22/10/17

απέναντι από τα παράθυρά μας, τέλος δεκαετίας του '50 (58-59?) κόστισε ένα παρ' όλιγον έμφραγμα στην μητέρα μου, νέα ακόμη, ενώ φτιαχνόταν η πισίνα του Αμφιτρύωνα, έχοντας -δυστυ-χέστα-τα- ισοπεδώσει το παλιό υδραγωγείο με τις πικροδάφνες, διασχίζαμε τον πολυσύχναστο δρόμο από πούλμαν Chat και αγωνιστικά Triumph, διθέσια, κατακόκκινα, κατά προτίμησιν, με το φιλαράκι μου τον Πετράκη, θέλοντας ως πιτσιρίκια να φτιάξουμε την δική μας μικρή πισίνα, πηγαίναμε απέναντι με τα φτιαράκια μας και πέρναμε λίγη-λίγη πίσσα. Πότε βρέθηκα κάτω από το πούλμαν....μια ροπή προς τα αυτοκινητικά ατυχήματα, παιδιόθεν...
-η φωτό της εποχής από την τοπική εφημερίδα "Αργοναυπλία" του οικογενειακού φίλου Κοΐνη-




(…)Ροβόλημα στη σκάλα, αποθήκη- το γαλάζιο μου ποδήλατο, εξαφανίζομαι στον δρόμο για τους Μύλους, μαμά, μπαλκόνι: μην αργήσεις, καλά, καλά, χωρίς χέρια στο τιμόνι τρέχω σαν παλαβή, βζζζζουπ, κάτω από το τουριστικό πούλμαν Chat, φρεναρίσματα, κορναρίσματα… φωνές, το παιδί, το παιδί είναι από κάτω. Η μαμά βγαίνει στο μπαλκόνι με την τανάλια στο χέρι και το βγαλμένο δόντι αιμάσσον στην άκρη του. Κατεβαίνει ψύχραιμα στο δρόμο και με ανασύρει ήρεμα -γδαρμένη από την άσφαλτο- με ανεβάζει στο σπίτι αγκαλιά, δεν με μαλώνει. Ψωμί με βούτυρο Κερκύρας φτιάνω το σχεδιάκι μου από φετούλες ντομάτα και αγγούρι, κοκκινο-πράσινο/τσάι, τιμωρία στη βεράντα σήμερα, δεν έχει παραλία και παιχνίδι στην πισίνα. (…)
*από ένα δροσερό αφηγηματάκι του 2012, δημοσιευμένο, Λαλάντ*

**πεθύμησα την πατρίδα μου...**




21/10/17

μνημολογώντας.....

Και πάντοτε αυτή η ακατανίκητη μνήμη της απώλειας, που κατά βάθος ποθεί να μετατραπεί σε απώλεια της μνήμης. Πηγή:@Ioanna Mousselimidou «από μνήμης, ίσως, εκ μνήμης»….

Τι σηματοδοτεί μία μνήμη (ποτέ δεν είναι μία), η μνήμη, ποια μνήμη, πού εγγράφεται, τι χρώμα χρείεται η μνήμη?  τι σημαίνει η μνήμη της απώλειας, ο Ζαν Ζιγκλερ, Ελβετός κοινωνιολόγος, το όρισε καλλίτερα από χιλιάδες  πολλούς όσους, στο δοκίμιό του: “Essais de sociologie, Les vivants et la mortSeuil, 1973, σημειολογώντας το πένθος της μνήμης της απώλειας που πενθεί την απώλεια της μνήμης. Αν εξαιρέσει κανείς εκφυλιστικές ασθένειες που συνεπάγονται δραστική απώλεια μνήμης –το τραγικότερο της ύπαρξης, εφόσον είμαστε ο χρόνος των μνημών μας όσο διαθέτουμε σαρκίο-, ο διανυόμενος χρόνος, ο "πίσω" χρόνος, ο μέλλων χρόνος, ο ες προβολήν χρόνος (πίσω, εδώ, εμπρός) -αυτός είναι όρος για άλλη γραφή, κυκλοτερή- αυτή η αλληλουχία ίσως να συνιστά ένα από τα τραγικότερα στοιχεία του εαυτού, με την όποια προβολή στον άλλον, δηλαδή σε έναν καθρέφτη -ή σε πολλαπλούς- διαυγή, καλογυαλισμένο ή θολωμένο από την χρήση, τα χρόνια ή θολωμένο βλέμμα. Τι σημαίνει βλέμμα? Διαυγές ή θολό, αμβλυωπικό ή διαστρεβλωμένο = διαθλασμένο. Πάλι: τι σηματοδοτεί βλέμμα διαθλασμένο? προς ποιες κατευθύνσεις, Τι σημαίνει  βλέμμα διαστρεβλωμένο? Προς τα πού ορώντας, μέσω ποιανών χιτώνων του ορώντος νου?
*σημειώσεις γραφών, σημειολογώντας* σειρά από δοκίμια –απόσπασμα-

η μνήμη πάντα θα ρολάρει αλητεύοντας στους νευρώνες του μυαλού



η μνήμη θα ενδύεται πάντα το χρώμα μαβί, η μνήμη δεν θα μπορεί να λειτουργεί πάρεξ σε κυκλώνες, εκεί, σε βαθύ, άλλοι το λένε σεληνιασμένο ασημί εμείς, βαθύ σκούρο μπλε ως μαβί
(συνεχίζεται)…..


17/10/17

ναυπλιολογώντας...

Πεταλίδες στα βράχια

Ένα συναίσθημα αποστέρησης
                                                                                                                     κατακαθίζει στα                                                                   βράχια,
                                                 μεσοστρατίς στον ήλιο.
                        Ούτε οι πεταλίδες
                                                                                                                δεν παρηγορούν –
                        την έλλειψη σελήνης-
                                                                                    
                                                                                          Δροσίζω τα πόδια μου
στην άρμη
                                                                                                   και σκέφτομαι το τοπίο
                                                                                       του κόλπου
                                                 π´ ανεμίζει μαντήλια
                                                                                                                  από απέναντι.
Το Μπούρτζι βέβαια,
                                                                                                   στενοχωριέται
                                                                      για την απώλεια προσοχής

Αλλά, τι να κάνω κι εγώ;
                                                                         Λίγες αισθήσεις έχω
                                                                                                                     και δύο μόνο μ ά τια.
Ανάπλι,
Αυγ.2010



Ενύπνιο σε χρόνο REM

Χρόνος πρώτος
αποκάλυψη
Χρόνος ύστερος
αποκαθήλωση
χρόνος ενδιάμεσος
ονειροφαντασιές σε μη REM
πάντα δεύτερος αυτός ο Χρόνος
αφού δεν υπάρχει,
τι θέλει κι ανακατεύεται;

 sept.2016, Ανάπλι

* στην Άννυ Στάικου, για τις κοινές εμπειρίες*

https://youtu.be/C-Gyl_Gf0Xo  τώρα τα κλόπυ, γνωστά, ΑΡ




14/10/17

με μία μετρημένη ανάρτηση στο δικό του μπλογκ, ο Κώστας Καράπαυλος, αποχαιρετά την αρχόντισσα τ' Αναπλιού κυρία Ευδοκία Καραπαύλου. Κατέπεσε, δεν έβλεπε, αλλά υπήρξε μία πανέμορφη γυναίκα, ψηλή και στητή, στην σειρά της ξανθής ομορφιάς των Καραπαυλαίων, πέρυσι το καλοκαίρι πήγα να την δω στο καπεταναίικο σπίτι των Καραπαυλαίων. Ιστορίες.
Δεν πάνε 7 χρόνια που έκανε μπάνια πότε στην Αρβανητιά, πότε στο Τολό και στο  Βιβάρι, καπνίζοντας αρειμανίως, παίζοντας τάβλι, κατεβάζοντας τα ούζα Καρώνη σαν νεράκι, διηγούμενη απίστευτες ιστορίες στον αδερφό για τα βιβλία του, διασώζοντας τούτος δω την μικρο-ιστορική μνήμη, έτσι και παραβγαίναμε στο κολύμπι, πάντα μας νικούσε την Αρετή και του λόγου μου, όσα κι αν μου είχαν προκύψει, η επωδός ήταν: δεν έχεις τίποτα, είσαι κόρη του Τάκη εσύ!!!!! γεννήθηκαν μαζί, μεγάλωσαν μαζί, ζήσαν ζωές παράλληλες....



-μία από τις πρώτες γυναίκες οικονομολόγους-

*η αναφορά στον αδερφό της είναι στον Νίκο Καράπαυλο, παιδικό φίλο του πατέρα μου, δικηγόρο, τότε μέλος του ΚΚΕ, μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Ερρίκο. Στην δεκαετία του '60, στο ισόγειο του Καραπαυλαίικου, συστέγασαν τα δικηγορικά τους γραφεία, τρις δήμαρχος Ναυπλιέων στην δεκαετία του '70, πέρασε στην κεντροδεξιά αλλά ήταν πάντοτε ακέραιος, τίμιος και αγαπημένος, του προσάψαμε ότι, υποχωρώντας σε τοπικά "αλισβερίσια", έκοψε τους αιωνόβιους ευκαλύπτους στον δρόμο του Τολού, σήμερα την λέμε λεωφόρο Ασκληπιού, τότε, είχαμε την εφημερίδα Αναγέννηση και του τα "σούραμε στυγνά" απαξάντες, μηδέ του Κώστα του γιού του εξαιρουμένου' στην κηδεία της μάνας μου,στην Παναγία, μετά τον θάνατο του πατέρα μου λίγους μήνες πριν, όταν με αγκάλιασε, είπε: "να τους τιμήσεις με τη ζωή σου, ήσαν σπουδαίοι, να το θυμάσθε κι εσύ κι ο Γιώργος" σε αυτόν τον δρόμο θα είμαι πάντα κύριε Νίκο,-τουλάχιστον εγώ- μόνο και μόνο γιατί εκείνη την φορά που μας ανεβάσατε με την μάνα μου στα Τρίκαλα της Κορινθίας καλοκαιριάτικο,- είπαμε κι εμείς να πάμε λίγες διακοπές για αλλαγή, η  μαμά δηλαδή, εγώ ήμουν 8,-μικρό παιδί, σας έκανα "καλοκαιρινή" την Μερσεντές σας στις στροφές του Αχλαδόκαμπου...
-από κείνες τις διακοπές θυμάμαι την ξύλινη κούνια που γύρισε ανάποδα και με τρέχανε για σπασμένο κρανίο, την randonée στις 6 το πρωΐ στα βουνά με μουλάρια και το δικό μου αφήνιασε, την βρώμα από το κατσικίσιο γάλα σε βαθύ πιάτο στο χειμαδιό, την ψύχρα από τις 3 το μεσημέρι. Στον ίδιο τόπο βρέθηκα το 2004, αναζητώντας κείνο το παλαιακό ξενοδοχείο, τα μπαλκόνια θυμάμαι στην ρεματιά, το ίδιο καλοκαίρι, στην Παραλία, ανταλλάσσαμε αναμνήσεις με την κόρη σας την Λενιώ, συμφωνήσαμε πως το γάλα βρωμούσε και δεν αντέχαμε τις στροφές στον Αχλαδόκαμπο, δυστυχώς, σας κάναμε συχνά "καλοκαιρινή" την Μερσεντές σας, να μας συγχωρείτε, ναι?(συμφωνεί κι η Λενιώ)-

Κλείνει σήμερα ένα ακόμη κεφάλαιο οικογενειακής ιστορίας και της των Ναυπλιέων τινής, στο καλό κυρία Ευδοκία, με κάθε τιμή.

http://airetika.blogspot.gr/2017/10/blog-post_14.html 

http://argolida-net.blogspot.gr/2015/03/1938.html
γαμολογώντας: 

κατά έναν και πολύ περίεργον τρόπο, παντρευόμουν πάντα με σαλοπέτ (είμουν οριστικά κατά του θεσμού του γάμου παιδιόθεν και χρειάστηκαν τρεις, πάντα για κάποιο λόγο), την πρώτη, μας βάλαν στις 9 το πρωΐ, ας πούμε δικές μας 8, μην τρελλαθούμε κιόλας, πάω, το ακυρώνω, την άλλη οκ, 13 μμ, οκ πλυθήκαμε, βάλαμε τις σαλοπέτ μας, παίρνουμε το λεωφοριάκι ως το Δημαρχείο και αργεί ο Χάνο, τι χαρά, μία ώρα μετά ήρθε και μας διαβάσαν τα δικαιώματά μας, τώρα δηλαδή παντρευτήκαμε?, τι χαρά, οκ, πήρα το λεωφοριάκι, στο μετρό του Choisy, κάποια στιγμή με ενετόπισαν, σε άλλη ήπειρο, χρόνια μετά, είμαι ακόμη στο Κιλιμάντζαρο, μην ενοχλείτε παρακαλώ, τι Orly τι Vitry, τα αεροπλάνα βζζζζζζζζζ, τα μωρά ταράζονται και δεν βρίσκω να σας δείξω τα ωραία σπιτάκια απέναντι από το παράθυρό μας, ακούω τα μωρά να σκούζουν και δεν ξέρω ακόμα αν είναι Orly ή Vitry, τα παιδιά μεγαλώσαν, εμείς φοράμε λίγο πιο φαρδιές σαλοπέτ, τώρα για γάμους και κηδείες, τι να πω? (την δεύτερη φρικίασε η μάνα μου που ζούσε τότε και το άσπρο φορεματάκι δεν το γλίτωσα, βεβαίως, στο μυαλό μας είμασταν με σαλοπέτ, κρυφογελάγαμε εκείνος μέσα στο ωραίο σατέν μωβ του πουκάμισο και του λόγου μου στο μεξικάνικο, το χάρισα προ ολίγου,  στην τρίτη μεσήλιξ πια, το ταγιεράκι δεν γλίτωσα, είπα να βάλω και τα μαργαριτάρια, τα αληθινά, αλλά μία αφαίρεσις έγινε και δεν έβαλα τίποτα, στην δεύτερη και στην τρίτη ήσαν παρούσες κάποιες Veuves Clickot, στην πρώτη είχα φύγει, δεν θυμάμαι τι κάναν οι άλλοι, μάλλον κανένα pisco θα "σουρώσαν" μεσημεριάτικο) αν μου πούνε να ξαναπαντρευτώ δεν θα ξέρω τι να βάλω πια εδώ- Το είπα, δεν το είπα, είμαι κατά του γάμου, αυτά πάθαινε κάποια στη γενιά μας, 3 κι η θανή!




δεν είναι η δική μας HLM, της ομοιάζει, η δική μας ήταν 7όροφη είχε μεγάλο κήπο πίσω και σωρό θέσεις για τα αυτοκίνητά μας' κάθε που πηγαίναμε για μαζικά ψώνια, το ασανσέρ ήταν en panne. κατάρα... από πίσω είχε κάποια πολύ όμορφα πετρόχτιστα σπιτάκια με κεραμιδόστεγες, χρήσιμα για να ηρεμείς μωρά.

*να, γιατί ρώταγε το σπόρι τις προάλλες πώς ήταν όταν γεννήθηκε, τα σπιτάκια του έδειχνα και κοιμόταν*
Ελεγεία
στο κατώφλι του χρόνου

λόγια-νερό
σκέψη σε παλτό

ελεγεία
στο κοίταγμα
κοίτης
από βοθρώδη υγρά
σκέψη άσκεπη εδώ.


 oct. 2017
©AR

9/10/17

ξάφνου, γυρίζεις πίσω...

ξάφνου, γυρίζεις πίσω, σε εξοχικούς δρομίσκους του μυαλού.
Να πεθαίνεις υπέρ-γηρος δεν σημαίνει κάτι,
να προξενείς συγκίνηση, σε κάποιους, όχι πολλούς, σε κάποιους, κάτι ίσως σημαίνει.

Κάποιος έγραψε πως συντηρείς τον μύθο σου έχοντας παραγάγει μύθο από τα έργα σου και την ζωή σου, μπορεί, μπορεί και όχι.
Τι σημαίνει μύθος, τι σηματοδοτούν τα ρήματα "μυθεύω" και "μυθεύομαι"? σε ποιο τρίστρατο στέκει ο μύθος και πού η παραμυθία?

Τα έργα, η ζωή και η στάση ζωής του Χειμωνά έχουν παραγάγει μεγαλύτερο μύθο από την ύπαρξή του. Τώρα που πέθανε και η Λούλα Αναγνωστάκη, έχοντας φτιάξει τον δικό της μύθο (λίγο ερήμην της, λίγο επιδιώκοντάς τον πίσω από κείνα τα μαύρα γυαλιά), κατασκευή με υλικά εναλλασσομένου φωτός, συναντάται το έργο και η ζωή δύο ασύμβατων μεταξύ τους προσωπικοτήτων, δύο ασυμβίβαστων με τα ανά στιγμήν τεκμαινόμενα, δύο δημιουργών που κατόρθωσαν να συν-υπάρξουν, ακόμη και κάτω από την ίδια στέγη.

Ο θάνατος της Λούλας Αναγνωστάκη επανέφερε στο προσκήνιο -μοιραία- αναγνώσεις του Χειμωνά.
Καμία σχέση το έργο της μιάς από τον άλλο, εντούτοις, από την σχάση, βλέπει κανείς να παράγεται σύνθεση ανάσας, σύμπνευσης, συν-κατοίκησης στο ιδεατό.

Τώρα, αρχίζει και η γνωστή Ελληνική "τυμβωρυχία", ποιός πήρε πρώτος την τελευταία συνέντευξη στην Λούλα Αναγνωστάκη.
Προκρίνω εκείνην, της φίλης μου (όχι διότι είναι φίλη αλλά διότι χρονολογιακά προηγήθηκε), Σόνιας Ζαχαράτου, έπονται τα άλλα, το σατυρικό τραγουδάκι "Λούλα" ο Γιάννης Λογοθέτης είχε γράψει για την Λούλα Αναγνωστάκη.

*Η Λούλα Αναγνωστάκη υπήρξε η θεατρική εκείνη συγγραφέας που μαζί με την Μαριέττα Ριάλδη απετέλεσαν την δυάδα μόνων γυναικών στον -ακόμη και εδώ- ανδροκρατούμενο χώρο των νεοελλήνων θεατρικών συγγραφέων. Μεταξύ των δύο, λόγω ιδιοστασίας, η προτίμηση στην μεγάλη μαχητικότητα της Ριάλδη, η Λούλα Αναγνωστάκη παρήγαγε έργο εκ του ασφαλούς (ας επιτραπεί) η Ριάλδη, στην κόψη του ξυραφιού.
στον ήχο της σιωπής λοιπόν-

http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=790930

http://popaganda.gr/loula-anagnostaki-

interview/http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=546831

http://www.lifo.gr/mag/features/3116 χειμωνάς
https://youtu.be/8IkrAiY2N_8

ΥΓ. Ο Γιώργος Χειμωνάς πέθανε στο Παρίσι στις 27 Φεβρουαρίου του 2000, έκανα μια μελέτη τότε εκεί, μου τηλεφώνησε ο Τίτος, είχε έρθει με την φίλη μου και γυναίκα του, Ρένα Σταυρίδη, πέθανε το 2009 (η καθηγήτρια στο Πάντειο, Ιστορικός, Ρένα, εννοώ). Η μόνη μας εκκλησία, ημών των αιωνίως Παρισινών,  ο Άγιος Στέφανος, ήταν κατάμεστη και η συγκίνηση ήταν εξαιρετικά συγκρατημένη, άλλη μια φορά, η Λούλα Αναγνωστάκη είχε κρυφτεί πίσω από τα μαύρα της μαλλιά μόνο οι ασπρισμένοι κόμποι στο χέρι που κρατούσε του γιού της κατεγράφησαν σε εικονοποιητική ως σήμερα μνήμη.
Αυλαία-



7/10/17

Μνημοκτονώ καθρέφτες
γυαλισμένους
με την ανάποδη
του μανικιού
ομορφαίνουν
αντανάκλαση
φαιή
καταστρατηγώ
αντανακλάσεις
βλακωδώς
ναρκισσευόμενες/
μια πέτρα
στο δοξαπατρί
θρύψαλα
/σήμερα
έσπασε η σκούπα
τα μαγαζιά κλειστά.

από: «σ’ένα φτερό επάνω» σεπτ. 2017-οζονούπω-


3/10/17

ε, μα, ναι, "ήσουν μικρό κι ανίδεο παιδάκι"

πότε λες, μία φορά τον χρόνο, ευχαριστώ μαμά και ονοματίζεις την λέξη? έξω λες η μάνα μου, η μητέρα μου, αλλά μέσα σου λες (μαμά, βόηθα)
πότε θυμάσαι εκείνη την καρφίτσα, χρυσή, με τα τυρκουάζ ένα γύρω?
την βουτήξαν μαζί με άλλα κείνοι οι Ρουμάνοι σε σπείρα σαν ανοίξαν το σπίτι, την φόρεσες στο μπλε σκούρο ταγιέρ και πριν να κατέβη στον τάφο σου είπαν να την βγάλεις, είχες όμως φορέσει όλα της της βιβλία να τα πάρει αγκαλιά στον κάτω κόσμο, Ρουμάνα ένα τέταρτο, Ρουμάνικη κι η σπείρα.....η εκδίκηση της γυφτιάς.....
ε μα, ναι, το προσπαθούμε μαμά και κάτι θα κάνουμε, υπόσχεση για δύο, καταλαβαίνεις εσύ την προσπάθεια, αύριο που θα το πω, κι ο άλλος ίσως καταλάβει, ίσως όχι τώρα, μπορεί, αργότερα,  προσπαθούμε, σκληρά, μαμά, να ξέρεις, ε, μα ναι, εκείνη η εικόνα στο ιατρείο σου με τον κύριο Σπύρο να σου δίνει συμβουλές για τα φυτά και το γιασεμί να θεριεύει και το βλαμμένο μικρό σου να σουτάρει δίπλα από το γιασεμί στην βεράντα προς τον δρόμο και να το σώνεις, να το σώνεις με τα βάλιουμ στο στομάχι, ε, μα ναι, μια ζωή μας έσωζες. Θυμάσαι το βλέμμα σ' εκείνη την πιτσαρία, Οκτώβρης ήταν, γλυκός, αλλά δεν ξέραμε πόσο θα αντέξεις εσύ, δεν ήξερα πώς να σου πω "χρόνια πολλά μαμά" με κόμπο στον λαιμό, μέτραγα τα πλακάκια και ήθελα να μην είμαι εδώ,
το εκμαίευσες κι όταν όλα περάσαν, κατέβηκα στον κήπο, καβάλλησα την μηχανή και χάθηκα στην Εθνική, το πρωί ήμουν εκεί. Ε, μα ναι, ένας χρόνος μένει για να γινόσουν 100, φέτος, 4/10/2017-4/10/1918, ε, μα ναι, σου άρεσαν τα ωραία, ήσουν ωραία και εμείς μάθαμε, από σέναν, μαζί σου, δίπλα σου, να αναγνωρίζουμε τα ωραία, ε, μα ναι,
 μας χάρισες κάτι πολυτιμότερο από τα ωραία: εσέναν, μάνα-



*δεν φθάνει πως ήταν σούπερ σε όλα, είχε και μία τρομερή και φοβερή Kodak με φυσούνα, τράβαγε φωτογραφίες όπου στεκόταν κι όπου ανάσαινε, εκείνη που ατενίζει, με τις μαούνες, είναι φωτό από την Αίγυπτο, πρώτο βραβείο φωτογραφίας σε δεν θυμάμαι πια ποιόν διαγωνισμό, το χάρηκε πολύ, ήταν Ιούνιος 1979, μόλις είχε πεθάνει η γιαγιά, η Γιακαλού, για τούτο φορούσε μαύρα,*

ΜΕΛΙΤΑ

Σαν ήσουνα τετράχρονη με ρώτησες
Εμένα πώς με κάνανε στ΄αλήθεια;
Κι ως ήσουν αγγελούδι σου απάντησα
Και σού ‘πα όπως λεν στα παραμύθια.

Επήραν μια μικρή λεκάνη, ολόλευκη,
και βάλαν μέσα χρυσαφένιο μέλι,
αχτίδες ήλιου και ροδόφυλλα,
και τά ’σμειξαν όλα μαζύ οι αγγέλοι.

Και σ’ έπλασαν κορούλα μου, και έγινες,
με δέρμα ροζ σαν τα τριανταφυλλάκια,
γλυκειά σαν μέλι και Μελίτα σ’ έβγαλαν
και είχες ηλιαχτίδες στα μαλλάκια.

Με κοίταξες αθώα και με πίστεψες.
Ήσουν μικρό κι ανίδεο παιδάκι.
μα όσο κι αν μεγαλώσεις θάχης μέσα σου,
κάτι απ’ το παλιό παραμυθάκι.

*Τερέζα Παπαδόγιαννη-Ρούβαλη: Κομπάρσοι, απρίλης 1974, εκδ. Νέα Σκέψη*
είχα μια μάνα, ήταν ο γενναιότερος άνθρωπος στον κόσμο*

Χρόνια πολλά μαμά, και του χρόνου στα 100, μην ξεχάσεις να βάλεις εκείνο το φουστάνι με τα μωζ λουλούδια που επέμενε σθεναρά η Σοφία μας "κυρία, αυτό θα βάλετε σήμερα", τελεία, ποιός να αντιλέξει στην σοφή μας Σοφία? -
Πράγματα ξεσκονισμένα
έρχεσαι τώρα να μου πεις
σαρώνοντας
σκόνες ριγμένες
σε γκρί κλαμμένου ουρανού
με δάχτυλο θολό
-αφού δεν είναι
του καλού σου χεριού
τι τα θες τα γυαλικά
υλικά
φερτά
με το ζόρι
εικονοποιώντας
στιγμές
του κανενός καιρού?

sept.2017