλά η γυναίκα τα λέει όπως σκεπτόμαστε πολλοί, αμάν πια!!!

https://www.iefimerida.gr/politiki/mia-pligi-poy-ti-lene-kke

*όσο κι αν είναι υποτιμητικός ο όρος, σαφώς καλλίτερος από "ψεκασμένοι" +_*

** το δικό μου Πολυτεχνείο είναι η μάνα μου εν μέσω ντουμ-ντουμ σφαιρών και φωτιάς δεξιά-ζερβά να με ψάχνει και να της φωνάζω: "φύγε μάνα,θα σε σκοτώσουν" έφαγε μία περιποιημένη ντουμ-ντουμ στο μπράτσο, αυτό με ανάγκασε να βγω και μία ώρα μετά, αφού την είχα σιγουρέψει στο σπίτι μας με τον γιατρό μας να της έχει αφαιρέσει την σφαίρα, να επιστρέψω. Τα ακροαριστερά πιτσιρίκια που ούτε οι γονείς τους δεν είχαν συναντηθεί, πολλοί, μηδέ γεννηθεί, παίζουν επανάσταση εις βάρος ημών και υμών, αν δεν το αντιλαμβάνονται, μπουζουριάζονται -κάκιστα τα άφησαν ελεύθερα-, οι Κουκουέδες, μας εμπαίζουν σήμερα ως χρόνια πια, με την ναζιστικής πειθαρχίας της αποφυάδας τους, το ΠΑΜΕ των μπρατσάδων που βαράνε μπάτσους στην μέση, όπως το 2019 στο άγαλμα του Βενιζέλου στην Βασ. Κωνσταντίνου στην Αθήνα. Απεχθέστατοι, για να μην "μολυνθούν", πάντα διαδηλώνουν χώρια από όλους τους άλλους, οι καλοί στρατιώτες του Σβέικ, αμέτε μας, βλαμμένοι-


https://thepressproject.gr/panepistimiakoi-syndikalistes-kai-kallitechnes-kaloun-stin-poreia-tou-polytechneiou-apenanti-stin-apagorefsi-chrysochoidi/#.X6_AsuQzhoI.twitter

ντρέπομαι για λογαριασμό του Μάκη του Καβουριάρη, 73 χρονου σήμερα, πρώην συντρόφου στο ΚΚΕες, στην Αθήνα και στο Παρίσι,  για τον Μήτσο τον Παπαχρήστο,τότε της ΑντιΕΦΕΕ-ΚΚΕ δηλαδή- αφού δεν έχει ντραπεί ως σήμερα ο ίδιος, εξαργυρώνοντας στυγνά την συμμετοχή του στις 16-17 Νοέμβρη 1973, γράφοντας βιβλία, μαϊντανός σε κάθε επέτειο να θυμίζει την θλιβερή του ύπαρξη, έγραψα τόσα πολλά? κρίμα στα πλήκτρα μου. Θλιβερό δείγμα μαζί με την Δαμανάκη και τον Λαλιώτη, τον Λάζο και κάποιους άλλους μαϊντανούς του ΠΑΣΟΚΟ-ΚΚΕ, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη ζηλεύει, προφανώς, το ότι κείνοι γινήκασι κάτι τις κι εκείνος τίποτα. Αυτά τα τίποτα βγάλανε και δήλωση πως θα στηλώσουν τα στήθεια τους ενάντια στον πρώην σύντροφό τους Χρυσοχοΐδη, μακάρι να του κάνει καρδιά να τους μπουζουριάσει, προσωπικά, θα του αναγνωρίσω θάρρος, δυστυχώς, δεν το πιστεύω-


10/11/20

κατερινα παπαδριανου

 ανάρτηση 1951 σαν την χρονιά γέννησης του Κατερινιού μας, μας έκανε αθρώπους, μας συνάσπισε σε λογοτεχνικό σύλλογο, έφτιαξε τις πρώτες εκδηλώσεις, μας έστησε το περίπτερο σε κάθε έκθεση Βιβλίου στ' Ανάπλι, πέρασε ένας χρόνος, μία σπουδαία φίλη, μια πολύ σημαντική συγγραφέας κι ένας σπουδαίος άνθρωπος.


Μνήμη Κατερίνας Παπαδριανού (9-11-2019)

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τότε που η Κατερίνα Παπαδριανού έφυγε για το μεγάλο ταξίδι της. Δυσαναπλήρωτο κενό όταν χάνεις σπάνιους ανθρώπους. Μόνο η Μνήμη και η επίκληση του έργου μπορεί να διατηρήσει αλώβητη τη σχέση και την παρουσία. Ένα πλούσιο συγγραφικό έργο που ανέδειξε, μεσω του ιστορικού μυθιστορήματος, άγνωστες πτυχές της ιστορίας των τοπικών κοινωνιών και με μια κοινωνική δράση που άφησε ανεξίτηλα ίχνη, η Κατερίνα Παπαδριανού αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της πολιτιστικής Αργολίδας.

Η Κατερίνα Παπαδριανού ήταν εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε το 1951, σπούδασε στην Ελλάδα και τη Γαλλία και έδωσε τον καλύτερό της εαυτό στην ελληνική εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια είχε μέσα της ωριμάσει η δυνατότητα της έρευνας και συγγραφής με τη μορφή του ιστορικού μυθιστορήματος. Μετά από διάφορες παρουσιάσεις σε περιοδικά και στον τύπο, φτάνει η στιγμή της πρώτης συγγραφικής επιτυχίας (2010) με το «1715. Το τελευταίο φιλί στ’ Ανάπλι», ένα μυθιστόρημα για τους καθημερινούς ανθρώπους του ενετοκρατούμενου Αναπλιού, τους αγώνες και τους έρωτές τους, τις συνήθειες και τις σχέσεις τους. Η επιτυχία διπλασιάστηκε (2014) με την έκδοση της Ψωροκώσταινας (Η Πανώρια Χατζηκώστα - Αϊβαλιώτη και ο Βενιαμίν Λέσβιος), ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που κινητοποίησε ένα μεγάλο ακροατήριο μέσα και έξω από την Αργολίδα. Το 2015 θα παρουσιάσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο "τα 99 χαϊκού της ψυχής μου" με εικονογράφηση της αγαπημένης της θυγατέρας Αναστασίας.Τέλος, ήρθε η συνέχεια της επιτυχίας (2018) με τις «Νάρκες 1940-1949», ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ανέδειξε άγνωστε πτυχές της Κατοχής και του Εμφυλίου στο Δρέπανο και την ευρύτερη περιοχή της Ναυπλίας.

Ο θάνατος, πάντα αποκρουστικός και ανεύθυνος, σταμάτησε τη νέα συγγραφική προσπάθεια της Κατερίνας, σε μια στιγμή που ωρίμαζαν στο έργο της διαθέσεις και τεχνικές. Το έργο της είναι σημαντικό όσο και η γενικότερη παρουσία της στα πολιτισμικά δρώμενα της Αργολίδας. Συνέλαβε και υλοποίησε την ιδέα της Ένωσης Συγγραφέων και Λογοτεχνών Αργολίδας (ΕΣΛΑ), της οποίας διετέλεσε πρώτη Πρόεδρος με δραστήρια συμμετοχή στην Έκθεση Βιβλίου του Ναυπλίου που διαρκεί μέχρι σήμερα. Έργο της ήταν επίσης ο "1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Αργολίδας". Θα μνημονεύουμε πάντα τον άνθρωπο, την συγγραφέα, την ενεργό πολίτη της Αργολίδας, τη γυναίκα που στάθηκε πάντα απλή και μετρημένη κοντά στους ανθρώπους, κοντά στους συμπολίτες της.

*το κείμενο είναι του φίλου, κοινωνιολόγου Γιώργου Κόνδη, σημερινού προέδρου της ΕΣΛΑ*

Δρεπανιώτισσα-γέννημα-θρέμμα ψηλά στον λόφο του Δρεπάνου, πηγαίνανε στο Βιβάρι για ψάρεμα καθημερινά με τον αγαπημένο της Τάκη, που χάσαμε ξαφνικά 2 χρόνια πριν, αντιπαλεύοντας στα ίδια αλώνια, έδινε κουράγιο σε άλλους, εμπνεύστρια του Σπιτιού του παιδιού, δεν την ξεχνάμε...



 



1/11/20

σαμος σαμου, σαμος

σάμος σάμου σάμος


το Βαθύ είναι μία μικρή πόλη 7 χιλιάδων κατοίκων με μία δομή παράτυπων μεταναστών- μηδαμηνοί πια πρόσφυγες Σύριοι,άντε απο το Ιρακ, βρίθουν οι Αφγανοί,με όλη την βαθιά Αφρική παρούσα, με αφορμή τις αλητήριες κινήσεις του ισλαμοφασίστα Ερντογάν, -χωρίς βίζα,με 150 $, απευθείας προσγείωση στα τουρκικά παράλια, για να μας μπουν κάρφο, παίζοντας παίγνια στην σκακιέρα του donnant-donnant. Η κυβερνησούλα μας το έχει ρίξει στην διεθνή διπλωματία αντί να βυθίσει καμπόσα τουρκικά πλοία μπας και "μαζευτούν" οι Τούρκιες μυστικές υπηρεσίες που ξεσαλώνουν στα εγγύς της Τουρκιάς παράλια, σε απόσταση ενός μιλίου από την Μυκάλη που ευκόλως διανύουμε κολυμπώντας, να μην ξεχνιόμαστε...
 
Τα περισσότερα ξενοδοχεία είναι πιασμένα από μέλη εργαζομένων στην δομή. Ων ουκ έστιν αριθμός, πληρώνοντας αδρότατα κάτι άχρηστοι ΟΗέδες πιτσιρικαρία που "χτίζει" βιογραφικό...... 
Με τον σεισμό, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΩΜΑΤΙΑ για προσωρινή στέγαση όσων πρέπει να μείνουν μακριά από το σπίτι τους.
Το μισό Πάν' Βαθύ έχει σπίτια ακατοίκητα, περίπου 400 είναι όλα κι όλα, πολλά, από αλλοδαπούς ή από την σουηδική παροικία -γελάμε πάντα-. κατέρρευσε και το σπίτι της φίλης μας, αν και κανουργιοφτιαγμένο. τα δυο παιδιά υπήρξαν πολύ άτυχα, αισθανόμαστε απαίσια διότι ο τοίχος που τα καταπλάκωσε είναι συγγενούς, καταρρακωμένη κι αυτή, ηλικωμένη ούσα. Η μικρή εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους είναι αντικειμενικά η εκκλησία του νεκροταφείου, στα 300 μέτρα από το δικό μας σπίτι.
Το μαγαζί της ξαδέρφης, λαμπόγυαλο, το διπλανό του ΖΕΝ, η ταβέρνα μας, χάλια. Ο Θεσσαλός, χάλια, το Τέλειον, χάλια. Τα σουβλατζίδικά μας, δηλαδή, μακράν το Τέλειον, μας χαρίζει πάντα μπύρες στην παράδοση κατ΄οίκον... Όλα στο παραλιακό μέτωπο. Πάνε να δούνε οι φίλοι μας και μας τηλεφωνούν κλαίγοντας...Η πέτρινη είσοδος του φίλου μου που την χτίσαμε μαζί πέτρα-πέτρα πριν χρόνια, καταγής, φιλοξενείται αλλού, μεγάλες οι ρωγμές και στο σπίτι. 

Εντάξει, και αυτό θα περάσει, αρκεί να μην τους ξεχάσει η Πολιτεία, έχουν προηγηθεί η Καρδίτσα, η Χαλκιδική, το Μάτι και η Μάνδρα.
Η Σμύρνη φυσικά, ο Ερντοάν τους υποσχέθηκε καινούργια σπίτια, ψέλλισε κάτι στον Έλληνα πρωθυπουργό και συνεχίζει ακάθεκτος τον χαβά του στο Αιγαίο.

Εν τω μεταξύ, εκκρεμεί ακόμη η σύλληψη των ασυνείδητων "Σαμιωτών" -διότι δεν τους αξίζουν οι Σαμιώτες το όνομα- ψαράδων που δολοφόνησαν την φώκια Αργυρούλα μας και φέτος άλλα δύο μικρά φωκάκια στον Μαραθόκαμπο, να μην ξεχνιόμαστε.


όταν πρωτοείδα το Βαθύ μέρα, την νύχτα που φθάσαμε στο λιμάνι, ήταν ολόφωτο κι υπέροχο, μου θύμισε πολύ την γενέτειρά μου, διατηρώ την ίδια αίσθηση 40 χρόνια κοντά και τον ίδιο έρωτα για το νησί. Όταν βρίσκομαι μακριά του, περίεργο αλλά αληθινό, πρώτα έρχεται η νοσταλγία γι' αυτό  κι ύστερα για την γενέτειρα. 'Εχει πολύ κρύες θάλασσες, το καλλίτερό μου, δηλαδή, μόνο εγώ κι ο φίλος μου αντέχουμε μήνα Οκτώβριο. Σε απόσταση αναπνοής οι Μαούνες (3 χιλιόμετρα ποδαράτο), θάλασσα σούπα, μόνο στο έσχατο σημείο... Η πιό ωραία παραλία για του λόγου μου, του Τσάμπου, μεγάλη παραλία με μεγάλα ωραία βότσαλα, κάθε που κάνω μία "μπάζα", τα "ακούω" για την μεταφορά...' δυστυχώς, στο Τσαμπάκι δεν κατεβαίνουμε πια, κάτι τα πολλά πια κιλά, κάτι η ηλικία, δύσκολο να σέρνεσαι στους βράχους μέχρι να πηδήσεις από ψηλά, δεν ξεχνώ πως, μπρος στο εκκλησάκι του, είχα παρκαρισμένη την μηχανή και  ζεμένο το πανάκριβο κράνος και μου το κλέψαν...

δεν είναι ωραιοποιημένη η φωτό, έτσι είναι τα νερά εκεί, στην Βόρεια Σάμο. Στην Νότια, η Μουρτιά με ίδια πρασινογάλαζα νερά αλλά ρηχή, με την σπηλιά της, όλα τα όβολα, η Τουρκιά, σταθερά απέναντι με τον Μπαϊρακτάρη της. Πιο κοντά, αλλά πάντα Νότια, του Μουλαμπραήμ (Ποσειδώνιο το λένε τώρα) και η πάντα έρημη παραλιούλα του Σιδερά με την δική της σπηλιά, πιο μικρή αυτή. 

30/10/20

αντίσταση

 ανοίγοντας τις κούτες, ως φαίνεται, τα κλασσικά εικονογραφημένα τα πήρε ο αζιρφός σπίτι του, τράβα βρες τα τώρα..., ηύρα όλους τους τόμους της "Ιστορίας της Αντίστασης, 1940-1945"

τρεις μέρες τώρα κάθομαι και διαβάζω, έχω σταματήσει στην μαρτυρία του Κομνηνού Πυρομάγλου, του ΕΔΕΣ, ο Πυρομάγλου, το 1960, έφτιαξε το ΠΑ.ΜΕ (Πανελλήνιο Μέτωπο), την του εκείνου φήμη εζούλεψεν το ΚΚΕ κι έφτιαξε το σημερινό δήθεν ακτιβιστικό και εκτός τόπου και χρόνου σκωληκοειδές απόφυμά του. Μπήκε και το Αγροτικό Μέτωπο μέσα κι έτσι το 1961 κατεβήκαν στις εκλογές της βίας και νοθείας, τότε ήταν που "δες καιρόν που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει" που είπε κι ο αιθεροβάμων γεννήτωρ μου να βάλει υποψηφιότητα για βουλευτής της  Αριστεράς, στην ως σήμερα βασιλική και ακροδεξιά εν πολλοίς Αργολίδα'  τον λιανίσαν κανονικότατα, του σπάσαν το πρώτο μας αμαξάκι, επωνομαζόμενον "Μπουζούκι", ονοματοδοσία υπό μητρός, στις Λήμνες Άργους. Τα χάλια του έχουν αποθανατισθεί στην "Λευκή Βίβλο", έκδοσης της "Αυγής". Ο αγαπητός δικηγόρος Ναυπλιέων και γεννήτωρ μου, πλήρωσε και αυτή του την αποκοτιά και θέρμη ιδεωδών με σπασμένο χέρι και κεφάλι και πόδι. Όταν πήγε στο Τριανόν (κινηματοθέατρον) με πατερίτσες-μου απαγορεύτηκε η δίοδος από την Πλατεία μας, πηγαίνοντας στα αγγλικά, τον περιμέναν οι της εποχής επωνομαζόμενοι "εγκάθετοι", μυθιστορηματική η φυγάδευσή του- αλήθεια είναι πως προσπαθώ να ιχνηλατήσω την ιστορία του παππού μου, Κώστα Παπαδόγιαννη, για να γράψω ένα βιβλίο για εκείνον και όλη την οικογένεια, αρχής γενομένης από τα Γκράβαρα -ορεινή και πάμπτωχη Ναυπακτία-, από κείνον τον πρόγονο Κωνσταντίνο Γεωργίου Παπαδόγιαννη, εκ Κρήτης, φυσικά, προερχόμενο, ημιονηγό και μετέπειτα (γύρω στα 1860-70) υποστρατιωτικό του πεζικού. Τούτος έδωκεν τον Γιώργο, καθηλωμένον λόγω δημοκρατικών φρονημάτων στον βαθμό του λοχαγού, μία ωραία πρωΐα, στα Τρίκαλα όπου υπηρετούσε ως λοχαγός ιππικού, αφήνιασε το άλογό του, ο γνωστός "Ψαρρής" και τον χτύπησε θανατηφόρα στο κεφάλι. Αφήκε την σύζυγόν του Θεανώ, εξ οικογενείας Γκάγκαρων και Αρβανητών της Παιανίας, θυγατέρα τσιφλικά εκεί, μαζί με τα τέκνα: Εύα (Ευανθία), Μαίρη, Κώστα-παππούς-Σόλων, Ηρακλή και Κλυτώ (Κλυταιμνήστρα). Η τελευταία, υπήρξε σύζυγος σε δεύτερον γάμο (ενυμφεύθησαν μυστικώς πως το 1942) του Χρήστου Χωμενίδη -παππού του σημερινού συγγραφέα κι αντικειμενικώς πως ξαδέρφου-προέδρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος, συνυπογράψαντος την δημιουργία του ΕΑΜ. Ως πασίγνωστον, τον Χρήστο Χωμενίδη του τότε, νομικό, πρώην θανατοποινήτη στην πατρίδα μου,στην Ακροναυπλία, {μέρος όπου γνωρίσθηκε με τον παππού μου Κώστα Παπαδόγιαννη, τότε αντισυνταγματάρχη πυροβολικού, μετασχόντα στο κίνημα του 1935 των δημοκρατικών αξιωματικών του τότε τακτικού στρατού}, κρεμάσαν οι Γερμανοί το 1944 από τα δέντρα στην Πλατεία της Πάτρας "Ψηλά Αλώνια". Τότε, αφού τον είδε να κρέμεται πνιγμένον από την γραβάτα του, γύρισε η Κλυτίτσα στην Ακράτα όπου διαβιούσε προσωρινά το ζεύγος και αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το μπαλκόνι στον κήπο, ήταν 32 ετών. Μεταγενεστέρως, αναγνωρίζαμε εμφανισιακά χαρακτηριστικά της ως της Ευας Περόν της Αργεντινής, ψηλή, ξανθή, εύθυμη, διαθέτοντας ιδιάζουσα χάρη στο πνεύμα και στο σώμα.

Περνώντας στο χθες, πριν από 80 πια χρόνια, ο γεννήτωρ, Τάκης (Παναγιώτης), απεφάσισε να διακόψει τις σπουδές του στο αρχόμενο 3ο έτος της Νομικής, με πατέρα, παππού και προσπάππου δικηγόρους στο χωριό μας, εκείνος ο προσπάππους μοι,πάππος του Τάκη, δηλαδή, πρωτοστάτησε στην δημιουργία του Δικηγορικού Συλλόγου Ελλάδος γύρω στα 1860-70' παρουσιάστηκε στο έμπεδον Ναυπλίου {σημερινό και ήδη εκκενωμένο ΚΕΜΧ=Κέντρο Μηχανικών, συνήθως έρχονταν νεοσύλλεκτοι τεχνικοί και από το ΕΜΠ, (εκεί έκανε κι ο πρωτοξάδερφος Πάρις,που παρουσιαστήκαν στον στρατό μαζί με τον αζιρφό στην Κόρινθο, τον Οκτώβρη του 1970 και φίλους τους από το Μετσόβειο' ζάχαρη πέρασε, ζούσε ακόμη τότε η γιαγιά στο πατρικό και είχε μία κοπέλλα μαζί της, σε κάθε έξοδο, έτρωγε τουλάχιστον καλά ο Παρούλης)' εκείνο που από παιδί μού είχε κάνει μεγάλη εντύπωση είναι πως τα φανταράκια, κάθε που βγαίναν με έξοδο από το Στρατόπεδο, συνήθως Κυριακή, 2-6, μπορούσαν να πάνε μόνο μέχρι το Πάρκο, κι ως το άγαλμα του Καποδίστρια,όχι οι αξιωματικοί, ως ο ξάδερφος, που σαν μιξο~αναπλιώτης πήγαινε όπου ήθελε κι έβλεπε όσους ήθελε' χρειάστηκε να πέσει η Χούντα για να μπορούν να πάνε μέχρι την Παραλία και μέσα στην δεκαετία του '80 πια, επιτέλους, να μπορούν να φοράνε τα πολιτικά ρουχαλάκια τους στην βόλτα} 

αρχές Οκτωβρίου του 1940, μαζί με τον παιδικό του φίλο Χάρη Θεοδωρίδη


-πρωτοντυμένος νεοσύλλεκτος στο ΚΕΜ(Χ)

τον Ιανουάριο του 1941 τους στείλανε στις μάχες της Αλβανίας, ούτε λιανοντούφεκα δεν ξέραν να κουμαντάρουν, ω! της τύχης, έπεσε στα δόντια του παππού εκ μητρός Κώστα Παπαδόγιαννη, ήδη συνταγματάρχη πυροβολικού,στην Κορυτσά, φαίνεται πως συμπάθησε το μόλις 21 ετών αγόρι και διέκρινε την  αποκοτιά του. Μετέπειτα, Τάκης και Χάρης φορτωθήκαν σε πλοία και κατέπλευσαν στα Χανιά, για να υπερασπισθούν το αεροδρόμιο του Μάλεμε.  Σε μία από τις μάχες, ο καϋμένος ο νεαρός Τάκης είδε τον αδερφικό του φίλο Χάρη να κόβεται στα δύο από Γερμανική χειροβομβίδα. Επιστρέφοντας στ' Ανάπλι, έγραψε έναν μετρημένο επικήδειο στον φίλο του, έχουμε το απόκομμα της τοπικής εφημερίδας.








ο παππούς μου Κώστας Παπαδόγιαννης, συνταγματάρχης πυροβολικού, στο επιτελείο της Κορυτσάς, Ιαν. 1941

με τον σταυρό: η μητέρα μου, Τερέζα, με τους Ελασίτες στην Θεσσαλία, 3ος από αριστερά με το καλπάκι, ο πατέρας μου, Τάκης, Ιαν. 1944, είχαν μόλις νυμφευθεί στην Αθήνα, 31 Δεκ. 1943, όδευαν με τα πόδια, φυσικά, προς την Μακεδονία, το νιόπαντρο ζεύγος πήγαινε να συναντήσει τον παππού, Κώστα Παπαδόγιαννη, στην Βέρροια, ήταν επιτελικός στην ΟΜΜ (Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας) του ΕΛΑΣ.

-απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ΕΛΑΣ, με επικεφαλής την ΟΜΜ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,   
30 Οκτωβρίου 1944-

*στο κέντρο, με το καλπάκι και το μουστάκι, το χέρι στην τζέπη, ο παππούς, Κώστας Παπαδόγιαννης, επιτελάρχης πια της ΟΜΜ' σε πρώτο πλάνο, δεξιά μετά τον συναγωνιστή στρατιωτικό,με καπέλλο, με το καλπάκι, ομοίως, ο Ευριπίδης Μπακιρτζής, πίσω από τον παππού, ομοίως με καλπάκι του ΕΛΑΣ, ο Μάρκος Βαφειάδης.

*ήταν μέσα του 1980, ο Μάρκος επέστρεψε στην Ελλάδα με την παρέμβαση του τότε πρωθυπουργού, Αντρέα Παπαντρέου-συμφοιτητή του πατέρα μου στην Νομική-. Θυμάμαι μία πελώρια διαδήλωση του ΠΑΣΟΚ στην Πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα {-δεν υπήρξα ούτε ψήφισα ποτέ αυτό το συνονθύλευμα, πλην μία μόνη φορά, το 1981, αντ' αυτού: ο πατέρας μου είχε μόλις υποστεί βαρύ καρδιακό επεισόδιο και νοσηλευόταν στην ιδιωτική κλινική της εποχής όπου πέθανε 3 χρόνια μετά, το 1984, μου ζήτησε τότε να κατέβω κάτου για να ψηφίσω αντ' αυτού, το έκαμα με κρύα καρδιά αλλά είχε βάλει βουλευτής ο γαμπρός του "θετού"του πατέρα, του Μήτσου Παπαδημητρίου, δικηγόρου και κεντρώου βουλευτή και μιά φορά υφυπουργού, πατέρα της Έλσας, βουλευτή μας της ΝΔ για χρόνια, του Μελίδη, μετέπειτα Δημάρχου Ναυπλιέων, έτσι, δεν είχα πολλές τύψεις που πρόδωσα την αριστερή μου ένταξη, εφόσον γνώριζα τον άνθρωπο κι εκτιμούσα πολύ το ποιόν του Μελίδη. Εκείνη την μακρινή εποχή, όχι διαδίκτυα και κινητά δεν υπήρχαν αλλά τα τηλέφωνα του ΟΤΕ μπλόκαραν μία στις δύο' έκανε ένα κρύο του διαόλου στο πατρικό, κλεισμένη μόνη στο σπίτι, με ένα φορητό ραδιοφωνάκι, στο πιο μικρό δωμάτιο του μεγάλου σπιτιού, το γραφείο του πατέρα μου τω πάλαι, άκουγα τα αποτελέσματα. Όταν άκουσα τα συγκεντρωτικά και βεβαιώθηκα πως εξελέγη η και νονά μου Μελίνα, όταν μάλλον εκλεγόταν το ΠΑΣΟΚ, τηλεφώνησα στο σπίτι, η μητέρα μου αρκετά ψύχραιμη, τηλεφώνησα ύστερα στην κλινική και ζήτησα να μιλήσω με τον πατέρα μου, του είπα αυτολεξεί "μπαμπά, κερδίσατε", έβαλε τα κλάμματα και η νοσοκόμα με μάλλωσε που τον αναστάτωσα-}τώρα έχω βελτιωθεί αλλά οι κοινωνικές επαφές δεν είναι το καλλίτερό μου. Αφού κόπασε ο κουρνιαχτός  σ' εκείνη την συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ για την υποδοχή του Μάρκου Βαφειάδη οίκοι-είμουν μαζί με την νονά μου Μελίνα, της είπα πως ήθελα να δω τον Μάρκο, με πήρε από το χέρι, του είπα πως είμαι εγγόνα του Κώστα Παπαδόγιαννη, δεν νομίζω να  έχω δεχθεί θερμότερο αγκάλιασμα από κείνο που μου έκαμε ο μπάρμπα Μάρκος κατασυγκινημένος. Αυτά θα θυμάμαι το λόγου μου, ημι~γραία πλέον-

 έχοντας επιστρέψει από την Ακροναυπλία όπου υπήρξε θανατοποινήτης διότι ξεσήκωσε τον Σπερχειό στο κίνημα δημοκρατικών στρατιωτικών, με την αμνηστία του 1937, ο παππούς μου Κώστας Παπαδόγιαννης, έβαλε μπρος το πτυχίο του μηχανικού και έκαμε έργα, υπήρξε ο υπεύθυνος για την αποξήρανση της Ξυνιάδας το 1937-8, υπήρξε ένας πολυτάλαντος άνθρωπος, αργότερα, μετά τις εκτοπίσεις κι εξορίες-τουλάχιστον διηύθυνε τα μεταλλεία της Σερίφου 1948- διετέλεσε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Κλη-Κλη (Σοφοκλή Βενιζέλου), έπειτα, διευθυντής στην εταιρεία ΦΙΞ του Καρόλου Φιξ. ως εναπομείνασα του -είναι κι ένας ξάδερφος κάπου- θαρρώ πως μόνο περήφανους μας έκαμε όλους εμάς στην οικογένειά μας.
**χθες, 29/10/2020, αν είχε ζήσει, θα είχε συμπληρώσει 90 χρόνια ζωής η δευτερότοκη θυγατέρα του Ζωρζέττα, αιωνία της η μνήμη**




19/10/20

https://www.in.gr/2020/10/19/greece/xrysi-aygi-anastoli-poinon-gia-olous-tous-katadikasthentes-plin-roupakia-proteine-eisaggeleas/ 


παναΐα μου, αναλογίζομαι με τρόμο να ήταν εισαγγελέας έδρας στο εφέσιμο της Ηριάννας, θα την είχε στείλει στην ηλεκτρική καρέκλα, ορίστε που μας χάλασε την μέρα η κυρία εισαγγελεύς, Αδαμαντία Οικονόμου το πτωχό της ονοματάκι, στην χλεύη πολλών εξ ημών, κρυφοχρυσαυγίτισσα η κυρία εισαγγελεύς, ίσως? μάλλον όχι, απλώς προσκολλημένη στον τύπο και στο πνεύμα του Νόμου τον οποίον εκείνη υπηρετεί, ευχόμεθα τα κάλλιστα στην έδρα του τριμελούς δικαστηρίου-


** http://www.katiousa.gr/epikairotita/to-megalytero-rapisma-pou-dechtike-pote-eisangeliki-aksiopistia-mesa-apo-dikastirio-tis-edras-antidraseis-synigoron-politikis-agogis-sti-diki-tis-cha-gia-ti-simerini-diadikasia/

προσυπογράφω την τοποθέτηση του συνηγόρου Πολιτικής Αγωγής, δικηγόρου παρ' Αρείω κ. Θ. Καμπαγιάννη. Εφεξής, η συγκεκριμμένη "εισαγγελέας" -πρέπει να κάνεις κάτι θετικό για να κερδίσεις τίτλο θέσης κι επαγγελματικής δραστηριότητος- όχι μόνον στα δικά μου όμματα, είναι κρυφο ως ανοικτά χρυσαυγίτισσα.

Όπως πολλοί από τους μη αποκοιμησθέντες πολίτες, αναμένω την τελική απόφαση της έδρας, όπου  αναπληρωτής εισαγγελέας της εισαγγελικής έδρας είναι ο κ. Κωσταρέλος, που έστειλε στην φυλακή χρυσαυγίτες.

Θυμίζω, είμαστε πρώτα πολίτες, εκ των υστέρων οι επιμέρους ιδιότητες του καθενός σ' αυτή τη ζωή, έτσι μας αναθρέψαν εμάς, στην παλιοσειρά της γενιάς μας. Θα τοποθετούμεθα, θα αντιστεκόμαστε, θα διαμαρτυρόμαστε με όλους τους νόμιμους τρόπους. Γραπτώς ή "στους δρόμους" "Και οι κριτές κριθήσονται".  Η Πρόεδρος της έδρας απέδειξε ως τώρα ότι δεν κάμπτεται από πιέσεις παντοίας υφής και κρυφοχρυσαυγιτισμό ως ανοιχτό χρυσαυγιτισμό όπως η "εισαγγελέας" ' ας είναι σε αυτήν την κατεύθυνση η τελική απόφασή της, αυτό αναμένει η δική μου παλιοσειρά που έχει δει πολλά κι ακούσει περισσότερα από άλλες εποχές μέσω των γεννητόρων της.  Θα αναδειχθεί, τότε, σε νέα Ντεγιάννη της εποχής μας και ως τέτοια θα εγγραφεί στην Ιστορία σημαντικών δικών της σύγχρονης  εποχής μας- 

** γνώμη μου: αντί να αντιπαρατίθενται καμπόσοι και να φροντίζουν για τηλεθέαση τα καναλάκια, να επέμβη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και να αφαιρέσει την υπόθεση από την κυρία "εισαγγελέα" στην εν λόγω δίκη, η ίδια δε, να παραπεμφθεί ως υπόλογη για μεροληψία, αντί να βγαίνουν κάποιες γραφικές περσόνες σε καναλάκια προς υπεράσπισίν της -κρίμα που είναι όλες θήλεα -γυναίκες είναι τίτλος τιμής, δεν τους τον χαρίζουμε-, ακούσαμε το "συνδικαλιστικόν όργανον" σήμερα σε καναλάκια να υπερασπίζονται κάτι το οποίο, οι περισσότεροι πολίτες με κόκκο στον εγκέφαλο, βδελυσσόμεθα,  όχι?**


23Οκτωβρίου 2020: https://tomov.gr/2020/10/22/oi-nazi-sti-fylaki-simera-panigyrizoyme/?fbclid=IwAR2TKOqrTltY7mjtOgJ3yTpPDFrSkCrcUU_JUgUlFtWH9ZTM1H0ul19QC5c


https://www.news247.gr/koinonia/paraskeyi-egkomia-guardian-gia-tis-gynaikes-poy-gkremisan-tin-chrysi-aygi.9027004.html?fbclid=IwAR05FCCrVjLk5HUgH_Zg5xZDLChQSZUPzpnPRpTQNiYFuaZRT_3EE15ko6c

Πολύ σωστά παρατηρεί η φίλη μου Μαρία Στρατηγάκη, για ένα μόρφωμα "μάτσο", μόνο που το δικαστικό σώμα εδώ και λίγον καιρό γυναικοκρατείται -και καλά κάνει-, πάντως, δεν είναι μόνον η εισαγγελέας έδρας που όντως έχει παραδοθεί σε χλεύη -μακριά από μας, αλλά, ας θυμίσουμε κι εκείνην την κυρία Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, γραφική φιγούρα μεν αλλά επικίνδυνη στις όχι μακρινές μέρες που το ζαίον υιοθέτησε ως νομική του σύμβουλο, ζουμί, δεν πρόκειται πάντα για ζήτημα φύλου αλλά φιλοτίμου, λεξούλα εν απολύτω αποδρομή-

Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή, για την ώρα, αμέτε να συλλάβετε το παπαδοπαίδι που ή σε κάποιο Άγιον Όρος κρύβεται ή πρόλαβε και το έσκασε σε καμία φασιστοκρατούμενη Μπραζίλια,  στην Βενεσουέλα έχει ακόμη σαπισμένο (Μαδούρο θα πει υπερ~ώριμο ισπανιστί), μπορεί κι εκεί, αλλά,από κεί,προσβάσεις διαθέτουμε, θα το μάθουμε εν τω άμα-

https://www.lifo.gr/articles/opinions/300527/pappas-anaksios-kai-na-ton-ftyseis



δημήτρια 2020

  Είναι ορισμένα στοιχεία που χαρίζουν ελάχιστο αισιοδοξίας, σαν τα παρακάτω:

-με την Kate Smith γνωρισθήκαμε στον ΟΗΕ το 2001, εκπροσωπούσε την χώρα της, ΗΒ, δούλευα στο Γραφείο Τύπου του Οργανισμού.Συμπάθεια μας συνέδεσε.  Όταν ήρθε στην Αθήνα το 2017, κατά μυστηριώδη τρόπο, με ανεζήτησε και με ηύρε. Περάσαμε ώρες μαζί, σήμερα, εξακολουθεί να είναι Πρέσβης του ΗΒ στην Ελλάδα, με καλεί συχνά, παρίσταμαι σπάνια σε επίσημες εκδηλώσεις, από αυτές enough is enough, χρόνια deja. Θαυμάζω την ακεραιότητά της ως ανθρώπου, τα υπέροχα Ελληνικά της που δεν έμαθε ακόπως, τις διπλωματικές της δεινές δεξιότητες, την ντομπροσύνη της, το λεπτεπίλεπτο so british χιούμορ της...

-με την σημερινή Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας συνυπήρξαμε σε ομάδες γυναικών, τα τελευταία χρόνια είχαμε ξαναβρεθεί. Επί λόγω, γνωρίζοντας τον άνθρωπο, ξέροντας την γυναίκα, εκ των προτέρων γνώριζα πως θα είναι μία σπουδαία Πρόεδρος Δημοκρατίας, κάθε βήμα της, κάθε ως σήμερα ανάρτησή της στα mass media, κάθε μικρή ή μεγάλη της τοποθέτηση δημοσία, επιβεβαιώνει τα ανωτέρω. Το είπε και τις προάλλες: "δεν είμαι πολιτικός, πορεύομαι σε αυτήν την θέση με τις δικές μου απόψεις". Θεωρώ πως υπήρξε ακόμη ένα "ματ" του Μητσοτάκη για την εκλογή της στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Σήμερα, σε αυτή την ανάρτηση, διαβάζει στα 55α εξ αποστάσεως Δημήτρια, ως τώρα, κάνει την διαφορά. "To κουτί" ανέφερε προ μηνός πως η ΠτΔ δέχθηκε στο κιόσκι του κήπου του Προεδρικού Μεγάρου 4 μεγάλες κυρίες: την Ambassador Ms Kate Smith, που συνόδευε την κυρία Βικτόρια Xίσλοπ, στην οποία μόλις είχε απονεμηθεί η Ελληνική υπηκοότητα, λίαν επαξίως, και τις κυρίες Καστρινάκη, Γαλανάκη, Παπαδάκη. Πάλι από "το κουτί" έμαθα πως η φίλη Κατερίνα Σχινά είναι σύμβουλος της Προέδρου επί των πολιτιστικών θεμάτων, δεν ξέρω πόσο καλό ή κακό είναι να αναλαμβάνεις δημόσιο αξίωμα αλλά η Κατερίνα θα τιμήσει επί βεβαιότητι την θέση. Η γενιά μου, μάλλον χαίρεται για τις επί προόδω αλλαγές στο Προεδρικό Μέγαρο, όχι?

-η σχέση μου με την Γλυκερία είναι, τουλάχιστον εδωμέσα, γνωστή εδώ και χρόνια, η Καρυοφυλλιά διαβάζει όπως μόνη εκείνη ξέρει ένα από τα κείμενα της 

https://www.voria.gr/article/i-proedros-tis-dimokratias-sta-55a-dimitria-tis-thessalonikis


https://e-dimitria.gr/ekdhlwseis/mi-me-ksechasete-1/?do=theater

https://e-dimitria.gr/ekdhlwseis/reunion/?do=theater


https://e-dimitria.gr/ekdhlwseis/je-m-appelle-aurelia-aurelien-steiner/?do=theater

H Fanny Ardan, οικεία μας πια κι οικεία στα Δημήτρια, διαβάζει ένα απόσπασμα από την Ωρέλια Στάιν της Μαργκερίτ Ντυράς, στο βίντεο όλη η ταινία, εμείς την είχαμε δει το ίδιο εκείνο έτος, 1979 στο μικρό αγαπημένο μας σινεφίλ σινεμά στην Saint André des Pres, βγήκαμε ονειρευάμενοι από το κείμενο και τις εικόνες μιας άλλης Αυστραλίας, ενός άλλου Καναδά, Βανκούβερ, (δύο εκδοχές) ενός άλλου σινεμά, κείνου της Ντυράς. Ακόμη πιστεύουμε σε αυτό-

https://www.youtube.com/watch?v=GC9gnHZxP6Q



1956 περισυλλέγομαι κομματίδια- θραύματα πέτρας διϋλισμένης ύλης κονιορτοποιημένης περισυλλέγω κοτρώνες\ ξέξασπρες ασήκωτο β...