12/11/18



Σπορίες

Η  σπορία των αισθήσεων
τι δεν έχει προδώσει

σπορίες αισθημάτων
στο λύγισμα του γονάτου
στο βάθος του πηγαδιού

πόσοι οι σπορείς

στο χάσμα
θάλασσας
κι ουρανού
~~~~~
Οι σπορείς των πνευμάτων
πόσους δεν έχουν προδώσει

~~~ προηγούνται οι εαυτοί ~~~

Η σπορία της αναπνοής
στέρφα αποδείχτηκε πάλι
σε γαίες δύστροπες
αυλάκια κλείνουν
αγριόχορτα θεριά

Οι σπορείς της ελπίδας
είδαν τον κόπο τους
να φυραίνει.

~~~~

Γιαυτό κι εμείς
να μην σπείρουμε πια
-λέω-.
Αν πεινάσει ο πληθυσμός,
ε, θα δούμε.-

Αύγουστος 2012

AR

8/11/18

με μια γραφή

μία εξοχώτατη ανάγνωση, μια εξοχώτατη παρουσίαση περιεχομένου:


 «Η λέξη, η φτιαγμένη από πολλή ζωή και πολύ πόνο, και πολύ τριβή ανάμεσα στους ανθρώπους», Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Η' Πηγή: www.lifo.gr

"Oσο το σκέφτομαι πρέπει να είμαι ένα λάθος στην ελλ. Λογοτεχνία» Πηγή: www.lifo.gr



το έχουμε ξαναδεί, πολλοί γνωρίζουμε χειρόγραφα του Σεφέρη, κάνει εντύπωση ο πλάγιος γραφικός χαρακτήρας, σαν γυναικείος, της υποχρεωτικής παλαιάς καλλιγραφίας.
Κι εντύπωση κάνει το στόλισμα του σπιτιού στην Άγρας με σεμενάκια και στυλ των αρχών του 20ου αι., να το πω, χαίρομαι εδώ και χρόνια που μοιραζόμαστε την αγάπη για τα κοχύλια, μικρά και μεγάλα,
από τα καλά νέα της εβδομάδας και των μηνών που θα περάσουμε μαζί του.

-εικονογράφημα τουριστικό και σεξιστικό αλλά έτσι είναι ο καιρός των διαδικτύων...


-αυτή η άνω τελεία "πήραμε τη ζωή μας·" έχει καταστρέψει πολύν κόσμο κι έχει δημιουργήσει πολλές παρανοήσεις. Ο Σεφέρης ήταν όμως κρυσταλλίνως ευκρινής.


5/11/18


παλίντονη
νοσταλγία
απουσίας
                           αιχμηρής
Βγήκαν
             οι ξιφολόγχες/
πίσω
στο λαγούμι
του Διογένη
                       εμείς-


©AR/
-περιλαμβάνεται- https://www.youtube.com/watch?v=o5tKU8ABKLk

4/11/18

σε ωραία Ελληνικά

στις δυστοπικές μέρες μας, όπου τα διαδίκτυα διευκολύνουν την ταχεία πρόσβαση σε πληροφορίες, αλλά αυτές είναι αμφιλεγομένης εγκυρότητος και γνησιότητος και, από άλλη σκοπιά, αυτή η ταχύτης καταβαραθρώνει την εμβάθυνση στα γεγονότα, στην εμβριθή ματιά και στην δυνατότητα να συμπεραίνονται πράγματα μέσω της  διασταύρωσης στοιχείων, παρεμβάλλοντας την ανθρώπινη ενός εκάστου όντος διάθεση και ψυχοσύνθεση,  υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κάνουν χρήση της Ελληνικής ως γλώττας εν τω βάθει των αιώνων, φέρνοντάς την στην σήμερον, διατυπώνοντας απόψεις και ιδέες στις σωστές τους διαστάσεις, συγκεράζοντας επιτυχώς την σημερινή τεχνολογική πλατφόρμα με γλωσσική παράδοση εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Είναι η περίπτωση του Λάμπρου και του Κώστα στην κάτωθι παρουσίαση, πώς να μην αποθαυμάσει και αναλογισθεί κανείς την σπουδαία δουλειά του Ξεφλούδα με τα τετράδια του Φωτεινού -πάλι αναφύεται η αναλογική συσχέτιση με τον εσωτερικό μονόλογο της Κλαρίσε Λισπέκτορ, από άλλη ήπειρο-χώρα-γλώττα, και όμως συναφής, καταδεικνύοντας, εν δυνάμει, πως η γλώσσα είναι μία και η χρήση της εναπόκειται στα χρηστά ήθη των χρηστών της. Όταν τα ανωτέρω τελεσφορούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ευτυχές, και πάλι, η αμφιβολία εμφιλοχωρεί σε κάποιους νευρώνες του μυαλού. Όπως σημειώνει ο Κώστας στην παρουσίασή του για τα "αφόρετα θαύματα", τελευταίο ποιητικό βιβλίο της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου:
Ζωή δεν είναι η βιολογική λειτουργία αλλά η ζωτική σχέση με την ουσία των πραγμάτων. Να ζεις σημαίνει να είσαι ανέκκλητα βυθισμένος στο αινιγματικό.
https://pandoxeio.com/2018/11/04/chatziantoniou/?fbclid=IwAR3DIzaKCFo7AEZ5t39b-hZIhu8Wba0lzOeMfvt_F0Ta5-io7mAkF1wRZGE

τα στοιχεία για τα παιδιά, μοι επιδαψιλεύει τιμάς η φιλία τους

http://www.biblionet.gr/author/80825/%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%9B%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82

http://www.biblionet.gr/author/30804/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85
*μόνη παρατήρηση, στο βιβλίο του ο Κώστας δεν περιέλαβε τον Θωμά Κοροβίνη, ίσως την επόμενη φορά...

Τάσσος


http://www.katiousa.gr/politismos/eikastika/o-tassos-einai-katapliktikosalla-ti-na-kaneis-einai-kommounistis/

https://www.youtube.com/watch?v=YdmX5fh8NGE

πότε ρωμαλέα επικός, πότε ρομαντικός -στα τοπία του- πότε στιβαρά μελωδικός, όταν υμνεί με τον δικό του τρόπο τον έρωντα, χάραξε μαζί με την Βάσω τον ύστερο 20 αι. Πρωτοείδαμε πολλοί μαζί έργα τους στην αξέχαστη κι αξεπέραστη Γκαλλερί του Ασαντουριάν, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας-

3/11/18

μια παρατήρηση, πού πάνε τα ποιήματα όταν ορφανεύουν?

* τα κακά των διαδικτύων:
πάμε πάλι. Υπήρξαν κάποιοι περίεργοι, μυστήριοι και τρελλαμένοι -χωρίς εισαγωγικά, περιττά-, κάποιοι βγάλαν τα γραφτά τους αργά μετά. Ήρθανε ύστερα τα διαδίκτυα και καμπόσοι -πολλοί αυτοί- τρελλαθήκαν-. Τους αντιγράφουν, τους παραθέτουν με τις δέουσες πηγές, και ναι και όχι, βάζουν φωτογραφίες τους στα δικά τους γραφτά, να τα "αυγατίσουν", να κλέψουν κάποια από δόξα? άβυσσος.... Μένουν κάποιοι μαθουσάλες που πολύ τους αρέσουν αυτά, βάζουν και δεν βάζουν αυτά. Οι νόμοις για εκτέλεση δικαιωμάτων αδιαφορούν (γεράσαν κι αυτοί). Αποτέλεσμα, να είσαι απόγονος και να νιώθεις πως tutti cuanti ασελγούν -χωρίς εισαγωγικά- σε σώμα ερριγμμένο σε άσφαλτο Μιχαλακοπούλου και Σεμιτέλους γωνία, την σήμερον. κάπου θέλεις να πεις "αφήστε την ιστορία της οικογένειάς μας ήσυχη, βρείτε κι αναδείξτε την δική σας ", σταματείστε να ασελγείτε ερήμην κλέβοντας λίγη δόξα μπας και τα γραφτά σας αποκτήσουν κλέος στα όμματα των τοις διαδικτύοις οπαδών σας, ο Μακρής ήτο Αργείος, αιδώς, Αργείοι-



Γονίδια
                                      
                                  Σήμερα Κυριακή,
                                                               θα βγω να περπατήσω
                 στις ατραπούς της μνήμης,
                                                              έμπνοη των θρυλικών  μου προγόνων,
                            ενεή στα ακινητοποιημένα
                                                                                               γονίδια μου
                                     πεταγμένα στο έλεος της ζωής.
                                                                                     Σήμερα Κυριακή,
                             θα ανασκάψω τα μάτια
                                                        της γραφίδας τους
                                                  εγκαταλελειμμένα στη δίνη
                                                                                              της ανεμελιάς τους.
Σήμερα Κυριακή
                                                                          είμαι πίσω
                                      αγκαλιά
          με τους θρυλικούς μου προγόνους
                                                                                                                     που δεν μου φταίξαν σε τίποτα.

Για τον θείο μου Γιώργη Μακρή,
οικογενειακώς πως “Τζι Μπι Εμ”
(G.B.M.)


*τα χαρακτικά είναι, εξαίσια, του Τάσσου*https://www.youtube.com/watch?v=rY5qpxazNec

https://www.youtube.com/watch?v=rY5qpxazNec




Θάνατος


-Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,

θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται

καθώς να{τους} καθαρίζουνε κρεμμύδια. - Καρυωτάκης, Πρέβεζα


Κάμαρα

Σαν πέσει η νύχτα
πληγώνομαι
απ´το σκοτάδι
των ίδιων μου των ονείρων
Θάβω τις λέξεις
νεκρά μωρά.
Δεν υπάρχει χρόνος
 να δραπετεύσει.
Νεκρή στιγμή
στάζει θλίψη
και πλησμονή.
Όταν σφαλίσουν
όλες οι πόρτες
της λησμοσύνης
και καταδυθούν
 τα όνειρα
σαν τα φαντάσματα,
Θ´αναδυθεί
ο άλλος μου εαυτός,
ο μαυρισμένος,
να σας κλείσει
τα μάτια
και να βάλει βάλσαμο
στους καϋμούς.

Ιαν.2011
©ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ/AMALIA ROUVALIS



31/10/18

https://draft.blogger.com/blogger.g?blogID=708263527778732003#editor/target=post;postID=8280025438898814088;onPublishedMenu=allposts;onClosedMenu=allposts;postNum=6;src=link

ένας δρόμος στενός-στενός, μια στενή φίλη-δειλή και κακή οδηγός -στο τιμόνι, εμείς στοιβαγμένοι πίσω, με τα θαλάσσια σωσίβιά μας, τον χάρο με τα μάτια μας, δεξιά κάτω έχασκε γκρεμός με δύστροπα βράχια πριν την παραλία κι η θάλασσα γύριζε προς τα μέσα, σαν σόλα ανάποδη, ανοιχτωσιά ήταν και επιβιβάστηκαν η μάνα μου, σαν με τα χρόνια και τα δικά μου άσπρα μαλλιά κι ο γεννήτωρ, εύχαρις και κρατώντας τα παιδιά αγκαλιά, περάσαμε σύραγγες και ροβολήσαμε στην παραλία, είχε ένα κιόσκι, ήρεμη θάλασσα και ξάφνου φουρτούνα, δεν προλάβαμε το αυτοκινητάκι, βούλιαξε, δεν προλάβαμε τα βράχια, ροβόλησαν, ήρθες ξάφνου και με σήκωσες στον αέρα, γκρίνιαξε ο ουρανός, βούλιαξε, μας κατάπιε, ακόμα παλεύουμε με τα κύματα, βγήκες και είπα να βγώ κι εγώ, στο καλό οι άλλοι, μικροί και μεγάλοι, τώρα, δηλαδή, εμείς βγήκαμε και σωθήκαμε? γιατί δεν το θυμάμαι αυτό εγώ?  κι αφού βγήκαμε και σωθήκαμε και πήγαμε για τελευταία φορά στο Βαραδέρο, εσύ, γιατί γυρνάς στα Πουργκατόρια κι εδώ βολοδέρνω εγώ?

Κούκλα

Κούκλα πορσελάνινη
γύρισε τα μάτια
                           τα {πάνω-κάτω//
Κούκλα της αφής/
της υφής/
/ της επαφής
 μ ά τια
σακάκι
το μέσα έξω.
 Η πορσελάνη
σκάει
στ’ ακροδάχτυλά
                                  μου
                          στραπατσάρεται
                                                                                σπασμένο κρύσταλλο.
Δεν
χορεύει πια
γύρω
απ[‘’’’}
                                         τον εαυτό της
σημαδεμένη
η τράπουλα

χτυπημένα
τα τραπ{ουλα} χ á ρτα
Φουλ
τ\~~~~ ου
άσσου/
Σιγά
μην
     ΚΑΙ
πάρουμε
                 εμείς
το καρέ
/ποιο καρέ\??
Το
Φλος
είναι ???
όντως
Royal
ανασκαλεύω

ανα-σκολοπώ
      ιδέες
     κλωστίτσες
η μαριο~~ΝΕΤΑ
από κάτω
χαρωπή
ανα/ σαλεύει-
χεράκια
παιδικής
ομορφιάς
κουνήσαν
τον περίγυρο
κατά~πτωση
χαμαί
διαλυτικώς
φερομένη.

Δεν έμεινε

ΚΑΤΙ

για τζόγο.
Μάρτιος 2012
©ΑΡ -περιλαμβάνεται-


https://www.youtube.com/watch?v=lJ3X4fmW7UY

Σπορίες Η   σπορία των αισθήσεων τι δεν έχει προδώσει σπορίες αισθημάτων στο λύγισμα του γονάτου στο βάθος του πηγαδιού ...