16/11/18


https://www.youtube.com/watch?v=KYVA0ztUlpw,


γιατί έτσι, για τον Δρόμο, με πήγανε στο Ρεξ και χμ μάλλον όχι, γιατί, έτσι, κανείς δεν με ρώτησε εμέναν όταν με μετακόμισαν από το σπίτι μου στην μεγάλη πόλη και οι διαδρομές ήσαν Θεμιστοκλέους στον φούρνο, είχε κάτι γλυκά εκτός από ψωμί, σ’ εμάς φούρνος = ψωμί,λίγο κάτω το ζαχαροπλαστείο «η Αλήθεια» είχε κάτι ωραίους μπαμπάδες αλλά δεν αρέσαν στον δικό μου μπαμπά, γιατί έτσι, ούτε σήμερα θυμάμαι τι απέγινε το γαλάζιο ποδηλατάκι μου, ούτε το πρασινόσκουρο μεγάλο του πατέρα, όταν αδειάζαμε το σπίτι μας , και το ντουλάπι της κουζίνας, δεν φέραμε, νομίζω, τις δύο μας πλαστικές –μεγαλεία τότε-κούπες, πράσινη με το τριφύλλι –εγώ, κόκκινη με τον Ολυμπιακό, εσύ, γιατί έτσι, μου υποσχέθηκαν ένα ποδήλατο ασημί και το κλειδώσαν στο υπόγειο, δεν το είδα ποτέ, γιατί έτσι, το παιδί βαρυόταν και διάβαζε τον Γκραν Μώλν, ύστερα το είδε στο σινεμά Νεάπολις ωραίο ήταν, σινεμασκόπ με τον Ρομπέρ Ωσαίν και την Βίρνα Λίζι,
γιατί έτσι, με πηγαίνανε στο Φλοράλ για μια γρανίτα φράουλα στα γρήγορα, είχαν ερωτικά ραντεβού αλλά δεν τα λέγαμε τότε…
γιατί έτσι, πάντα κείνο το φορεματάκι περίπου κερασί κι ένα κρεμ τσαντάκι, γόβες ασορτί, ω, ναι, είμασταν  αστοί εμείς, γιατί έτσι,
περάσαν Βοξ και Φλοράλ, Νεάπολη και Ριβιέρα ως που με κέρναγες μπύρες στην μπυραρία Φλοράλ, Γκίνες κατάμαυρη, φοράγαμε άλλα ρούχα, εσύ κείνο το μακρύ πρασινόσκουρο,
γιατί έτσι, φυράνανε  τα Εξάρχεια, κλείσαμε κι εμείς, αποχωρίσαμε, το εστιατόριο δίπλα στο Φλοράλ έγινε της κυρά Κατίνας, το άγαλμα βιτριολιζόταν σταθερά, το Τσάφ έκλεισε, το κτήριο με τα κρασοβάρελα έγινε Μαρονίτα, το μπακάλικο του κυρίου Κώστα απέναντί μας, το πρώτο Πλαίσιο, δεν βρίσκαμε να παρκάρουμε αμάξι εύκολα πια, την μηχανή καμπριολίζαν καθημερινά σταθερά, βαρέθηκε ο Αντρέας «πάλι κλέψαν το καρμπυρατέρ, έλα», το παιδί έπαψε να είναι μωρό που σκαρφάλωνε μπουσουλώντας στο άγαλμα με τους τρεις έρωντες, φύγαμε-
ήταν και κάτι  Πολυτεχνεία αλλά αυτά δεν είναι πια για μας...


Παίζοντας με το τιμόνι

Και όλα και τίποτα
στο χαλαρωμένο σκοινί
Το κάτω του γκρεμού
θα κλείσει τις ρηγματωσιές
θα βγάλει ανθάκια
πουρνάρια και θάμνους.
Και όλα και τίποτα
στο χείλος μου.
Έκανα αναστροφή
η υπόκλιση αλλοτινού καιρού
στο χρώμα του γκρεμού-

©AR



https://www.youtube.com/watch?v=Q_FMhNWeDGU

ποτέ να μην μάθει κανείς γιατί από τα φυτά του πεταλιού πατημένου σταθερά στην μικρή καμπίνα εκείνου του πάντα Α φύονται λουλούδια μώβ και κίτρινα και μαυρόασπρα στην κόχη του γκρεμνού ενώ barrières
κόβουν τον ρου και στοές κλειούν την περπατησιά, η αναστροφή, γκρεμνός, όταν πέφτεις, τα βράχια κρώζουν, η ακτή μαχαίρι κι η θάλασσα ημερεύει το υπόλειμμα του νου, απλωμένα μέλη -cut-

15/11/18


https://www.protagon.gr/epikairotita/apo-tilefwnitria-geniki-grammateas-ypourgeiou-kai-diaxeiristria-ekat-evrw-44341726556

ο ξυραφο-σύριζας της καρδιάς μας
-δεν έχουμε δει παρά παρανυχίδα ακόμη από την συριζιάδα-
και οι δύο παλάμες ανοιχτές, δύο προς τα εμάς και πολλές προς άλλους, να προσέχαμε
και σε άλλες εποχές έχουμε δει αποφοίτους δημοτικού να μας παρακάμπτουν και να γίνονται διευθυντές διεθνών οργανισμών, τα σημερινά, ξεπερνούν και την φαντασία της δημιουργίας του σύμπαντος, στο σημείο "δεν θα μπορούσα ποτέ να φαντασθώ τοιούτον τι". Να προσέχαμε..
μόνον αυτό:https://www.youtube.com/watch?v=OIk-L_yxJ28

-παραμονές της 45ης επετείου από το Πολυτεχνείο, όπου όλος αυτός ο εσμός ήταν αγέννητος, οι πατεράδες κι οι μανάδες τους δεν αισχύνονται ποσώς?  μπα...-

http://www.efsyn.gr/arthro/i-gsee-afinei-akalyptoys-toys-ergazomenoys

συνέχεια της αλητείας, σημειώνουμε, στην θέση "κατάπτυστοι", όσο για την ΑΔΕΔΥ, ακόμη χειρότεροι, όταν οι Παναγόπουλοι παίρνουν βουλευτικούς θώκους και κάνουν πολιτική από τα γραφεία τους. Να τα λέμε κι αυτά: μετά τους ασφαλίτες καραμανλικούς, οι χείριστοι, οι πασοκικοί, στην ζυγαριά, δεν ξέρουμε ποιοί είναι πιό κατάπτυστοι, όλοι μαζί, παλιός, γνωστός εσμός, γεννημένος προ αμνημονεύτων, αυτός, δεν μου πολυαρέσει να βγαίνουν στην φόρα αυτά αλλά ως εδώ, τουλάχιστον θυμάμαι με ικανοποίηση πως έριξα ένα φόρτωμα ξύλο στον τότε Παναγόπουλο

12/11/18



Σπορίες

Η  σπορία των αισθήσεων
τι δεν έχει προδώσει

σπορίες αισθημάτων
στο λύγισμα του γονάτου
στο βάθος του πηγαδιού

πόσοι οι σπορείς

στο χάσμα
θάλασσας
κι ουρανού
~~~~~
Οι σπορείς των πνευμάτων
πόσους δεν έχουν προδώσει

~~~ προηγούνται οι εαυτοί ~~~

Η σπορία της αναπνοής
στέρφα αποδείχτηκε πάλι
σε γαίες δύστροπες
αυλάκια κλείνουν
αγριόχορτα θεριά

Οι σπορείς της ελπίδας
είδαν τον κόπο τους
να φυραίνει.

~~~~

Γιαυτό κι εμείς
να μην σπείρουμε πια
-λέω-.
Αν πεινάσει ο πληθυσμός,
ε, θα δούμε.-

Αύγουστος 2012

AR

8/11/18

με μια γραφή

μία εξοχώτατη ανάγνωση, μια εξοχώτατη παρουσίαση περιεχομένου:


 «Η λέξη, η φτιαγμένη από πολλή ζωή και πολύ πόνο, και πολύ τριβή ανάμεσα στους ανθρώπους», Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Η' Πηγή: www.lifo.gr

"Oσο το σκέφτομαι πρέπει να είμαι ένα λάθος στην ελλ. Λογοτεχνία» Πηγή: www.lifo.gr



το έχουμε ξαναδεί, πολλοί γνωρίζουμε χειρόγραφα του Σεφέρη, κάνει εντύπωση ο πλάγιος γραφικός χαρακτήρας, σαν γυναικείος, της υποχρεωτικής παλαιάς καλλιγραφίας.
Κι εντύπωση κάνει το στόλισμα του σπιτιού στην Άγρας με σεμενάκια και στυλ των αρχών του 20ου αι., να το πω, χαίρομαι εδώ και χρόνια που μοιραζόμαστε την αγάπη για τα κοχύλια, μικρά και μεγάλα,
από τα καλά νέα της εβδομάδας και των μηνών που θα περάσουμε μαζί του.

-εικονογράφημα τουριστικό και σεξιστικό αλλά έτσι είναι ο καιρός των διαδικτύων...


-αυτή η άνω τελεία "πήραμε τη ζωή μας·" έχει καταστρέψει πολύν κόσμο κι έχει δημιουργήσει πολλές παρανοήσεις. Ο Σεφέρης ήταν όμως κρυσταλλίνως ευκρινής.


5/11/18


παλίντονη
νοσταλγία
απουσίας
                           αιχμηρής
Βγήκαν
             οι ξιφολόγχες/
πίσω
στο λαγούμι
του Διογένη
                       εμείς-


©AR/
-περιλαμβάνεται- https://www.youtube.com/watch?v=o5tKU8ABKLk

4/11/18

σε ωραία Ελληνικά

στις δυστοπικές μέρες μας, όπου τα διαδίκτυα διευκολύνουν την ταχεία πρόσβαση σε πληροφορίες, αλλά αυτές είναι αμφιλεγομένης εγκυρότητος και γνησιότητος και, από άλλη σκοπιά, αυτή η ταχύτης καταβαραθρώνει την εμβάθυνση στα γεγονότα, στην εμβριθή ματιά και στην δυνατότητα να συμπεραίνονται πράγματα μέσω της  διασταύρωσης στοιχείων, παρεμβάλλοντας την ανθρώπινη ενός εκάστου όντος διάθεση και ψυχοσύνθεση,  υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κάνουν χρήση της Ελληνικής ως γλώττας εν τω βάθει των αιώνων, φέρνοντάς την στην σήμερον, διατυπώνοντας απόψεις και ιδέες στις σωστές τους διαστάσεις, συγκεράζοντας επιτυχώς την σημερινή τεχνολογική πλατφόρμα με γλωσσική παράδοση εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Είναι η περίπτωση του Λάμπρου και του Κώστα στην κάτωθι παρουσίαση, πώς να μην αποθαυμάσει και αναλογισθεί κανείς την σπουδαία δουλειά του Ξεφλούδα με τα τετράδια του Φωτεινού -πάλι αναφύεται η αναλογική συσχέτιση με τον εσωτερικό μονόλογο της Κλαρίσε Λισπέκτορ, από άλλη ήπειρο-χώρα-γλώττα, και όμως συναφής, καταδεικνύοντας, εν δυνάμει, πως η γλώσσα είναι μία και η χρήση της εναπόκειται στα χρηστά ήθη των χρηστών της. Όταν τα ανωτέρω τελεσφορούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ευτυχές, και πάλι, η αμφιβολία εμφιλοχωρεί σε κάποιους νευρώνες του μυαλού. Όπως σημειώνει ο Κώστας στην παρουσίασή του για τα "αφόρετα θαύματα", τελευταίο ποιητικό βιβλίο της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου:
Ζωή δεν είναι η βιολογική λειτουργία αλλά η ζωτική σχέση με την ουσία των πραγμάτων. Να ζεις σημαίνει να είσαι ανέκκλητα βυθισμένος στο αινιγματικό.
https://pandoxeio.com/2018/11/04/chatziantoniou/?fbclid=IwAR3DIzaKCFo7AEZ5t39b-hZIhu8Wba0lzOeMfvt_F0Ta5-io7mAkF1wRZGE

τα στοιχεία για τα παιδιά, μοι επιδαψιλεύει τιμάς η φιλία τους

http://www.biblionet.gr/author/80825/%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%9B%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82

http://www.biblionet.gr/author/30804/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85
*μόνη παρατήρηση, στο βιβλίο του ο Κώστας δεν περιέλαβε τον Θωμά Κοροβίνη, ίσως την επόμενη φορά...

Τάσσος


http://www.katiousa.gr/politismos/eikastika/o-tassos-einai-katapliktikosalla-ti-na-kaneis-einai-kommounistis/

https://www.youtube.com/watch?v=YdmX5fh8NGE

πότε ρωμαλέα επικός, πότε ρομαντικός -στα τοπία του- πότε στιβαρά μελωδικός, όταν υμνεί με τον δικό του τρόπο τον έρωντα, χάραξε μαζί με την Βάσω τον ύστερο 20 αι. Πρωτοείδαμε πολλοί μαζί έργα τους στην αξέχαστη κι αξεπέραστη Γκαλλερί του Ασαντουριάν, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας-

3/11/18

μια παρατήρηση, πού πάνε τα ποιήματα όταν ορφανεύουν?

* τα κακά των διαδικτύων:
πάμε πάλι. Υπήρξαν κάποιοι περίεργοι, μυστήριοι και τρελλαμένοι -χωρίς εισαγωγικά, περιττά-, κάποιοι βγάλαν τα γραφτά τους αργά μετά. Ήρθανε ύστερα τα διαδίκτυα και καμπόσοι -πολλοί αυτοί- τρελλαθήκαν-. Τους αντιγράφουν, τους παραθέτουν με τις δέουσες πηγές, και ναι και όχι, βάζουν φωτογραφίες τους στα δικά τους γραφτά, να τα "αυγατίσουν", να κλέψουν κάποια από δόξα? άβυσσος.... Μένουν κάποιοι μαθουσάλες που πολύ τους αρέσουν αυτά, βάζουν και δεν βάζουν αυτά. Οι νόμοις για εκτέλεση δικαιωμάτων αδιαφορούν (γεράσαν κι αυτοί). Αποτέλεσμα, να είσαι απόγονος και να νιώθεις πως tutti cuanti ασελγούν -χωρίς εισαγωγικά- σε σώμα ερριγμμένο σε άσφαλτο Μιχαλακοπούλου και Σεμιτέλους γωνία, την σήμερον. κάπου θέλεις να πεις "αφήστε την ιστορία της οικογένειάς μας ήσυχη, βρείτε κι αναδείξτε την δική σας ", σταματείστε να ασελγείτε ερήμην κλέβοντας λίγη δόξα μπας και τα γραφτά σας αποκτήσουν κλέος στα όμματα των τοις διαδικτύοις οπαδών σας, ο Μακρής ήτο Αργείος, αιδώς, Αργείοι-



Γονίδια
                                      
                                  Σήμερα Κυριακή,
                                                               θα βγω να περπατήσω
                 στις ατραπούς της μνήμης,
                                                              έμπνοη των θρυλικών  μου προγόνων,
                            ενεή στα ακινητοποιημένα
                                                                                               γονίδια μου
                                     πεταγμένα στο έλεος της ζωής.
                                                                                     Σήμερα Κυριακή,
                             θα ανασκάψω τα μάτια
                                                        της γραφίδας τους
                                                  εγκαταλελειμμένα στη δίνη
                                                                                              της ανεμελιάς τους.
Σήμερα Κυριακή
                                                                          είμαι πίσω
                                      αγκαλιά
          με τους θρυλικούς μου προγόνους
                                                                                                                     που δεν μου φταίξαν σε τίποτα.

Για τον θείο μου Γιώργη Μακρή,
οικογενειακώς πως “Τζι Μπι Εμ”
(G.B.M.)


*τα χαρακτικά είναι, εξαίσια, του Τάσσου*https://www.youtube.com/watch?v=rY5qpxazNec

https://www.youtube.com/watch?v=rY5qpxazNec



https://www.youtube.com/watch?v=KYVA0ztUlpw, γιατί έτσι, για τον Δρόμο, με πήγανε στο Ρεξ και χμ μάλλον όχι, γιατί, έτσι, κανείς δεν με...