25/5/17


sanborns γαλάζια πλακάκια και σοκολάτα, Πόλη του Μεξικού, έχουμε ρήμα "τσοκολατεάρ" =πίνοντας κακάο


H azotea-δώμα

έλαμπε
απ’ το ροζ-μωβ 
της μπουκαμβίλιας
 φυτεμένα βιαστικά
τα λουλούδια-χέρι μετέωρο λευκό, σε πρόσωπο πανιασμένο- κόκκινα μαυρίσανε καιρούς,
ίσαμε που οι εικόνες ασπρίσανε σαν χέρι, σαν μαλλιά, κανείς δεν ήξερε ν' ανοίξει μια Κορονίτα στον παραστάτη, σπάσαμε όλους τους καθρέφτες του νου (...) κοιμηθήκαμε  με  ένα χωρίς, ξυπνήσαμε και δεν ξέραμε αν σπασμένα κομμάτια καθρέφτης είναι ακόμα ο νους-

*περάσαν μήνες, η Αμπάρο Οτσόα πέθανε, ήταν ένας/μία μύθος

24/5/17

οφειλή

ανάρτηση 1200

Εραστές
Από τη συλλογή  «Τα έργα και οι νύχτες», 1965

ένα λουλούδι
όχι μακριά απ’ τη νύχτα
το κορμί μου βουβό
ανοίγει
στη λεπταίσθητη επείγουσα ανάγκη της δροσοσταλίδας.
-----------------

Κόρη τ’ ανέμου
Από τη συλλογή «Όλα  τα ποιήματα», 2003

Ήρθαν.
Κατακυριεύουν το αίμα.
Μυρίζουν φτερά,
ελλείψεις,
θρήνο.
Μα εσύ τροφοδοτείς το φόβο
και τη μοναξιά
σαν δυο μικρά ζώα
χαμένα στην έρημο.
Ήρθαν
για να πυρπολήσουν την ηλικία τ’ ονείρου.
Ένα αντίο είν’ η ζωή σου.
Αλλ’  εσύ αγκαλιάζεσαι
σαν φίδι τρελαμένο για κίνηση
που βρίσκεται μονάχα μέσα του
γιατί δεν υπάρχει κανένας.
Εσύ κλαις κάτω απ’ τον θρήνο,
ανοίγεις το μπαούλο των επιθυμιών σου
κι είσαι πιο πλούσια κι απ’ τη νύχτα.
Μα κάνει τόση μοναξιά
Που οι λέξεις αυτοκτονούν.

Σκιές των επερχομένων ημερών
Από τη συλλογή «Τα έργα και οι νύχτες», 1965
Στην Υβόν Α. Μπορντελουά

Αύριο
Θα με ντύσουν με στάχτες την αυγή,
Θα μου γεμίσουν το στόμα λουλούδια,
Θα μάθω να κοιμάμαι
στην ανάμνηση ενός τοίχου,
στην ανάσα
ενός ζώου π’ ονειρεύεται.
Αλεχάντρα Πισαρνίκ:{ «Η ποίηση είναι πεπρωμένο, όχι καρριέρα»}


«Τ’ όνειρό μου είναι όνειρο χωρίς γυρισμό και θέλω να πεθάνω στην κόψη του κοινού τόπου που λέει πως να πεθαίνεις είναι να ονειρεύεσαι».

«Mi sueño es un sueño sin alternativas y quiero morir al pie de la letra del lugar común que asegura que morir es soñar.».

(Μέρος από το μεγάλο κείμενο "Extracción de la piedra de locura" (Εξόρυξη της πέτρας της τρέλας ) -1968- {περιλαμβάνεται και στον Τόμο *Poesía completa* (Όλα τα ποιήματα), εκδ. Lumen, 2003 και 2007 Βαρκελώνη, Ισπανία.
Το απόσπασμα από εδώ:

** Δείγμα γραφής:
τα δύο πρώτα ποιήματα της συλλογής:

POEMA
Tú eliges el lugar de la herida
en donde hablamos nuestro silencio.
Tú haces de mi vida
esta ceremonia demasiado pura.

ΠΟΙΗΜΑ
Επιλέγεις τον τόπο της πληγής
όπου διαπραγματευόμαστε τη σιωπή μας.
Κάνεις  με τη ζωή μου
αυτή την τελετή στο έπακρον αγνή

REVELACIONES
En la noche a tu lado
las palabras son claves, son llaves.
El deseo de morir es rey.
Que tu cuerpo sea siempre
un amado espacio de revelaciones.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ
Τη νύχτα στο πλευρό σου
τα λόγια γίνονται κόμβοι, γίνονται κλειδιά.
Η επιθυμία του θανάτου, βασιλιάς.
Να ΄ναι το κορμί σου πάντα
αγαπημένος χώρος αποκαλύψεων.
~~~~~

tal vez...
alguna vez
alguna vez tal vez
me iré sin quedarme
me iré como quien se va
~~~~~~
ίσως…
κάποτε
κάποτε ίσως
να φύγω δίχως να μείνω
να φύγω σαν κάποιος που φεύγει

Poema II

No importa si cuando llama el amor
yo estoy muerta.
Vendré.
Siempre vendré
si alguna vez
llama el amor.

Alejandra Pizarnik

Ποίημα ΙΙ
Δεν πειράζει αν
θα είμαι νεκρή
σαν φωνάξει η αγάπη.
Θα έρθω.
Πάντα θα έρχομαι
αν κάποτε
φωνάξει η αγάπη.



**Leonora Carrington (1917-2011), υπερρεαλίστρια εικαστικός και συγγραφέας Βρετανικής καταγωγής' έζησε σχεδόν όλη της τη ζωή στο Μεξικό.
http://4.bp.blogspot.com/-c4HfFB5w7BQ/Uevh127b3vI/AAAAAAAABks/RyRnK8OMnZI/s320/Leonora_Carrington_pizarnik+surrealismo.jpg

El color infernal de algunas pasiones, una antigua ternura. Los faltos de algo, de todo, al sol negro de sus deseos elementales, excesivos, no cumplidos.

Alguien canta una canción del color del nacimiento: por el estribillo pasa la loca con cu corona plateada. Le arrojan piedras. Yo no miro nunca el interior de los cantos. Siempre
, en el fondo, hay una reina muerta.

*Πρωτόγνωρα μάτια Το καταραμένο το χρώμα κάποιων παθών, παλιά τρυφερότητα. Η καταδίκη μέρους, του όλου, στον μαύρο ήλιο των πρωταρχικών επιθυμιών, υπερβολικών, ακάλυπτων.

Κάποιος τραγουδάει ένα τραγούδι στο χρώμα της γέννησης, απ' το ρεφραίν περνάει η τρελή με το ασημωμένο της στεφάνι. Της πετάνε πέτρες. Εγώ δεν κοιτάζω ποτέ μέσα στα τραγούδια. Πάντα, στον πάτο, υπάρχει μια νεκρή βασίλισσα.

Από: Poesía completa (Όλα τα ποιήματα) εκδ. Lumen, Barcelona

 © ΑΡ για αυτή την  απόδοση



-και τι κατάφερα με τη σελήνη, και τι κατάφερα που σ' αγάπαγα... όλα αλλάζουν σ' αυτόν τον κόσμο- la Violeta έφα- 

*για το Κατερινάκι που τα ζήτησε*



23/5/17


https://ergasianews.gr/2017/05/23/gia-mia-karekla-xeftilistikate-ta-xepoulane-ola-telika/

https://ergasianews.gr/2017/05/23/paretisi-vomva-stous-kolpous-tou-syriza/

τι να πεις, τι παραπάνω να γράψεις σήμερα, ακριβώς σήμερα; απλώς, να προσυπογράψεις νοητά....




"Navegar é preciso; viver não é preciso" (atribuido a Fernando Pessoa)
(αποδίδεται στον Φερνάντου Πεσόα: "ανάγκη το ταξίδι, όχι η ζωή")

*ως φαίνεται, μόνο νοητικά ταξίδια, την ζωή φρόντισαν να μας ματαιώσουν οριστικώς, να χαίρονται τις πολυθρόνες τους ένθεν και ένθεν με τις δικές μας περικομμένες γλίσχρες αποδοχές*




-σας χαρίζουμε την φωτό του αιμόφυρτου Γρηγόρη Λαμπράκη, από κείνην την 22α Μαΐου 1963, στο άκρο δεξιά, ο βουλευτής Καβάλας Γιώργος Τσαρουχάς, πολυχτυπημένος από τους παρακρατικούς, τρίζουν τα κόκκαλά τους... που θρασύνεσθε να αποκαλείτε εαυτούς απογόνους τους-

ma che furtiva, permanentemente!!!!




21/5/17

ξέρω, μεγάλη η γιορτή σήμερα,
αλλά, επιτέλους μάθαμε πως η Γιωργία αναπαύεται εν ειρήνη,
εκεί, κοντά στο πατρικό της, στην λίμνη Κουρνά της Γεωργιούπολης, στην Κρήτη, δεν προλάβαμε να πάμε πάλι μαζί, θυγατέρα αρεοπαγίτη, ήταν η δικηγορίνα μας, πάρα πολύ όμορφη ποιήτρια, υπέροχος άνθρωπος, είχε τα γνωστά προβλήματα γεροντικής πια ηλικίας, κάποια στιγμή υπήρξε μάρτυρας σε έναν μου γάμο (μια κίνηση  να συγκρατήσει το ταγάρι της νεαράς ενόσω υπέγραφε για μελλοντικά τέκνα με διπλό όνομα) η φωτό παλιά, 2002, από παρουσίαση της συνολικής ως τότε δουλειάς της μάνας κι αγαπημένης της φίλης, στο Βουλευτικό στ' Ανάπλι, μόλις είχε πεθάνει η Ζωρζέττα, γιαυτό τα μαύρα -τότε που είμασταν ακόμη νέοι- από αριστερά, Μαριάννα Βλάχου-Καραμβάλη, Γεωργία Μοράκη, χμ, αδερφός ΓΡ.




Η Απόσταση του Βλέμματος






Η απόσταση του βλέμματος από το κοίταγμα (σε επίπεδο ανύσματος, να οριστεί, πόσες οι συνιστώσες, πού πήγε η μία και μόνη συνισταμένη; το βλέμμα εδώ/ συνιστώσα -συγκλίνουσα, αποκλίνουσα, ποιά- συνισταμένη? ποιά?) εμείς απ' έξω, από μέσα, στις αντανακλάσεις καθρέφτη, θαμπώνει στο βλέμμα, θαμπώνει το βλέμμα, οι καθρέφτες πάντα θολώνουν το βλέμμα (ποιο βλέμμα, το κοίταγμα, ποιο κοίταγμα;), θολωμένα μάτια κλειστά, νάρκισσοι, καθρεπτισμοί στα άσπρα άνθη του νάρκισσου, μάτια ανοιχτά στο άσπρο, μάτια κλειστά στο άσπρο (εκτυφλωτικό= τύφλωση), άσπρο, τυφλωμένο-θολό-θάμπωμα-βλέμμα-μη βλέμμα-κοίταγμα-άβυσσος-κατάρρευση-γκρεμός-χείλος-σώσιμο-πάλι-επιβίωση-τσαλακώνεται το πρόσωπο στο κλείσιμο του χεριού σαν χάρτινο ποτήρι-χρατς το κόψιμο-κόκκινο πάνω στο κόκκινο, αίμα στο βλέμμα/ βλέμμα  στο αίμα/ κοίταγμα στο κόκκινο/ολική επαναφορά:  άσπρο στο άσπρο=γκρίζο-μαύρο-άσπρο-χιόνι-- ά-λογο (μη λόγος) άλογο-άσπρο-καλπασμός-τροτ-πτώση-εμείς/το χέρι σου στο πρόσωπο μου, άσπρο- μελαχροινεύει σαν προγονικό-γίνεται γκριζωπό, σαν βρώμικο χιόνι σ' αλλοτινές κορφές/η ανάσα αιμάτινη σαν βλέμμα στο αίμα κι η πτώση κάθετη, με διαφορά ετών/μαύρο στο μαύρο και κάτι φτενές αναμνήσεις κοκκινήσαν τους καιρούς.






*της Γιωργίας*


19/5/17

http://www.argolikeseidhseis.gr/2017/05/europa-2017.html?m=1

ε, μα, ναι!!!!
το Πάρκο έχει πανέμορφα φυτά αλλά κείνες οι χρονιές ήσαν αλλιώς...







Τι είν΄ η πατρίδα μου;

για τον πατέρα,τον καφέ,το βύσσινο και το καρπούζι


Η πατρίδα μου’
χωράει στο μισό μόνο γούβωμα
της παλάμης του βουνού.
Ένδοξο παρελθόν,
θαλερό παρόν,
εξασφαλισμένο παγκοσμιοποιημένο μέλλον.
Η πατρίδα μου
είναι τώρα πολλές,
απλώθηκε στον κάμπο.
Κι ήρθαν αλλότριοι
μα δεν ξέρουν να την κατοικήσουν.
Διότι η πατρίδα μου είναι
κείνο το μισοφέγγαρο
στον μυχό του Αργολικού,
μόλις που πιάνει
το μισό γούβωμα
στην παλάμη του βουνού
και καθόλου δεν τηνε νοιάζει
όσα ένδοξα απεργάζονται  γι’ αυτήν.
Θέλει μόνο
ν’ αναπαύεται
στο γούβωμα
της παλάμης του βουνού
και να χαιρετάει την θάλασσά της
πρωϊ-μεσημέρι-βράδυ
(-διότι το απόγευμα «σιγά, η πατρίδα κοιμάται»
και ξυπνάει
με τούρκικο, καστρίτικο βύσσινο και βυσσινάδα-.
-Το βράδυ έχει καρπούζι και κρύο νερό,
σαν τη θάλασσά της-).
Αυγ-Σεπτ.2010
©ΑΡ




18/5/17

Η μέγιστη προσβολή στην αρχετυπική φιγούρα του Καραγκιόζη αν αποκαλέσει κανείς αυτά τα τυχερά τσικό καραγκιοζάκια,
ξιφουλκούν αβρόχοις ποσί μεταξύ τους, ωραία περνάνε,  καπαρώνουνε και τα δικά τους ΜΜΕ για να μην έχει να βλέπει κανείς τίποτ’ άλλο από την μέγιστη ευτέλεια και ένα «στο καφενείο η Ελλάς, περάστε κόσμε» γιοί και κόρες, τρίζουν τα οστά του αξιοπρεπούς Γεννηματά. Κομματοσωληνόπαιδες με απύθμενο θράσος, πατήσανε στην δική μας ψήφο, κανείς δεν τους εναντιώνεται στα σοβαρά, συνεχίζουν στον ίδιο θρασύ τους δρόμο, αρχηγοί, ποιανών? Με την δική τους θέληση διαλύουν εμάς, εμείς, τι σας φταίξαμε, δεν είχατε γεννηθεί όταν πληρώναμε εισφορές για συντάξεις, εν ου παικτοίς. 
Έχω μια παρηγοριά: βλέπω άλλα κανάλια και κάποιον να κοιτάζω στα μάτια με γάργαρο βλέμμα που μικρός έφυγε οριστικά γι’ αλλού (φέρω ολόκληρη την ευθύνη  και με συγχαίρω, χθες, σήμερα, ες το διηνηκές), συνεχίζω υπερ-περήφανη, μία η ευχή: ποτέ να μην ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ, ούτε για διακοπές. Εφεξής, μόνο φευγάτα.


κανείς να μην απορήσει αν βγούμε με Καλάσνικωφ (το εννοώ), κανείς, όμως-

*βαρυέμαι να δώσω τις τρεις απλές συνιστώσες του δει και γενέσθαι, θα χρειάζονταν και ορισμένες σελίδες εξάλλου, πράγμα ανέφικτο σε αυτά τα μέσα, μόνο γνωρίζουμε πολλοί πως αν ζούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα τους είχε στείλει όλους, μα όλους, στον κύριο διάβολο, έχοντας κατορθώσει να κάνει τις τρεις απλές συμμαχίες στο δυστοκέστερο-τω όντι-διεθνές οικονομικο-πολιτικό περιβάλλον μετά τον α' παγκόσμιο πόλεμο.
Η διεθνής συγκυρία είναι δύσκολη μεν αλλά αυτά τα πιτσιρίκια "τα κάνανε, μανάρι μου σαλάτα", σ' εμάς οι σαλάτες αρέσουν τα μάλα αλλά εδώ μας λένε: εσείς θα τρέφεσθε εφεξής με σαλάτα, σ' εμάς, ακόμη στέλνουν χαβιάρι, σοβαρά? και ποιοί είσθε εσείς, παιδάκια? για θυμίστε μας? για κάτι νεαρές παραφυάδες του Μητσοτακαίικου δεν χαλαλίζουμε πλήκτρα τώρα... γνωστό πως ο μόνος αξιοπρεπής συγγενής τους ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης.
Κινδυνεύουμε οι της γενιάς μας να ξαναπαιανίσουμε "παιδιά σηκωθήτε να βγούμε στους δρόμους" παρά-αργήσαμε, εμείς, πεζοδρόμιο-ρείθρο γωνία πάντα,
δεν τελειώσαμε ακόμη, δεν θα μας τελειώσουν ακόμη αυτά τα αγράμματα, άσχετα περί της πολιτικάντικης πολιτικής πιτσιρίκια, για να σηκωνόμαστε από τις καρέκλες, σιγά-σιγά, ακόμη κι αν πρέπει να επωφεληθεί κεινο το γελοίας κοπής σταλινικό αλήστου μνήμης ΚΚΕ, μην αρχίσουμε τώρα με κοινοτυπίες πως στην καπιταλιστική δήθεν δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, μα ποτέ δεν θα επιτρέψουμε να μεταβάλουν την δική μας ζωή σε αδιέξοδο-


16/5/17

επί προσωπικού:

την μέρα που γεννήθηκες, η μάνα μου έγραψε το ωραιότερό της ποίημα, δεν υπάρχει πουθενά, μόνο σ' εσένα και σ'εμένα
για δεύτερη φορά, σημείωσες παγκόσμια πρωτιά, σαν κατσιασμένο γατσούλι εμφανίστηκες, συνυπάρχουμε 38 χρόνια και,
το γατσούλι έγινε άγγελος στο μυαλό και στη θωριά





**ισχύει πάντα αυτό που έγραψε η γιαγιά σου: "....βάνε και λίγο μέλι στη ζωή σου παιδί μου..." να το έχεις πάντα κατά νου, σήμερα ω! πόσο θα ήθελα να ζούσε ο πατέρας σου, να μοιραστούμε την πελώρια χαρά σου, -τα βραβεία μας τα δίνει η ζωή, μικρέ, όχι οι θεσμοί, το γνωρίζεις, το ασπάζεσαι- να είσαι γερός- 

για χρόνια ύπνος με αυτό: αποκοιμιόσουν...σε κοιτάω ακόμη



κρατάμε τον ίσο, κρατάμε το μέτρο.... ξέρουμε εμείς...
επί προσωπικού, σήμερα, μία μεγάλη μέρα, την  αποποιηθήκαμε, έχουμε κι άλλες δουλειές, είπαμε, στην κάτω μεριά του ουρανού, το παιδί είναι καλά, δεν θέλει πολλά... δεν θέλω πολλά, είμαστε καλά- σαφώς στα πάτρια γονίδια το παρόν- κανείς δεν μπορεί, όμως, να μου αφαιρέσει την περηφάνεια, κανείς την χαρά σου στην κούνια, κανείς όλους τους κόπους σου, κανείς τις αγωνίες δίπλα σου-

15/5/17

Δεν βλέπω πια
δεν ξέρω πια
μηδέ τους ορίζοντές μου


*νομίζω πως έτσι γράφτηκε κάποτε, δεν είμαι πολύ σίγουρη, από μνήμης, ίσως, εκ μνήμης*
αν ήταν να είναι μουσική θα ήταν αυτό: 


είμαι παιδί της θάλασσας, κάποτε να γυρίσουμε εκεί, ναι? αν προλάβουμε δηλαδή, τι θυμάμαι? την βεράντα στο Αιγαίο και το γαλάζιο φορεματάκι 


Νίσυρος

13/5/17

λίλυ


Ρηγματωμένος καιρός
σε γόνυ κλινόν
θραύσματα κρύσταλλα
 η κούκλα
κοιτάζει αλλού
κήπος εισχωρεί απαλά
στη βιτρίνα τού καιρού
η κούκλα επιστρέφει
δυο μπούκλες μαλλιού
ακέφαλη
άναρθρη
μπαινοβγάζοντας
χέρια και πόδια
την στήσαν πάλι
την λέγαν Λίλυ
το κεφάλι
κυλάει πάντα
στο κάτω μέρος του κρεββατιού

©ΑΡ, Μάιος 2017


11/5/17

senza


απόσταξη ενός χρόνου παλιού
τρύπιες ώρες
γεμίσανε καζάνια του ατμού.
Φυσαλίδες χωρίς παρηγορία
κανένα ίχνος εαυτού.
η μνήμη, στο κύτταρο πεπαλαιωμένου χρονισμού.
Μόνο νερό, θυμίζουμε, το μόνο υγιεινό-

©AR Μάης 2017-από νέα συλλογή



*λόγω νέου κύκλου σπουδών, μία αισιοδοξία κυριαρχεί προσφάτως* 


**κλίνω ό,τι κλίνεται, όθεν, Αλεχάντρας,
έτσι, "σπεύδουμε από χαμόγελο σε χαμόγελο" κι όπου μας βγάλει-**
-κύριε νεκροθάφτη μας, δεν πάτε αλλού για τις δουλίτσες σας, διότι εμείς εδωκάτω έχουμε ακόμη κάτι υποθεσούλες προς διεκπεραίωσιν, ευχαριστείες, ναι?-