8/12/18

κίτρινο της φλόγας


https://www.youtube.com/watch?v=L9MEUpjCntA&fbclid=IwAR1G3bKd2VD_mIjChDQJtd83SDq93pvPQPOVTs5-3tz7c3uPx3zrZkc3zgo



το ανατριχιαστικότερο είναι η κάλυψη των ματιών στα άλογα έστω με διαφανή μεμβράνη, προφανώς για να μην τους διαλύσουν τα μάτια φλογοβόλα ή κρότου λάμψης. Όποιος λίγο γνωρίζει, αν καλύψεις τα μάτια ενός αλόγου, τυφλώνεται, έτσι κι αλλιώς, χάνει τον προσανατολισμό του. Λένε οι "αλογογνώμονες" πως δύσκολα ή ποτέ τον ανακτούν.
Όποιος λίγο έχει ζήσει ες Παρισίους, καλώς γνωρίζει τα διαβόητα CRS, τώρα τα λένε 4C, τα αντίστοιχα ΜΑΤ.
από το τίποτα ξεσηκώθηκαν, θα σβήσουν ως έχουν, ποτέ όχλος δεν κατόρθωσε να κατευθύνει τύχες ευρυτέρων συνόλων, οι αναντάμ-παπαντάμ αλληλοσυγκρουόμενες, εξάλλου, θελήσεις των νεόκοπων διαδικτύων είναι νωρίς ακόμη να "δώσουν" ευρύτερα κινήματα'  να πέσει ή καταποντιστεί ο εκλεκτός νεανίας των τραπεζιτών, περισσότερο από αδύνατο, αδύναμος ον, έτσι κι αλλιώς,εφόσον στηρίζεται από άκρως αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Στα "δύσκολα" όμως, ο ετερόκλιτος συνασπισμός αποδεικνύεται κραταιός, έτσι νομίζουμε πως θα συμβεί και στην συγκυρία. Μόνη που προελαύνει, η σκοτεινή Λε Πεν. Αυτή, ναι, είναι αληθινή απειλή σε βάθος χρόνου. Ανατριχιάζουν δηλώσεις νεανίων θερμοκέφαλων στα βίντεο: κάψτε τα όλα, κάψτε το Ελυζέ. Σαν τους δικούς εδώ, μόλις τις προάλλες, με εισαγόμενη "βαβουριά", αυτό όμως δεν είναι καινούργιο. Οι σημερινοί νέοι αναζητούν αντιστάσεις που σε σύνολο κοινωνίας δεν υπάρχουν, αν δεν είμαστε εις θέσιν να το δούμε ούτε τούτο, ε... Στα "ψεκασμένα", του "καναπέ" "ήσυχα" καθ' ημάς, η αντίδραση μόνο ως αφορμή της αύξησης των καυσίμων φαντάζει σαν παντεσπάνι ενώ εδώ ούτε μπομπότα ούτε φωνή. Ούτε η προσωρινή "εξαγωγή"¨"εξέγερσης" στα γειτονικά κράτη προξενούν ανησυχία, τα Βελγάκια ζητάνε, λέει, την παραίτηση του Σαρλ Μισέλ, από πλήρη άγνοια και σύγχυση πάσχουν, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχουμε δει τα Ολλανδάκια να εξεγείρονται στον καλπασμό της ακροδεξιάς στην χώρα τους. Τα παιδιά έχουν ανάγκη προτύπων, όταν τα πρότυπα τους είναι ανύπαρκτα, "μαϊμουδίζουν" σε "ιμιτατιόν, μαντάμ". Το 2018 επ' ουδενί θα αποδειχθεί έστω και κακέτυπο του 1968. Πρώτον διότι ουδέποτε η Ιστορία επαναλαμβάνει εαυτήν και δευτερευόντως διότι καλώς ή κακώς ή, ενδεχομένως, καλώς, η ίδια Ιστορία έχει αποδείξει σε βάθος χρόνου πως οι επιτυχημένες εξεγέρσεις απαιτούν προγραμματισμό, στρατηγικόν σχεδιασμό και στιβαρό χέρι ολίγων στην υλοποίησή τους. Δεν είναι η περίπτωση. Και, καλλίτερα που δεν είναι, διότι ας αναλογισθούμε τι ακολούθησε την γενικευμένη εξεγερσιακή διάθεση στον πλανήτη του 1968: στις ΗΠΑ με τον Λίντον Τζόνσον τις καταστροφικές επιθέσεις στο Βιετνάμ, την διάλυση των δημοσίων πανεπιστημίων, την αύξηση της ανεργίας, στην Μεγάλη Βρεττανία την απόλυτη εξουδετέρωση του εργατικού κινήματος, με έναν Χηθ υπερ-αδύναμο και το κίνημα του κραταιού κινήματος των ανθρακωρύχων διαλυμένο και τους ηγέτες του στην φυλακή, την Σολινταρνόσκ του Βαλέσα γονατισμένη κι εκείνον στηνβ φυλακή, την Τσεχοσλοβακία και την βάρβαρη κατάκτηση των Σοβιετικών, την κατάπνιξη της "άνοιξης της Πράγας", στην Γερμανία τα φαινόμενα "τρομοκρατίας" των Μπάαντερ-Μάινχοφ και τα λευκά κελιά, στην Ιταλία την ανατίναξη στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου το 1969, το τραίνο στην Μπολώνια με 85 νεκρούς το 1980,  τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την εκτέλεση του Άλντο Μόρο,την εξέγερση και την βάρβαρη καταστολή των νέων στην μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου, την Τιεν αν μεν, το 1989, την βάρβαρη εκτέλεση του Ερνέστο Γκεβάρα το 1968, γιατί να εξαιρέσουμε ημάς με την ανιστόρητη 17 Ν και τις εκτελέσεις, όλως ιδιαιτέρως του αντίστοιχου του Μόρο, Παύλου Μπακογιάννη?
Τι κέρδισαν όλοι αυτοί? οπωσδήποτε τον αποτροπιασμό ευρέων στρωμάτων κοινωνιών και δεν είναι όλοι "νομοταγείς νοικοκυραίοι", στην καλλίτερη των περιπτώσεων, την αποστροφή της κεφαλής. Τι επακολούθησε όλων αυτών: αμιγής σκλήρυνση κυβερνητικής πολιτικής (την πολιτική Λάσκαρη και τις αύρες στους δρόμους της Αθήνας τα θυμόμαστε εμείς?). Το αιτιατό θα καθορίσει την αιτία? θα μπορούσε να αντι-ειπεί κανείς: επ' ουδενί, αλλά, στην προκείμενη των κίτρινων γιλέκων, η αιτία χλωμαίνει σε κίτρινο εξαιρετικά αχνό-

6/12/18


Μπούρτζι, Ναυ. πρόσφατη φωτό του φωτογράφου, φίλου Τάκη Βασιλείου @Takis Vassiliou

γιορτή του Αγίου Νικολάου σήμερα, κάποτε είχαμε αργία και η περιφορά γινόταν μέρα, στην Παραλία (Λιμάνι), έρχονταν ένα σωρό πολεμικά κι εμπορικά πλοία που σφυρίζανε, έκανε συνήθως κρύο, μας ντύνανε γερά από το σπίτι αφού παρελαύναμε
(με τα "πουλάκια" κι ύστερα με τις "Οδηγούς"). Η μισή του σκεπή έχει καταρρεύσει, το δεξί καμπαναριό μισό, είναι τόσο άχρηστοι εκεί στον Δήμο, ως συνήθως έχουν μπλεχτεί το ΚΑΣ, η Αρχαιολογία, ο Δήμος, η Περιφέρεια κλπ ευαγείς θεσμοί. 4 πια τα χρόνια που ο Άη Νικόλας είναι κλειστός, τα τελευταία τρία η δοξολογία γίνεται στην Παναγία, ένα τετράγωνο πιο δίπλα. Δικαίως διαμαρτύρεται δημοσίως και ιδιωτικώς ο φίλος μου ο Κωστής ο Καράπαυλος, χρόνια Δημοτικός σύμβουλος, πάντα της αντιπολίτευσης, είμαστε δεξιοχώρι εμείς, παππουόθεν, γιόρταζε κι ο πατέρας του ο κ. Νίκος, μοιράζονταν κάποτε γραφείο με τον γεννήτορά μου, στο ισόγειο του Καραπαυλέικου, δικηγόροι όντες, Δήμαρχος κάποτε, αποδείχθηκε από τους καλούς, μόνο "μελανό" σημείο, ξύρισε τους υπέροχους ευκαλύπτους στον δρόμο του Τολού (τώρα την λένε οδό Ασκληπιού)-

τον λένε του γυαλού,  είναι η συνοικία που χτίστηκε στην πρώτη Ενετοκρατία πάνω σε πασσάλους, κατά τα πρότυπα της Βενετίας και εκτεινόταν από την Πύλη της Ξηράς ως την θάλασσα.

"Πριν μερικά χρόνια ο ναός του Αγίου Νικολάου έκλεισε 300 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Πρόκειται για έναν μεγαλοπρεπή ναό που οικοδομήθηκε το 1713 από τον προβλεπτή του ενετικού στόλου , τον Αυγουστίνο Σαγρέδο. Βάση διαφόρων στοιχείων από την απογραφή που έκαναν οι Ενετοί το 1696,υπήρχαν τρεις εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Νικόλαο ,πιθανόν όταν καταστράφηκαν από τον πόλεμο των Ενετών με τους Τούρκους για την διεκδίκηση της πόλης του Ναυπλίου η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναφτιάχτηκε και πάλι από τον Σαγρέδο" .



https://www.youtube.com/watch?v=nnIohT8kIME



Γιορτάζουν ομοίως, ο Άη Νικόλας ο κρασόκτιστος στην Καραθώνα: https://www.youtube.com/watch?v=Sx1wGNLBzpA

όπως και το εκκλησάκι, το καρφωμένο στα βράχια του Κοντυλιού που η επίσημη ονομασία του είναι παραλία του Αγίου Νικολάου:




https://www.youtube.com/watch?v=6Cmj1_7gQNk

4/12/18

555 what this could mean?....

25η ώρα

Περπάταγες γυμνά
και δεν είχα
κλαριά να σκεπάσουνε
το μυαλό σου.
Περπάταγες σιγά
και κράταγα απ’ το χέρι
το παιδί να συνταιριάξουμε
βήματα, σκεπασμένοι
από βλέμματα συμπάθειας,
τα μικρά παιδιά συγκινούν,
έτσι δεν λένε οι ανθολογίες;
Αφήσαμε το χέρι,
μεγαλώσαμε πια.
Ξέχασα πώς περπατάς
Δεν θυμάμαι αν χρειάζεσαι
σκέπασμα.
Το όλον: ταινία 24 ωρών.
Έφτασε η 25η-
Εκείνες τις θάλασσες
τις θυμάσαι
ή να γυρίσουμε την ταινία πίσω;
Άσε,
Νέα, μοτέρ, πάμε. κλακέτα 25η ώρα,
σκηνή α’, λήψη β’ –φύγετε όλοι από τη μέση,  είπαμε, τώρα!!!-
(απ’ το σκρίπτ: προσοχή στον  βηματισμό!!).
*περιλαμβάνεται στο e-book σε μία ανθολογία που επιμελήθηκε ο Γιώργος Ιατρίδης το 2014*

-για κάποιον που μόνο περήφανη με κάνει κάθε που κάνει μία κίνηση, όταν ήταν μικρούλης-μικρούλης, κράταγε με τα δύο χέρια την μηχανή μην του πέσει, Bolex, με τριπλό φακό και φυσούνα κοντή, κάθε που βρισκόμαστε, ρωτάει: " η Bolex ζει"? ζει, κι εσύ μικρέ που μεγάλωσες, να ζεις να σε χαρώ


https://www.youtube.com/watch?v=5Jj3wZVc7nw

https://www.youtube.com/watch?v=SboRijhWFDU


30/11/18



54
από την biblioteque
http://www.bibliotheque.gr/article/17839/comment-page-1



Καταγράφω ψυχρά

τα πάθη μου

άμαθα τα λάθη μου

απ’ τον σκαληνό

των καιρών

Σε γωνίες από εραστές
συναντήσεις  μυστικές

δρόμους  απερπάτητους


Καταγράφω ψυχρά

τα λάθη μου

 χείμαρροι τα πάθη μου

σ’ αδιέξοδες στροφές

σκιές κτηρίων

ντυμένες ανάμνηση

περιέργειες της στιγμής
οδοιπόροι
στη βιωμένη μνήμη
Με καταγράφω
στο κατάστιχο του εσωτερικού τοπίου.-




2012 ©AR
Fuga and variation, soon...

https://www.youtube.com/watch?v=tW4-lDMv4nI

κλειδιά του σολ και του φα εναλλάξ, το φα, μπάσο, είναι λίγο παραπαίδι έναντι του κυριαρχούντος μελωδικού σολ και του κοντσερτάντε ντο -συνήθως για φωνή, κάποτε για βιολί, ποτέ για cello, τούτο, ίδιον του φα -φα, σαν φαγκότα, σαν εμείς:


Φούγκες…
                                                                                                                     abriendo... pasos perdidos.../*

οι αρμονικές των fa
οι συντονίες των do 
(σε alto σειρά)
με το πρηνές
της αδράνειας
σε πλήρη
καταστολή/
αδύνατη η εκφορά
του υψηλού la
η μελωδικότητα
εβλήθη
κατά κράτος/.
-----
κανένα φως
δεν ημερώνει
λυκαυγώς
καμιά φωνή
δεν ραγίζει
λυγμικά
να ψέξουμε τον λύγκα;
οι αρμονικές
σιγούν/
τα ελάσσονα
στην πρώτη γραμμή
παριστάνουν
τα βιολοντσέλα.-
πίσω-πίσω
τα φαγκότα
εμείς-
απόντες\
ως είθισται\

*ανοίγοντας... χαμένα βήματα/βήμα του χαμού-

©AR 2014









  

"δωράκι" να στείλετε κάτοικοι του Οφθαλμού-Ματιού στον νέο κ. Μαυρογιαλούρο, όχι πως θα ταραχθεί, αλλά να... πώς και μετά τα απίστευτα λεγόμενά του δεν βρέθηκε κανείς να τον πιάσει από το αυτί και να τον πάει να το δει?, όχι πως θα σοκαριζόταν, αλλά να... να μην βρεθεί κανείς να αντιπεί στις σπατάλες και στις 60 χιλ € μενού του πρωθυπουργικού αεροσκάφους #που θα πουληθεί και τα λεφτά θα πάνε για την ανακούφιση των ασθενεστέρων τάξεων#, να του θυμίσει τους Καρανίκες του? μαύρες νίκες ονειρεύεται το πάσχον από κρίση μεγαλείου μειράκιον, πάσα υπέρ πίστεως η ψήφος-
-έχω βαρεθεί να ισχυρίζομαι δημοσίως και ιδιωτικώς πως η εξουσία ένα μόνο σκοπό έχει νομοτελειακά: την διαφθορά συνειδήσεων, δοξόμπους, αν θυμόμαστε-

*απορία ψάλτου, βηξ: γιατί η καλή κυρία που έκανε την ερώτηση ή κάποιος-α άλλοι από τους παρισταμένους δεν καρυδώσαν τον νεαρό? μετάλλαξη, πατριώτες, στην Μάντρα ακόμη περιμένουν, φυσικά/ μόνο το θηλυκό ετερώνυμο τσιπράκι θρασίμι από την 'ξουσία τολμάει και μιλάει ακόμη, μοστράροντας την -νομίζει- εύμορφη φυσιογνωμία της σαν πεπραγμένα στην συριζαία ΤΒ και σε κάποιον που νομίζαμε πως θα γινόταν άλλος-είναι πολλά τα λεφτά πατριώτες, αλλά, θυμόμαστε, παλιές καραβάνες ούσες, δοξόμπους, κάποτε/δεν πάνε πολλά χρόνια, θυμάμαι, έλεγα πως ο παιδοβούβαλος Καραμανλάκος θα μας ρίξει στα βράχια, τούτοι δω, αδίστακτοι, killers, γραπωμένοι στην καρέκλα, σιγά μην κάνουν την χάρη να καταπιούν εξαφανιζόλ. ήρθαν για να μείνουν, πατριώτες, "τα παιδιά που τους λέμε συλλήβδην ""αλήτες"", κόπρον ρίχνοντας "στο πόπολο" να ευφρανθεί και την ψήφον να ερρίξει την καλήν, ωραίες φάτσες στην σαπισμένη πολιτική θέλαμε? ας καταπιούμε τώρα μάτια-οψάρια, εις υγείαν!
*α, είναι λέει "ψευδονέα", έτσι, για φθορά? τόσος κόπος από τα μισούντα αυτούς μέσα, ράβε-ξήλωνε. Οι λαλίστατοι Καρανίκες την κάμηλον κατάπιαν επ' αυτού?

28/11/18

καμιά φορά τα διαδίκτυα είναι χρήσιμα μες στην απληστία και την αδηφάγο κατάποση ημών. Ψάχνω στις σακκούλες με τα βιβλία -ακόμη να έρθουν βιβλιοθήκες-, και, ερωτηίδος μάρτυρος, δια χειρός Φρίντας, κανείς δεν ανέλυσε την κατ' εξοχήν Φρίντα Λιάππα ως ποιήτρια ως η αγαπητότατη μοι Άλκηστις Σουλογιάννη. άνθρωπος που αγαπιόταν, ως όλοι οι σημαντικοί, στον καιρό της λίγοι αντελήφθησαν τι ήθελε να ειπεί, όπως η Τώνια Μαρκετάκη. τώρα, μνημόσυνα, έστω και αργά, θα ήταν ήδη 70 χρονώ αν είχε ζήσει, μπρ... οι ωραίοι πεθαίνουν νέοι-

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%81%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B1_%CE%9B%CE%B9%CE%AC%CF%80%CF%80%CE%B1

κρατάω πάντοτε από κείνην: "τα φώτα, πού να βάλουμε τα φώτα", την τύφλα μας ξέραμε, της έχω στείλει στο υπερπέραν ένα απλό ποιηματάκι:

Σκηνοθεσίες

‘Όταν δεν έχουμε
λεφτά, αντοχές, εφόδια
να σκηνοθετήσουμε
τους άλλους
-Λείπουν τα φώτα, λείπουν τα φώτα,
πού θα μπούνε τα φώτα;
σκηνοθετούμε
τους εαυτούς μας
είναι πιο βολικό-
Μας έρχεται και φθηνότερα.


ΑΡ Σεπτ 2012

 «Αυθάδεια να διασπαθίζεις το παρελθόν μου»
 «Οι ηλικίες κηδεύονται προς τα πίσω», «Δε διαλέγεις τον τόπο που γεννιέσαι. Όμως το τοπίο του θανάτου σου μπορείς».


μνήμη?

γιατί έτσι... τι είναι μνήμη? τι είναι μία μνήμη? πόσοι νευρώνες επιστρατεύονται για να ανακληθεί εκείνη ακριβώς η μέγα ή μικρο-μνήμη?, πόση μνήμη φέρει εντός της μία συγκεκριμμένη μνήμη?, σε όγκο, σε άνυσμα, σε απόσταση, σε δρόμο, σε πτήση για μετατροπή της σε φαντασίωση? πόσοι νευρώνες απενεργοποιούνται για να μην ανακληθεί εκείνη επακριβώς η συγκεκριμμένη μνήμη? πόση μη μνήμη χωρά στιγμιαία ανάμνηση που καταλήγει σε πυγμαία μικρομνήμη?


για απτό παράδειγμα: τι μνήμη έχω από αυτή την εικόνα που ήταν έγχρωμη και εμφανίζεται σε κιαρο-οσκούρο για να παραπέμψει σε άλλην εποχή? είναι αχνή ή ισχυρή η ανάκλησή της? κι αν δεν την θυμάμαι την εικόνα faccia fora, πόσοι οι μνημικοί συνειρμοί από τα δύο τσιμέντα, ένα για την ορχήστρα, δύο για τον χορό ή τα ντεφιλέ. Και καλυμμένοι με τον πέπλο τού καιρού το μαρμάρινο μπαρ και το γρασίδι ανάμεσα στα πλακάκια και οι πλαστικές καρέκλες ένα γύρω. Το μάτι διοπεί ένα γύρω και υποχρεώνει μόνη κατεύθυνση του βλέμματος στον πέρα όγκο του διπλού κτίσματος, μεγάλου, επιβλητικού, επιβάλλεται, δηλαδή, αυταρχικά, για να μην πούμε δικτατορικά, ελαχιστοποιώντας, αναγκαστικά, την έμπροσθεν εικόνα. Τότε? ποιά μνήμη συγκρατεί το μάτι, ποιάν επακριβώς μνήμη ανακαλεί? και το βλέμμα, αυταρχικά οριοθετημένο από συγκεκριμμένους νευρώνες, τι επακριβώς συγκρατεί? ποιά η λειτουργία εδώ του αμφιβληστροειδούς?, η εικόνα ωχραίνει πειθαναγκαστικά και το σύνολο υποχωρεί σε αυτό που θα λέγαμε "βάθος χρόνου". Αναφύεται, εννοείται, η έννοια του χρόνου, κατά την σύλληψη της εικόνας, αποσπασματικά και στην καθ' όλη θέασή της. Τότε, η φαντασμαγορία/φασματοποίηση της μνήμης τέμνει εκείνην του χρόνου καθ' όλες τις πιθανές κατευθύνσεις. Το μάτι, πλέον, επικαλόν συμβοηθητικά το "βάθος πεδίου" ως προς το οράν/ορατότητα, αποπροσανατολίζεται, το βλέμμα χάνει την στιγμιαία υπόστασή του και οι νευρώνες παύουν έστω οριακά να κατευθύνουν (βλέπε ορίζουν μονομερώς, άρα δικτατορικά) την όποια πρόσληψη της εικόνας, η οποία ανακαλεί μνήμη, η οποία, με την σειρά της, δημιουργεί νέα εικόνα, η οποία δημιουργεί νέα μνήμη, η οποία, κατ' ακολουθίαν, μνημειώνεται σε άλλη, νέα εικόνα, η, φυσικώ, πλέον τω τρόπω, τοιαύτη ίσως και να αποτυπώνεται ως/σαν οριστική, στο βλέμμα, στο μάτι, στους νευρώνες, στην κίνηση, στην θύμιση, εν τέλει, καταγράφεται ως ή μήπως πάλι σαν? οριστική στην εν τω "βάθει μνήμη". Αυτή η συγκεκριμμένη "μνήμη" πρόκειται να μας απασχολήσει...

"Και πάντοτε αυτή η ακατανίκητη μνήμη της απώλειας, που κατά βάθος ποθεί να μετατραπεί σε απώλεια της μνήμης’ «από μνήμης, ίσως, εκ μνήμης»….

Τι σηματοδοτεί μία μνήμη (ποτέ δεν είναι μία), η μνήμη, ποια μνήμη, πού εγγράφεται, τι χρώμα χρείεται η μνήμη? Τι επιχρίεται?  τι σημαίνει η μνήμη της απώλειας, ο Ζαν Ζιγκλέρ, Ελβετός κοινωνιολόγος, το όρισε καλλίτερα από χιλιάδες  πολλούς όσους, στο δοκίμιό του: “Essais de sociologie, Les vivants et la mort” Seuil, 1973, σημειολογώντας το πένθος της μνήμης της απώλειας που πενθεί την απώλεια της μνήμης. Αν εξαιρέσει κανείς εκφυλιστικές ασθένειες που συνεπάγονται δραστική απώλεια μνήμης –το τραγικότερο της ύπαρξης, εφόσον είμαστε ο χρόνος των μνημών μας όσο διαθέτουμε σαρκίο-, ο διανυόμενος χρόνος, ο "πίσω" χρόνος, ο μέλλων χρόνος, ο ες προβολήν χρόνος (πίσω, εδώ, εμπρός) -αυτός είναι όρος για άλλη γραφή, κυκλοτερή- αυτή η αλληλουχία ίσως να συνιστά ένα από τα τραγικότερα στοιχεία του εαυτού, με την όποια προβολή στον άλλον, δηλαδή σε έναν καθρέφτη -ή σε πολλαπλούς- διαυγή, καλογυαλισμένο ή θολωμένο από την χρήση, τα χρόνια ή θολωμένο βλέμμα. Τι σημαίνει βλέμμα? Διαυγές ή θολό, αμβλυωπικό ή διαστρεβλωμένο = διαθλασμένο. Πάλι: τι σηματοδοτεί βλέμμα διαθλασμένο? προς ποιες κατευθύνσεις, Τι σημαίνει  βλέμμα διαστρεβλωμένο? Προς τα πού ορώντας, μέσω ποιανών χιτώνων του ορώντος νου?
*σημειώσεις γραφών, σημειολογώντας* σειρά από δοκίμια –απόσπασμα-

η μνήμη πάντα θα ρολάρει «αλητεύοντας» στους νευρώνες του μυαλού. Την «πνίγουν»? την αφήνουν να υπάρξει έστω στιγμιαία?" vedremo





η μνήμη θα ενδύεται πάντα το χρώμα μαβί, η μνήμη δεν θα μπορεί να λειτουργεί πάρεξ σε κυκλώνες, εκεί, σε βαθύ, άλλοι το λένε σεληνιασμένο ασημί εμείς, βαθύ σκούρο μπλε ως μαβί

*απόσπασμα από την τελική μορφή δοκιμίου ως προς την σχέση εικόνας-μνήμης-ανάμνησης*



27/11/18

1550, Amália
https://www.youtube.com/watch?v=My3KY2JlVko


Mesmo que voltem as forças,
Não voltarei a ser escrava!

~~~~~~~~~~~

Amália Rodrigues - Lago

Desci por não ter mais força
Às águas verdes, sem fundo,
Mesmo que voltem as forças
Não quero voltar ao mundo!

Desci por não ter mais força
Até ao fundo das águas
Mesmo que voltem as forças,
Não voltarei a ser escrava!

Desci por não ter mais forças
Às águas verdes, sem fim.
Mesmo que voltem as forças,
Não me separo de mim!



«Φοβάμαι. Μα η καρδιά σφυροκοπάει. Ο ανεξήγητος έρωτας κάνει την καρδιά να σφυροκοπάει πιο γρήγορα. Η μοναδική εγγύηση είναι πως γεννήθηκα. Εσύ είσαι ο τρόπος να  είμαι εγώ, ένας τρόπος να είσαι εσύ: αυτό σημαίνει τα όρια της δικής μου δυνατότητας».
Agua viva «Ζωντανό νερό» 1973  (ετοιμάζεται)

https://en.wikipedia.org/wiki/Clarice_Lispector#%C3%81gua_Viva

https://www.youtube.com/watch?v=GIWh9G-UGgo

1978, "Μάνα", από το άλμπουμ της Γκαλ Κόστα, από το Agua Viva της Λισπέκτορ του 1973, σε δημιουργία του Καετάνου Βελόζου

*να τα λέμε κι αυτά, οφείλουμε να, σε πολλές περιπτώσεις, οι κληρονόμοι σημαντικών συγγραφέων, θέλοντας να αποκομίσουν το μέγιστο, καμιά φορά από καθαρή βλακεία και κοντόφθαλμη αμιγώς πολιτική, δημιουργούν χιλιάδες προσκόμματα στην παραχώρηση των πνευματικών δικαιωμάτων, είναι η περίπτωση του μόνου εν ζωή γιού της Κλαρίσε Λισπέκτορ, Πάουλου Γκουρζέλ-Βαλέντε, διϋλίζει τον κώνωπα, αρνείται την παραχώρηση δικαιωμάτων, ζητεί απίστευτα εχέγγυα και είναι να κλαίς, είναι η περίπτωση όπου η ζωή της μάνας του θα γυριζόταν ταινία από το 2012 με την Μέριλ Στρήπ, την μπλόκαρε κι αυτήν διότι του καλού ανθρώπου δεν του άρεσε ξαφνικά, τι να πει κανείς?  να σκεφτούμε πως τον είχα γνωρίσει μεσούσης της δεκαετίας του 1990 στο Ρίου κι έπειτα στην Ουάσινγκον όπου διαμένει και είχε δώσει ελευθέρας για τις μεταφράσεις της μάνας του από μέναν στα καθ' ημάς, ξάφνου, ενώ ετοιμάζαμε την επανατύπωση του πρώτου της Λισπέκτορ βιβλίου "κοντά στην άγρια καρδιά" στην σειρά Αλντίνα αυτή την φορά, ο καλός Πάουλου φρόντισε δια των ατζέντηδών του να μας ξαναμπλοκάρει. Για τούτο, δεν γνωρίζω πότε θα βγουν το Agua Viva και το Um sopro de vida,παρ' ότι ευρίσκονται και τα δύο σε φάση παράδοσης στους εκδότες. insh allah!!! - έναν χρόνο μεγαλύτερός μου, τον ξανασυνάντησα στην Νέα Υόρκη του 2016, ήταν θερμός αλλά είναι killer ως προς τα δικαιώματα των έργων της μητέρας του, θεωρώντας εαυτόν τον μόνο Μεφιστοφελή, να πει κανείς πως θα ζούσε από τα δικαιώματα της μητέρας του?,όχι, σύμβουλος στην Παγκόσμια Τράπεζα, σύμβουλος του Λούλα, υψηλόβαθμο και υψηλοαμειβόμενο στέλεχος του ΔΝΤ ο μόνος εν ζωή γιός της Λισπέκτορ θεωρεί πως διαθέτει ελεύθερο να ορίζει τα της μητέρας του, καθόλου δεν είμαι σίγουρη πως θα χαιρόταν η δημιουργός, https://www.facebook.com/institutomoreirasalles/posts/1076155059078751
παραδίδει γραπτά της μητέρας του κατά το δοκούν, αποσύρει τα αρχεία της όπως έκανε με το ίδρυμα Barbosa -στο οποίο είχα κάνει έρευνες στην δεκαετία του '90, κοινώς, κάνει ό,τι του καπνίσει του ανθρώπου, διασύροντας τα γραπτά μιας από τις μεγαλύτερες δημιουργούς του 20ου αιώνα. Μέγα το κρίμα αν αναλογισθεί κανείς πως η Κλαρίσε Λισπέκτορ ως προσωπικότητα και όλως ιδιαιτέρως τα γραφτά της, τυπωμένα και ανέκδοτα, αποτελούν πλέον μνημείο άυλης κληρονομιάς κατά την Ουνέσκο και μέγα εθνικό κεφάλαιο για την Βραζιλία-



26/11/18

δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που σκηνοθετούν κακήν κακώς τον δημόσιο εαυτό τους, με όλα τα σουσούμια σαν παραφερνάλια και μυστικίζουν στον ιδιωτικό εαυτό τους, μην και αποκαλυφθεί ευάλωτος ο "εγώ ειμί,συ, τι εστί" και κλαπεί το μέγα μυστικό τους, εν ανυπαρξία-, δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που δραματοποιούν τον εν δυνάμει θάνατό τους, για τούτο ήταν αυθεντικός ο Bertolucci, τα έβγαλε faccia fora και μας πήρε πολλούς η μπάλα, στο 1900, με τα αξεπέραστα στιγμιότυπα του παρασκευάζειν πολέντα.
addio maestro, vero in veritas
https://www.youtube.com/watch?v=eLNfHLL_myg

* πήγαμε πολλοί μαζί και το είδαμε πάλι και πάλι και πάλι στις δύο versions στο Saint-André des Artes στο ομώνυμο δρομάκι που ξεκινάει από το  Boul' Mich και καταλήγει στο  Saint Germain des Pres, καθόμασταν ύστερα στα παγκάκια και το αναλύαμε πάλι και πάλι, δεν είμασταν τότε δημιουργοί, είχαμε, όμως, ορκισθεί πως αν λάχαινε και γινόμασταν, ποτέ δεν θα γινόμασταν δήθεν, ποτέ δεν θα ξεπουλούσαμε τον εαυτό για μιαν fake περσόνα της συμφοράς.

25/11/18

δεν μου αρέσει ο λάθος μεταφρασμένος όρος "έμφυλη" βία.
Σωματική και ψυχολογική βία  αντρών κατά γυναικών, δηλαδή, αλλά και κατά των τρανς-διφυλικών, και φυσικά, αμφοτέρων των φύλων κατά παιδιών. Βλέπουμε άλλους? τα υπόλοιπα είναι ρατσιστική βία, κατά φυλής, θρησκεύματος, κλπ, η οποία αφορά και τα δύο φύλα.
Γιορτάζουν σήμερα οι Κατερίνες (και οι Καταλίνες στα ισπανικά) αλλά μέρα για την εξάλειψη της βίας παντοίας μορφής.
Χθες η εκδήλωση, επικεντρωμένη στην στυγερή δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου στην Αθήνα και η μεγάλη, στην Ρώμη.

https://www.dinamopress.it/news/vandea-marea-200-mila-roma-al-corteo-non-meno/?fbclid=IwAR1Q5UHwIC1s2VPut-oBjbH0TytLTANDLzAXE2NOZiPUW68UeVQ-zAQaDYY

https://ampa.lifo.gr/zoi/i-emfyli-via-mas-afora-oloys/

https://www.athensvoice.gr/culture/cinema/495550_better-man-ena-ntokimanter-gia-tin-emfyli-poy-tsakizei-kokala

κίτρινο της φλόγας

https://www.youtube.com/watch?v=L9MEUpjCntA&fbclid=IwAR1G3bKd2VD_mIjChDQJtd83SDq93pvPQPOVTs5-3tz7c3uPx3zrZkc3zgo το ανατριχιαστικ...