22/5/18


μην ξανα-αγγίξεις το πρόσωπό μου, γέρασα, εξάλλου, μην ξαναβαδίσεις σε μπύρες σαν το γύρω-γύρω του ρολογιού της Πλατείας, κοίταζα τα παπούτσια μου κι εσύ εμέναν





21/5/18

μπορεί, μπορεί και όχι

δεν συμφωνώ με πολλά από όσα λέει ο φίλος μου ο Κυριάκος, σαφώς όχι με το μέσον στο οποίο επέλεξε, τον επέλεξαν, να γράφει τα αρθροποιήματά του, σαφώς καθόλου με τελευταία βιβλία του μελό που δέχεται να του προλογίζουν Μαντάδες και Χρυσιΐδες, αλλά κάποιες αλήθειες τις λέει, θυμάμαι την φίλη μου την Ζέτα που είχε δουλέψει χρόνια στους δρόμους κρασιού του κυρ Γιάννη, σαν τον Κυριάκο, να παίρνει άδεια από το Υπουργείο και ν' ανεβοκατεβαίνει για την καμπάνια του. Μου άρεσε σαν τύπος φευγάτος όταν πήγαμε με την Ζέτα ένα βράδυ αργά στο παλιό του σπίτι πάνω στην Λεωφόρο Νίκης και πιάσαμε μια κουβέντα που κράτησε ως πολύ αργά μες στην νύχτα, εκεί, βρέθηκε να έχει γνωρίσει τον παππού μου τον στρατιωτικό, παιδάκι ων εκείνος.Έχει πει πολλά αμφιλεγόμενα ο Γιάννης Μπουτάρης, αλλά σεβόμαστε μια στάση ζωής, μια περηφάνεια κι ένα ήθος που, όλο, μα όλο, το πολιτικό σύστημα ως σήμερα (το σήμερα είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας έχει προκύψει) έχει ευτελίσει, ξεφτιλίσει και ποδοπατήσει. Σε προσχεδιασμένη, προφανώς, επίθεση από φασιστοτραμπούκους, δοκίμασαν κάποια ανθρωπόμορφα να ποδοπατήσουν το ελάχιστο ήθος και περηφάνεια που μας έχει απομείνει. Δεν τα κατάφεραν. Ας μην τους περάσει, πάμε να μαζέψουμε τα τσόφλια από τα σπασμένα αυγά του φιδιού πεταμένα καταγής. υπάρχει ακόμη χρόνος ανάταξης-

https://www.liberal.gr/arthro/205023/apopsi/arthra/gia-ton-kur-gianni.html

-προφανής η συνεχής υπενθύμιση: είμαστε πρώτα πολίτες-

19/5/18

συμπαντική είδηση: προδημοσιεύσεις






Σεπτέμβριος 2012

                   Ασύνδετη αλληλουχία


 Η νυχιά

στα μάτια μου

δεν χάραξε

τίποτα.

Αφού δεν έχω μάτια

τι να μου χαράξει;

Μόνο

τις φλέβες

να σκίσω

να χυθεί η θάλασσά μας

στα σπλάχνα

βαθύς καθαρισμός/

να είναι καλά η αρμύρα

\να τα κρεμάσει χταποδάκια του βυθού.


Τα κοράλλια

θα διαμαρτύρονται

βέβαια

αλλά έχουν υπομονή

/ξέρουν αυτά από σοφία-


Την επόμενη φορά

που θα κάνουμε κατάδυση

θυμήσου

να τους πούμε καλημέρα

/έτσι, για να μην νιώθουν

τόσο μόνα τους.

Να προσέχεις μόνο:

αν τα χαϊδέψεις

θα σε γητέψουν-

θα σε στραγγαλίσουν

σαν φίδια-

16/5/18

προσπαθώντας να στηθούν στα πόδια τους 3 συλλογές παράλληλα για να πάνε να τυπωθούν και να γλιτώσω κι εγώ από το βάρος τους, τότε που ήσαν καλλίτερες οι εποχές:



Αναρωτιέμαι

Σκαμμένες κόγχες

χυμένα μάτια
αναρωτιέμαι
γιατί γκρεμίζεται ο κόσμος
όταν το σύμπαν
μου προμηνύει
τα καλούδια τ’ ουρανού.
αναρωτιέμαι
πώς αδειάσαν οι κόγχες ξαφνικά
πριν έρθει καν ο καταρράκτης.
αναρωτιέμαι
γιατί δεν επαρκεί ο εαυτός μου
για ν’ αστράψει ο ήλιος.
χυμένα μυαλά
στην άσφαλτο.
αναρωτιέμαι
γιατί πάμε του χαμού.
Όταν οι ουρανοί
ανοίξαν στο απόλυτο γαλάζιο
για να με δεχτούν/
περιμάζεψα τα μυαλά
χώθηκα στην άσφαλτο
κι αναλήφθηκα

ακόμα αναρωτιέμαι.

Ιούλης 2011







25η ώρα

Περπάταγες γυμνά
και δεν είχα
κλαριά να σκεπάσουνε
το μυαλό σου.
Περπάταγες σιγά
και κράταγα απ’ το χέρι
το παιδί να συνταιριάξουμε
βήματα, σκεπασμένοι
από βλέμματα συμπάθειας,
τα μικρά παιδιά συγκινούν,
έτσι δεν λένε οι ανθολογίες;
Αφήσαμε το χέρι,
μεγαλώσαμε πια.
Ξέχασα πώς περπατάς
Δεν θυμάμαι αν χρειάζεσαι
σκέπασμα.
Το όλον: ταινία 24 ωρών.
Έφτασε η 25η-
Εκείνες τις θάλασσες
τις θυμάσαι
ή να γυρίσουμε την ταινία πίσω;
Άσε,
Νέα, μοτέρ, πάμε. κλακέτα 25η ώρα,
σκηνή α’, λήψη β’ –φύγετε όλοι από τη μέση,  είπαμε, τώρα!!!-
(απ’ το σκρίπτ: προσοχή στον  βηματισμό!!).

*περιλαμβάνεται στο e-book σε μία ανθολογία που εμπνεύστηκε και επιμελήθηκε ο Γιώργος Ιατρίδης το 2014
** στο παιδί, μεγάλωσε χτυπώντας κλακέτες μικροφίλμ-





15/5/18

σκάκι

αυξάνουν οι παρτίδες σκακιού για γερούς λύτες. πάει ο Παπαχελάς στον αλ 'Ασαντ και κάνει γερή δημοσιογραφική μπάζα, μπράβο του: τι μας λέει ο καλός αυτός νέος που τον κάνανε ελέω: ημι-παγκόσμιος πόλεμος στην περιοχή, σώπα! δεν το ξέραμε! την θεσούλα του ως το τέλος κι ας γίνει ρημαδιό μία πρώην ευημερούσα χώρα που υπήρξε η Συρία επί του αυταρχικής διακυβέρνησης μπαμπά του, ας είναι. Αν τα δύο τρίτα της χώρας έχουν αδειάσει και οι κάτοικοί της πρόσφυγες, αν χιλιάδες οι νεκροί, τι τον νοιάζει τον βρεττανοθρεμμένο γόνο? την θεσούλα του θέλει, αλί στους λαούς.  Εννοείται πως  η χώρα σε βάθος χρόνου θα τριχοτομηθεί. Ο ημίτρελλος ουρακοτάγκος, Νέρων εν τοις πράγμασι,  παίζει εν ου παικτοίς, η διεθνής κοινότητα βάζει το δάχτυλο στο στόμα και λέει "σσσσσ", βρήκε το όρθιο τετράποδο -προσβάλλουμε τα τετράποδα να τον αποκαλούμε έστω και έτσι- την σωστή μέρα να εγκαινιάσει (δια της θυγατρός του)  την μεταφορά της Πρεσβείας του στην Ιερουσαλήμ, άλλοι λένε, μα, κυβερνά σαν να διευθύνει εταιρεία, με όλο του το σόι φυσικά μέσα, "εγνωσμένων ειδικών προσόντων", εννοείται. Ναι, αλλά, τα έχουμε ξαναπεί αυτά: στις ΗΠΑ τον κύριο λόγο στην διακυβέρνηση δεν έχει ο Πρόεδρος πλην το Κογκρέσσο. Οι Ρεπουμπλικανοί μια χαρά θα μπορούσαν να τον έχουν ήδη στριμώξει, αναγκάζοντάς τον σε παραίτηση, μάλλον τους βολεύουν κι αυτούς τα συνεχή διεθνή επεισόδια που δημιουργεί αυτό το ον επικεφαλής της πλανηταρχίας. Είναι πολλά τα λεφτά των εξοπλισμών. Πολλά και τα λεφτά των παχυλών τους μισθών.
Και έτσι, αφήνουν το "παιδία παίζει", θα μουρμουρίσουν κάτι για την τιμή των όπλων και η συνέχεια σε καμιά τηλεοπτική σειρά της κακιάς ώρας.
Οι Παλαιστίνιοι σε πλήρη αδυναμία, πάλι καλά που υπάρχει ο Μαχμούντ Αμπάς, σκεφθείτε να επικρατούσε η Χεζμπολά..., η Χαμάς ευνουχισμένη-
Ο Νετανιάου το ευτυχέστερο ον επί γης σήμερα, ο λόγος του θύμισε το thank you US του Σημίτη τότε, στο επεισόδιο των Ιμίων (σε άλλο επίπεδο, φυσικά). Καλπάζει το ακροδεξιό του Λυκούντ: https://www.timesofisrael.com/poll-indicates-surge-for-netanyahus-likud-after-trumps-iran-announcement/

Σφεντόνες και πέτρες εναντίον πυραύλων. Φαντί Αμπού Σαλάντ. Παλαιστίνιος. Έχασε τα πόδια του σε ισραηλινή επίθεση το 2014. Νεκρός από ισραηλινά πυρά 14/05/ 2018.


*Το συντομότερο ανέκδοτο: σύγκλιση του Σ.Α του ΟΗΕ*
**τα πολιτικάντικα ανθρωπάκια στο Ελλαδιστάν ούτε ψιθυριστά δεν εναντιώθηκαν στην σημερινή σφαγή φυσικά, να βάλουμε και την φωτό Νετανιάου-Τσίπρα, Ελλάς-Ισραήλ=συμμαχία?*
-έχουν εξάλλου, σοβαρότερες έγνοιες: να αλληλοσφάζονται για το μαντήλι της Γκόλφως, είμαστε πολύ μικρά ψαράκια εμείς, άρα, στα δικά μας και γνωστά.
Αν επιλυθεί το Παλαιστινιακό το έτος 3000, ειδοποιείστε μας σας παρακαλούμε εκεί στον ουρανό που θα είμαστε. Όσο λίγο ακόμη θα ζήσουμε, έχουν να δουν κι άλλα θάματα τα ματάκια μας, κουράγιο στους λαούς που αντιστέκονται, εμάς, έτσι κι αλλιώς, μας έχουν ψεκάσει νιρβάνα φτώχειας-

-μικρό φρεσκάρισμα μνήμης: http://www.efsyn.gr/arthro/70-hronia-agones-kai



*μπρος στους νεκρούς της Συρίας και του Αφγανιστάν, τούτοι δω, λίγοι φαντάζουν, κάθε ανθρώπινη ζωή όμως την μετράμε ως ανθρώπινη ζωή, και, α, σε όλον τον ντουνιά θα είναι παρεμφερές το φαινόμενο, ίσως: βρίσκονται κάποιες "ευαίσθητες" υπάρξεις να συγκινηθούν (λες και άλλοι πάσχουν από ψεκασμένη αναισθησία) για να παράγουν και να κοινοποιήσουν στα διαδίκτυα "εμπνευσμένα" πονήματα -μην χάσουν ολίγη από δημοσιότητα. Η δημιουργία, πλην, χρεία έχει από ψύχραιμο μάτι και απόσταση, πόσο πιο γελοίοι πια?
ορίστε αυτό του Νταρουίς με μάτι ψυχρό, στην έξοχη απόδοση της Πέρσας: 


Μαχμούντ Νταρουίς - Παλαιστίνη

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Τον φίμωσαν με αλυσίδες
έδεσαν τα χέρια του στο βράχο των νεκρών
και του είπαν: "Είσαι δολοφόνος!"
Έκλεψαν την τροφή, τα ρούχα,
το κατάλυμα και τις σημαίες του,
τον πέταξαν στο κελί των μελλοθανάτων
και του είπαν: "Είσαι κλέφτης!"
Τον έδιωξαν από όλα τα καταφύγια
του στέρησαν τη μικρή του αγαπημένη
και του φώναξαν "Είσαι πρόσφυγας!"
Άνθρωπε με τα δακρυσμένα μάτια και τις υγρές παλάμες,
η νύχτα μέλλεται να φύγει.
Ούτε τα κρατητήρια μένουν για πάντα
ούτε οι κρίκοι πάνω στις αλυσίδες.
Ο Νέρωνας πέθανε, αλλά η Ρώμη ζει
αγωνίζεται μέχρι θανάτου.
Γιατί, ακόμη και όταν οι σπόροι του σιταριού πεθαίνουν
γεμίζουν την πεδιάδα με τα στάχυα του.


-Ανθολογία Σύγχρονης Αραβικής Ποίησης
μετάφραση από τα αραβικά: Πέρσα Κουμούτση
εκδ. ΑΩ, 2016-


-εννοείται πως αυτή η Συριζαία ΕΡΤ που πληρώνουμε, περί άλλα τυρβάζει, αντί να στείλει έστω και μόνον τον άνευρο Πάνο επί τόπου στην Γάζα και στην Ιερουσαλήμ, αντί να τσακιστεί να κάνει κανένα ρεπορτάζ της προκοπής,  το έχει ρίξει στον Μάη του 1968, ωραίος ο Μάης του 1968 αλλά σήμερα, πού είναι τα ρεπορτάζ? πού είναι η διασύνδεση με το σήμερα? που είναι οι συνεχείς διασυνδέσεις με την Ουάσιγκτον, όχι με άλλα άνευρα κοριτσάκια, βεβαίως, που από διεθνή πολιτική έχουν μαύρα μεσάνυχτα, την Ραμάλα, την Ιερουσαλήμ? ένας άνευρος Πάνος της έχει απομείνει, οι υπόλοιποι είναι για γέλοια -δημοσιογράφους τους αποκαλείτε σεις?, τους πληρώνουμε, εννοείται, και τα Συριζάκια βγαίνουν και τυρβάζουν ωσαννά στον ακροδεξιό φασίστα Νετανιάου, αυτή την διακυβέρνηση θέλαμε? να προσέχαμε... η γνωστή ελληνική κίνηση στραμμένη πάνω μας, να προσέχαμε-






13/5/18

μάνα είναι το χέρι που σε κρατάει σταθερά στα πρώτα και ύστερα βήματα. τα πρώτα σε τραμπάλισμα, τα ύστερα, ανυπόμονα. Το ρεύμα που διοχετεύεται στην μικρή σου καρδιά φτιάχνει κουκούλι από την απόλυτη ασφάλεια κι εμπιστοσύνη. κι η μυρωδιά ενός και μόνου κόρφου, αρχέγονου. Δεν θα τα ξαναβρείς ποτέ, τότε δεν το ξέρεις, θα το μάθεις μετά. Όταν σου αφήσει το χέρι, θα βρεθείς στην έρημο του μοναχού κόσμου, σ΄έστησε στα πόδια σου, σου έγνεψε: "κολύμπα, τώρα", αν χαθείς στην έρημο, δεν θα φταίει, το χέρι-





Dorothea Lange (Migrant Mother series, California, 1936).





11/5/18

το πρόβλημα με τον Ίκαρο είναι πως είναι "κολλημένος" στους Ντεμπόρ, Πίντσον και λοιπούς ulta,λετριστές κλπ, του λοιπού, μια χαρά τα λέει, ιδιαιτέρως αναφέροντας τον Saint Just: 

«Προχωρεί σαν αντάρτης, τινάζει στον αέρα ό,τι μπορεί, τα άλλα παίρνουν το δρόμο τους. Μη νομίζεις ότι είναι άνθρωπος των γραμμάτων» (Κουτσό, σ. 554)" (...) 

(...) Το Κουτσό δεν το διαβάζεις, ούτε το ξαναδιαβάζεις, όπως θα έλεγε ο Μπόρχες, αλλά το δεξιώνεσαι διαρκώς και αδιαλείπτως, το βάζεις σε ειδική θήκη στον σάκο εκστρατείας του επίμονου αναγνώστη (…)


-το απόλυτο αντιμυθιστόρημα στην ευτυχέστερη απόδοσή του ελληνιστί-

10/5/18

Los Olimareños "Nuestro camino"



κι εγώ που έλεγα πως θα χορεύαμε στην Καραϊβική...., το τάνγκο ήταν ο χορός μας αλλά τα βαλσάκια των Ολιμαρένιος μας έστελναν στο φεγγάρι, από την άλλη μεριά του ωκεανού

https://youtu.be/01WukohheHQ

https://youtu.be/NTpOx0HsigE

ttps://youtu.be/4N0JRlQbm2g

γιατί όλο αυτό θυμίζει Κούβα και Miramar? τράβα να βρεις μετρώντας χρόνια https://youtu.be/kqalsUY-p8g, señora de las cuatro décadas: έτσι λέω να το πάμε, βάζουμε χρόνια στη ζωή μας, για ζωή στα χρόνια μας, θα σε γελάσω πια.....

8/5/18

δύο χρόνια ακριβώς χωρίς μη μνήμη η μνήμη, ρωτήσανε σήμερα: "το μετανοιώσατε"? ούτε κατά ρανίδα, ανά καιρούς μετράει κανείς ποιός είναι και ποιός φεύγει, για αληθινούς μιλάμε, με σάρκα και οστά, όχι για εικονοποιώ μυαλά και κορμιά σε ετοιμόρροπες οικοδομές διαδικτύων, το είπε κι ο ποιητής:  "κουφάλα νεκροθάφτη, όποτε το αποφασίσω εγώ", θα επιζήσουμε όσο θέλουμε εμείς.


*ένα βλέμμα μέσα απ’ τον υπόνομο
μπορεί να είναι μια ματιά του κόσμου

εξέγερση είναι να κοιτάς ένα τριαντάφυλλο
ίσαμε να σου γίνουν τα μάτια σκόνη

Alejandra Pizarnik 
απόδοση © ΑΡ για το κλόπυ-

6/5/18


 (…) Μία φορά
το καθένα, μονάχα μία φορά. Μία φορά και ποτέ πια. Κι εμείς επίσης
μία φορά. Ποτέ ξανά. Όμως αυτή τη
μία φορά να ‘χεις υπάρξει, αν και μονάχα μία φορά,
επί της γης, να ‘χεις υπάρξει, αμετάκλητο φαίνεται.(…)

-Οι ελεγείες του Ντουΐνο, Rainer Maria Rilke
- από την 9η ελεγεία, μετφ. του φίλου μου Σωτήρη Σελαβή-