14/12/17


εμένα οι φίλοι μου
δεν επιδεικνύονται
δεν τους νοιάζει
νοιάζονται
εμένα οι φίλοι μου
στο πουθενά
τηλεφωνούν για να πουν
πως νοιάζονται
εμένα οι φίλοι μου
λίγοι
τηλεφωνούν
μιλούν
επικοινωνούν
για να ρωτήσουν
"πώς είσαι, πότε θα βγεις?"
εμένα οι φίλοι μου
είναι μετρημένοι στα δέκα δάχτυλα
τα κάμπτω
και μου φωνάζουν
"άνοιξε"
εμένα οι φίλοι μου
έρχονται από το πουθενά
ξαφνικά
σπάζουν όλα τα δάχτυλα
τα κόκκαλα κοιτάζουν κι αυτά
εμένα οι φίλοι μου
πλουσιοπάροχα δρουν
εμένα οι φίλοι μου
ξέρουν
εμένα οι φίλοι μου,
ξέρω
σε μια φλασιά
καντάρια πιο πλούσια πια
εμένα οι φίλοι μου
στα δέκα δάχτυλα
τα φιλάς ένα προς ένα
εμένα οι φίλοι μου
ξέρουμε
χρυσάφια
τι να τα κάνεις τα δαχτυλίδια πια?
εμένα οι φίλοι μου
χρυσάφια από την Βενετιά
εμένα στους φίλους μου
να πω:
παιδιά.....

ευχαριστώ-

εμένα οι φίλοι μου γίνονται κήποι του Φίντσι Κοντίνι, σκαρφαλώνουν φράχτες, γίνονται πάλι παιδιά και νάμαστε στην άλλη γραμμή του ορίζοντα, εμένα οι φίλοι μου....




12/12/17

τ' άη σπυρίδωνα

κανείς δεν το ξέρει πια, η γιαγιά Μαρίκα έλεγε πως κοιλοπόναγε στις 11 του Δεκέμβρη και χτυπάγανε οι καμπάνες του Άη Γιώργη (της ενορίας σας δηλαδή) από τις πέντε το απόγευμα, οι καμπάνες του Άη Σπυρίδωνα δεν φτάνανε ίσαμε το πατρικό,  ποτέ δεν μάθαμε αν γεννήθηκες 11 του Δεκέμβρη ή 12 ρε πατέρα, με τούτα και με κείνα,θυμάμαι καθαρά πως γύρισα πατητά στο κλεινόν, σε πήρα παραμάσχαλα να πάμε να σου πάρω το δώρο σου, για μας από παιδιά, του Άη Σπυρίδωνα που ήσαν τα γενέθλιά σου ήσαν τα προεόρια Χριστουγένννων κλπ, εκείνη την φορά,πάντως, θυμάμαι καλά πως με πήγες στο αγαπημένο σου μαγαζί ρούχων και σου αγόρασα ένα κοστούμι με τα όλα του, γιλέκο, γραβάτες κλπ, ήταν η τελευταία φορά,μπαμπά, την άλλη το παλεύαμε..., κατά κάποιον τρόπο, τα γονίδια μεταβιβάζονται, σήμερα η δισεγγόνα σου κλείνει τα εννιά, είναι ένα γερό παιδί, σαν να το έφτυσες στο στόμα, αν είχες ζήσει, σήμερα θα έκλεινες τα 98, φαντάσου, ξέρεις κάτι, ρε πατέρα, πάντα πίστευα πως εσύ θα ζήσεις ως τα 100, σε έβλεπα πάντα με άσπρα μαλλιά και να διαβάζεις τα βιβλία σου -να σου εκμυστηρευτώ κάτι: δεν διαβάζω ποτέ και τίποτα χρόνια πια, ξέρω, αν ζούσες θα με μάλλωνες αλλά,έτσι είναι βρε μπαμπά, καταλαβαίνεις εσύ με το γρήγορο και καταπληκτικό σου μυαλό, να πούμε κι η μαμά θα μας είχε αφήσει χρόνους πια, πλάκα-πλάκα, πέθανες και πήρε το κατόπι σου, το θυμάσαι, ναι, που ήρθε ο κύριος Νίκος, με αγκάλιασε και είπε "να τους θυμάσαι", να σας θυμάμαι, ναι, τι να θυμάμαι, βρε μπαμπά, την σαλοπέτ με 45 βαθμούς, το ότι σου βάλανε ένα γκρί κοστούμι, το ότι μου είπε η μαμά "δεν θέλω να το δω αυτό, πάρε με από εδώ" και την πήγα παραδίπλα να μην σε δει αλλοιωμένον"; Δεν βρίσκω τις φωτογραφίες που ήσουν νεαρούλης και πανέμορφος ξανθογάλανος, αναπλιωτάκι, να, εδώ στην πισίνα, πρέπει να είμουν 6,
Αν είχες ζήσει, αν είχες κάτασπρα μαλλιά (με υπόγκριζα σε θάψαμε θαρρώ), σήμερα θα είχες κλείσει τα 98, η δισεγγόνα σου ευτυχής, έκλεισε τα 9, η τούρτα της είχε κάτι από σέναν, να το θυμάσαι αυτό μπαμπά....


ο Γιώργος έλεγε πως ήσαν το 1954 στο Τολό, τώρα δεν μπορεί να πει, στην Παραλία το 1956 ξέρω (ήμουν δυο χρονώ)

Εμμ. Μπενάκη και Αραχώβης γωνία

Το ξέρουμε όλοι:
πολύ ακριβό το τίμημα της ονειροφαντασιάς.
Το λεπτό σου πρόσωπο
κυλάει στο ρυάκι της Μπενάκη
Με κοιτάζει απορημένο
ή μάλλον τα παπούτσια μου:
Γιατί σε φαντασίωσα
Γιατί σε ονειρεύτηκα
σαν κάτι άλλο,
εξαιρετικό, απ’αυτό που είσαι;
Ο δρόμος δεν είχε απάντηση.
Εγώ σιώπησα.

Καιρό μετά,
οι απορίες ακόμα πλανώνται
πάνω απ’τον ευφάνταστο χώρο
των Εξαρχείων της νιότης μας.
Εγώ, αποφεύγω το πέρασμα.
Τα όνειρα είναι πια άλλα.
  1995-2001


Έφυγες

'Εφυγες πριν να έρθει το πρωΐ
και δεν είπες ν’αφήσεις πίσω σου
ούτε μια ρανίδα από σέναν.
'Ετσι, για να σε θυμάται ο χώρος.


Ανάπλι, 2000

Έπεα πτερόεντα?, Τυπωθήτω-Gutenberg, σειρά Λάλον ύδωρ, Δεκ. 2009





η φωτό Beurs
την ήθελα μπλε, ο επιμελητής και πάντα φίλος Κυριάκος επέμενε πως δεν γίνεται να αλλοιωθεί
-στις εκδόσεις, ω! φρίκη, βάζεις το κεφάλι κάτω, ως σήμερα, δυστυχώς-

9/12/17

a clarice em nossos dias

Κλαρίσε Λισπέκτορ, 10 Δεκεμβρίου 1920-9 Δεκεμβρίου 1977

https://katerinatoraki.blogspot.gr/2017/04/blog-post_6.html

http://www.releituras.com/clispector_bio.asp



20 χρονών

δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό να μας αρέσουν όλοι οι συγγραφείς, οι αναγνώσεις ερμηνεύονται βάσει της ιδιοσυγκρασίας μας, συνήθως, πλην, όσοι γράφουν και ως δημοσιογράφοι, όπως εδώ ο Νίκλας Σαίξπηρ, μάλλον δεν θα έπρεπε να στηρίζονται σε ένα ή δύο μόνο αναγνώσματα. Το βιβλίο του Μπέντζαμιν Μόζερ, στην πορτογαλική του μετάφραση, έχω διαβάσει αρκετές φορές, δεν χωρεί αμφιβολία πως είναι εραστής της γραφής της Λισπέκτορ πλην, θέμε το νεαρόν της ηλικίας όταν το συνέγραψε, θέμε η αμερικανόπνευστη θωριά στην λογοτεχνία, (το Ολλανδικό του-ευρωπαϊκό- λούστρο δεν λέει και πολλά πράγματα) προχωρεί σε ορισμένα άκρως αυθαίρετα συμπεράσματα (αυτό είναι ένα από τα κακά της λογοτεχνίας σε βάθος χρόνου, διότι εγγράφονται στα κιτάπια και οι επερχόμενοι τα παραθέτουν ως πηγές χωρίς πολλά-πολλά) για την γραφή της Λισπέκτορ. Σε γενικές γραμμές, η  οπτική του γωνία δεν με βρίσκει σύμφωνη αλλά, θέμε οι δημόσιες σχέσεις, θέμε η τεχνολογία που καταγράφει ευκόλως τα σύμπαντα χωρίς καμιάν ανάλυση, οι απόψεις του συντομότατα κατέληξαν σε περίπου "θέσφατα".
Εξάλλου, μας ήρθε κι εδώ, έμαθα, πέρυσι, για την Ελληνική παρουσίαση του τελευταίου εν ζωή εκδοθέντος βιβλίου της Λις A Hora da Estrela (=H ώρα της Σταρ) στα Ελλ. εκδ. Αντίποδες: Η ώρα του αστεριού, στην πολύ συμπαθητική μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου, έκδοση που σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων, πώς να μην χαρεί κανείς?

σημειωθήτω πως ο Νίκλας Σαίξπηρ δεν είναι ένας τυχαίος δημοσιογραφίσκος, πλην αναγνωρισμένος συγγραφέας.
Οι αψιμαχίες της γραφίδας δεν είναι φαινόμενο της εποχής, καλά κρατούν από τον καιρό του Γουτεμβέργιου. Απλώς, χρόνια μετά, πολλά χρόνια μετά, νομίζω πως η ζωή της συγγραφέως αδίκως μυθοποιήθηκε τόσο, φτιάχνοντας μιαν "περσόνα", την οποία η ίδια, βάσει της αίσθησης της γράφουσας, ουδέποτε επεδίωξε και μάλλον, βάσει της ίδιας αίσθησης, θα απεχθάνετο βαθύτατα. (αισθήσεις είναι τούτες, ό,τι συλλαμβάνουν-συλλαμβάνουν). Ας συγχωρηθεί η έκφραση: "για να τα κάνω λιανά": η Λισπέκτορ ή σου αρέσει ή δεν σου αρέσει, τα υπόλοιπα, γνώμη, περιττεύουν. Συμβαίνει σε εμέναν να αρέσει αλλά κόκκινα γυαλιά στα γραφτά: μακριά!!!
-Eτοιμάζεται το A Paixão segundo G.H (= το πάθος κατά το Ανθρώπινο Είδος) από τον Μάριο Χατζηπροκοπίου πάλι στους Αντίποδες, ενώ η γράφουσα δουλεύει τα δύο μικρά δοκιμιακά της (εν καιρώ) και καμπόσα άλλα-.

http://www.telegraph.co.uk/culture/books/10607727/Clarice-Lispector-Morbidly-insensitive.html

κυκλοφορούν περίπου 5 βιογραφίες, -εργογραφίες της Λισπέκτορ, οι 3 ενόσω ήταν εν ζωή, η πληρέστερη ίσως της Νάντιας Γκόντλιμπ, ενδεχομένως διότι είναι πανεπιστημιακή, δεν παρασύρεται από το Λισπεκτοριανό ιδίωμα, δεν τρελλαίνεται με την προσωπικότητά της, την τοποθετεί σωστά (τι σημαίνει, άραγε "σωστά"?) στην εποχή της και στον περίγυρο μιάς κάποιας γραφής. Ο νεαρός Μόζερ σκάρωσε μία εκτενέστατη βιογραφία (υπερ-πολυσέλιδη και άκρως φλυαρίζουσα σε ύψος "κουτσομπολίστικης ματιάς") η οποία ουδέν νεώτερον κομίζει, προστρέχοντας στο προσφιλές σπόρ των νεωτέρων "αντιγραφή-επικόλληση"-ευτυχώς, είμαστε παλαιάς κοπής και διαθέτουμε μάτι που ακονίζει γραφτά και συγγραφείς. απτά.-

8/12/17

γιατί έτσι βρε αδερφέ!!!!!! 
https://youtu.be/wxFCs2IbX4A
διότι δεν έπρεπε αυτό το 1333, γινήκαμε 1334 και ησυχάζει ένα γύρω η πλάση
σε μία από τις φωτογραφίες είναι η μητέρα μου, φοιτήτρια τότε Ιατρικής και Επονίτισσα 



7/12/17

έκθεση παλαιών φωτογραφιών της πόλης στο Ναύπλιο

όταν η τεχνολογία για την οποία τόσοι μεσήλικες "γκρινιάζουμε" συχνά, φέρνει με το χεράκι της το παλιό στο σήμερα.
Μία πρωτοβουλία στο φέις από τον Γιώργο Καρατάσο και τον Κώστα Καράπαυλο το 2013 έφτιαξε την "Ομάδα Παλαιών φωτογραφιών του Ναυπλίου", 4 χρόνια μετά, είδε πολλούς μιμητές (κι εμείς όλες κι όλοι το κατά-χαρήκαμε), Ομάδα φωτογραφιών Θεσσαλονίκης (οι αγάπες δεν κρύβονται, όλο εκεί το βλέμμα), ακολούθησε του Άργους, της Τρίπολης, η μεγάλη "Φωτογραφίες της παλιάς Ελλάδας" ύστερα, "της παλιάς Αθήνας" -η καλλίτερή μας- και πάει γράφοντας. Χρειάσθηκε και μία "δημόσια" παρέμβαση από τον αντιπεριφερειάρχη, Αργείτη Τάσο Χειβιδόπουλο και εγένετο έκθεση, στο νυν Βουλευτικό, στ' Ανάπλι.
https://www.facebook.com/groups/545440435537591/photos/

H ιστοσελίδα μας -"μας", ως ιδρυτικό μέλος με χαρά-                http://www.nafpliooldphotos.gr/index.php/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C/%CE%BD%CE%B1%CF%8D%CF%80%CE%BB%CE%B9%CE%BF

Τα παιδιά ήσαν εκεί κι όπως λέει με χιούμορ ο Κώστας:"αφού τελείωσαν τα εγκαίνια και οι επισημότητες, έβαλα κι εγώ τα καλά μου και πήγα"



από αριστερά: Γιώργος Καρατάσος-Κώστας Καράπαυλος-Θεοδόσης Σπαντιδέας.

Δυστυχώς, οι πολιτικάντηδες δεν έλειψαν, κάτι φυσιογνωμίες σαν του Τατούλη αλλά και του δήμαρχου Κωστούρου, όσο κι αν διατηρούνται κοινωνικοί δεσμοί αβρότητος, προσωπικά δεν με ενθουσιάζουν...

Να εξαρθεί η πάντοτε αφιλοκερδής συμμετοχή του τυπογραφείου του φίλου Χριστόπουλου "ΙΚΟΝΑ" που αυτός και τα παιδιά του αφιερώνουν μέρος της δουλειάς τους στην παλαιάς κοπής τυπογραφία.

Λυπάμαι που την έχασα, τελειώνει την Κυριακή, αλλά, τίποτα δεν έχασα, αφού η Ομάδα υπάρχει και χαιρόμαστε.

https://anagnostis.org/article/mia-paramythenia-diadrome-sto-nayplio-toy-parelthontos

είδα και μερικές φωτογραφίες που έχει αναρτήσει εκεί και η δική μου οικογένεια, πλην, η ευχαρίστηση είναι για τοπία και ανθρώπους του κάποτε, το περίπτερο των αδερφών Μανιταρά στο Πάρκο με την βανίλια - υποβρύχιο, πλουσιοπάροχο για τα παιδιά- και την σπιτική τους αξεπέραστη λεμονάδα, το πάντοτε καφενείο "Ακταίον", ως το 1950 θαρρώ στην Πλατεία, κι ύστερα όπως το θυμάμαι εγώ στην Παραλία με τον Γιάννη Κατσίγιαννη, απίστευτο κανταδόρο, περίπου βλοσυρό, με εμάς καλωσυνάτο, και τον τύπο τ' Αναπλιού την γυναίκα του, την κυρία Καλλιόπη, κοντούλα, στρουμπουλούλα, με το καλλίτερο γαλατομπούρεκο ever κάθε Παρασκευή βράδυ, μία μεγάλη μητέρα για όλους (πόσες φορές δεν μου έβαλε ούζο σε γδαρμένα γόνατα πριν εμφανισθώ στην μητέρα μου για την γνωστή κατσάδα) και όταν έτσουζε με έκλεινε στον μεγάλο της κόρφο, και οικογένειες μύριες, γλέντια, οι ξακουστές ταβέρνες της Πρόνοιας (προνόμιο να έχει κανείς σήμερα στέγη εκεί), εργατογειτονιάς με άλλην ευγένεια και ήθος.

Λίγη από την ιστορία του Προοδευτικού Συλλόγου "Παλαμήδης", στα ιδρυτικά μέλη ο δικηγόρος Τάκης Τούμπας, για χρόνια Πρόεδρος, ο χοράρχης Βασίλης Χαραμής, η δασκάλα μας στο πιάνο δεσποινίς Στέλλα Κωστούρου, ο γιατρός μας Άγγελος Κόντος, ο θρυλικός κουρέας Μπακέας, σήμερα Πρόεδρος είναι ο Θεοδόσης, φίλος ποιητής.

https://www.palamidisnafplio.gr/%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%85

να και μια -παλιά πια- φωτογραφία του τότε Δημάρχου Νίκου Καράπαυλου, γεννήτορα του Κώστα ως άνω, μάλλον 1978, με τον τότε Πρόεδρο Κωνσταντίνο Τσάτσο

συμβαίνει να υπήρξε και στενός οικογενειακός φίλος ο κύριος Νίκος (πόσες φορές δεν του κάναμε "καλοκαιρινή" την Μερσεντές του ως παιδιά, στωϊκός, ευγενικός και πατρικός "δεν τρέχει τίποτα"), ένα μέρος Άγγλου ευπατρίδη διέθετε, για τούτο και παντρεύτηκε την κυρία Ντόρις, Αγγλίδα, η ιδιάζουσα κρέμα ροδάκινα και βερύκοκκα, χάρισμα δικό μου όταν εμφανιζόμουν εκεί, έλεγα: "ήρθα" και πάντα το γλυκό ήταν εκεί, φτιαγμένο με μιάν ανάσα και πέντε μυρωδιές στην κουζίνα με τον μακρόταλο φούρνο, Σκωτικής παραλλογής,  πόσα γέλια και γιορτές στο μεγάλο παλιομοδίτικο σαλόνι τους-
η νοσταλγία είναι γένους Αναπλιώτικου-



μέρος της ταινίας "Ο Θίασος" του Θόδωρου Αγγελόπουλου γυρίσθηκε στ' Ανάπλι, η σκηνή, από ταβέρνα στην Πρόνοια-

5/12/17

οι αστοί τρομάξανε....

Η Ιστορία, θεωρητική επιστήμη, όπως όλες του ευρέως κλάδου, δεν είναι αθώα ούτε επιστημονικά ουδέτερη. Θεωρείται από τις δυσκολότερες επιστήμες, εξάλλου, διότι χρειάζεται το πέρασμα ικανού χρόνου για να κατακαθίσει η σκόνη της επικαιρότητας και να αρχίσουν να βγαίνουν ορισμένα συμπεράσματα, είναι από τις δυσκολότερες, ακριβώς διότι πολλά από τα συμπεράσματά της επί ενός συγκεκριμένου γεγονότος μπορεί να αποδειχθούν άκρως επισφαλή. Στα παρακάτω παραθέματα, προσωπικά, κανένα δεν με ενθουσιάζει για την αμεροληψία ή την ακριβή ανιστόρηση των γεγονότων, ενδείξεις μνημών απλώς. Από εκείνες που φέρει η γενιά μου, ως απόηχο βιωμάτων των γεννητόρων της. Όταν εκλείψουμε και εμείς, ακράδαντη η πεποίθηση πως αυτή η δυστοπική περίοδος θα παραμείνει σε νέες αναγνώσεις νεώτερων γενιών Ιστορικών. Θα έχει, δηλαδή, εκλείψει η συλλογική μνήμη. Οι δικοί μου πρόγονοι συμμετείχαν (ένα από τα ολίγιστα σπαράγματα αφήγησης είναι πως ο νεαρός τότε γεννήτοράς μου έδωσε την μάχη της Αθήνας  του ΕΛΑΣ από του Γκύζη, με ορμητήριο ένα σπιτάκι σε ανηφοριά που ακόμη στέκει όρθιο στην Ιστορία, δυστυχώς, δεν υπάρχει αφήγηση για το πού βρισκόταν ο στρατιωτικός παππούς στα Δεκεμβριανά αφού συμμετείχε στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης με τον ΕΛΑΣ,  ή, αν κάποτε, κάτι είπε, αδυνατισμένη η μνήμη πια), πρέπει να ήταν κάποια από τις ημερομηνίες των Δεκεμβριανών μες στην δεκαετία του ’60, άκουσα κάποια στιγμή την μητέρα μου να τραγουδάει σιγαλά «δεν μας τρομάζουν του Σκόμπυ τα κανόνια…Λαοκρατία και όχι βασιλιά»




διότι αυτό μου άρεσε πολύ από παιδί

https://youtu.be/f1ij2vGc2IA 

(μπρός-μπρός, ο Μάρκος Βαφειάδης, μία μικρή ιστορία: πρέπει να ήταν το 1982? στην Πλατεία Κοτζιά, στην Αθήνα, μόλις είχε κάνει κυβέρνηση ο Αντρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ, μία εκδήλωση για υποδοχή του Μάρκου στα πάτρια (όλα αυτά τα χρόνια ήταν σε χώρα των Βαλκανίων), γεμάτη η Πλατεία και για πρώτη φορά άκουσα το "επέσατε θύματα αδέρφια μου εσείς", ψέμματα, σε παλιά χρόνια το σιγοψιθύριζε η μάνα μου, σκαλίζοντας μενεξέδες και τριαντάφυλλα στην αυλή, ο Μάρκος, γερασμένος αλλά ακόμη θαλερός, βγάζει έναν κουρασμένο και σύντομο λόγο, ελεγεία για τον Ανδρέα Παπανδρέου -λογικό, τον επαναπάτρισε-, υπήρξε ένα από τα πρώτα πολιτικά χαστούκια που δέχθηκε κείνος ο νεανικός ρομαντισμός -μου είχα ψιθυρίσει μέσα μου: "αχ, βρε παππού, καλά που δεν ζεις πια" -όταν πήγα είχα σκεφτεί να πλησιάσω για να πω" καλωσήρθες σύντροφε κ. Μάρκο, είμαι εγγονή του Παπαδόγιαννη", είμουν πολύ νέα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν "Ανδρεϊκή", μάλλον δεν το τολμούσα εξάλλου, έπασχα από κοινωνική συστολή, ίσως αηδίασα, έφυγα σύντομα, στην αγκαλιά του φίλου μου του Νικόλα, με παρηγορούσε όλη την νύχτα ο Καρούζος, να είναι καλά το παιδί!!!!

http://www.imerodromos.gr/dekemvris-44-epidi-chasame-emis-ki-epidi-nikisane-afti-tou-nikou-bogiopoulou/





την χρονιά που γεννήθηκα, "καθαρίσαν" τον Κωστή Γυφτοδήμο, ή Καραγιώργη, η μοναδική αδερφή του, η κυρία Χρυσούλα, ήταν συμφοιτήτρια με την μητέρα μου, παντρεμμένη με τον Χρήστο Ρουμελιώτη, μέλος του ΣΕΚΕ και ύστερα του ΚΚΕ, Ακροναυπλιώτη από το 33, υπήρξε συν-κρατούμενος με τον παππού μου Κώστα Παπαδόγιαννη, στρατιωτικό, ο κύριος Χρήστος έμεινε στην Ακροναυπλία ως το 1943, μόλις αποφυλακίσθηκε, ενετάχθη στο ΕΑΜ (όχι στον ΕΛΑΣ, είχε βλάβες σοβαρές υγείας). Ο κύριος Χρήστος και η κυρία Χρυσούλα ήσαν στενοί φίλοι των γεννητόρων μου, πέθαναν πριν λίγα χρόνια, με τα παιδιά τους, δύο αγόρια, ο ένας κατά τι μεγαλύτερος, ο άλλος, λίγο μικρότερος,  διατηρείται επαφή (λαμπρώς φερόμενοι, διαπρέπουν επαγγελματικώς σε άλλη χώρα)



μία μαρτυρία του Κύρκου, χωρίς σχολιασμό (δεν αναλογεί, εκτός ίσως από τις κουκουλάρικες κουρτίνες στο περίφημο διαμέρισμα της Καλλιδρομίου και το ότι ήταν λάτρης της τεχνολογίας, μπήκε στο φέις, το χειριζόταν, φυσικά, μόνος του, είχε πεθάνει η κυρία Καλή η γυναίκα του, τα παιδιά αλλού, δεν υπήρξα μόνη να εκπλαγώ από αίτημα "φιλίας")





2/12/17

σσσσσ, εκεί στα διαδίκτυα, πολύς αχός, μεγάλη φασαρία, λίγη φαντασία, δεν ξέρω πού να αναφερθεί αυτό ούτε επιθυμία για κακία καμμιά, προς Θεού (μακριά από εδώ): βλέπεις: αφιέρωμα 6ο του υπέρ-άξιου του Εντευκτηρίου, βίντεο λέει για την Κλαρίσε Λισπέκτορ (εικάζω-απλή εικασία, ναι? πως είναι τη προτροπή), όταν του έστειλα εγώ το πρώτο της στα Ελληνικά, ασχέτως του αν το ζήτησε ο ίδιος, το αγνόησε εμφαντικώς, όπως και την -ειλικρινά ωραία-παρουσίαση της στενής του φίλης Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, (όλως τυχαίως κοινή μας στενή φίλη, ή όχι?)  θεμιτόν, στο κουρμπέτι μας βάζουμε ό,τι μας αρέσει, σε άλλους δεν θα μπορέσουμε. Βίντεο λοιπόν και ο παραμικρός έλεγχος: ημερομηνίες: 1920-1997 (κανέναν δεν πειράζει που η Βιβλιονέτ έχει χαράξει άπαξ ως χρονολογία την αληθινή του θανάτου της: 1977). Όταν διοργανώνεις εκδήλωση οφείλεις να είσαι ακριβής? όχι? συγγνώμην για την μνεία. Ναι, βεβαίως, έχει ακόμη ακουστεί και αυτό το απίστευτο: "μία αστή κυρία που έγραφε για το κέφι της", για την Κλαρίσε Λισπέκτορ μιλάμε εδώ, ναι? αστή η Λισπέκτορ?  για το κέφι της έγραφε? σοβαρά? έχουμε διαβάσει την βιογραφία της? και καμπόσοι που τα λέτε αυτά, γράφετε κιόλας?  αληθεύει η ρήση: "αποδεικνύεται δύστροπη η ανάγνωση ιδιαζόντων συγγραφέων", για το ποιός είναι αστός και πώς διαστρωματώνονται οι κοινωνίες στον 20ο αιώνα (ο 21ος διαθέτει ήδη νέες διαστρωματώσεις προς τα κατώτερα στρώματα, δυστυ-χέστα-τα) καλά να είμεθα, τελειώνει, γνωστό αυτό, και το "Κατά Α.Ε. πάθη" (κάπου πήρε το μάτι μια "περίεργη" μετάφραση αυτού του Α.Ε=Ανθρώπινο Είδος) οψόμεθα εν τη εκδόση. Απλοελληνιστί: όταν δεν γνωρίζω όλα τα στοιχεία για κάτι ή κάποιον, καταπίνω το σάλιο μου, εσείς, το κάνατε? όταν δεν γνωρίζω κάτι,το "βουλώνω", δηλώσεις για την εγγραφή του "ακούσθαι" και θεαθήναι....

το σχολιάκι: 
Σ.... συρρρρρριστικό


Δεν μπορεί,
κάποτε
θα υποσταλούν
                               οι σημαίες
                                                      του εγώ

οι  συρμοί
σσσς συριστικό
ή παχύ?
sh-sch- ¿sheet?
θα  έχουν
καταποντιστεί
κάτω από
        τη μοναδική γέφυρα
που
    τους είχε απομείνει
                όλες
οι αναστροφές
                           τιμονιού
θα τρακάρουν
       σε δέντρα,
                                       αισθήσεις,
ποντισμούς,
                                          σεισμούς-
\νύχτες ασέληνες_
                      θλιβερό αποτέλεσμα
                                                         συντρίμια λαμαρίνας
                                                           κατά προτίμησιν
                                                                                            γαλάζιας
σαν τα μάτια
                           του σούρουπου
                                                               στα Καμμένα Βούρλα
μώβιζε απαλά
                                 τα φλυτζάνια
με τον κρύο
                             καφέ
                  κρυώναμε
                                          μες τη ζέστη
                                                                               του εμείς πιά-
Κάποτε
                                                   οι θάλασσές μου
δεν θα είναι γκρίζες
μόνο
γλυκά γαλάζιες
θ’ αναγνωρίζω
                                          τους ορίζοντές μου-
Ίσως τότε,
λέω,
     ίσως τότε,
τα βράδυα
       να μην είναι αλαργινά
    παρά
     χιονένιες
                              νιφάδες
στα φυτά μας
Φυτά κοινά
κι αειθαλή
        στην αφή-
                                                           δεν θα περιμένουν
                                         άλλο/.
Τα α
δεν θα χάσκουν άδεια
σαν Κυριακές
που κλαίνε
Τα ο
θα κλείνουν
ολοστρόγγυλα
αποκλείοντας τους ορίζοντες.
Τα σύμπλοκά τους
θα μας πλεύσουν
σε ποσειδώνιες
τρικυμίες
τα βαρκάκια
θα κυμανθούν
κατα\υπερ/ποντιστούν,αμυνθούν-
                                                 καταφύγιο
σε θυελλώδεις
αφρούς-/.,
Θα κεραυνωθεί
το άκρο της γης
Το βλέμμα μας
στο διάστημα
υπάρχω-εμείς-/γιατί\???
Γαλήνη
μετά
την κρεμάμε
σε λόχμες
φουντωτής
κραυγής.
Καταύγασμα
σε νέες αιχμές
,μιας άνοιξης
/με πεδιάδα
         θαλερή/????
       δέντρα χαμογελαστά
και
τις ελπίδες μας
να λιάζονται
/γυμνές\
από κάτω
Μια κουβέρτα σιωπηλή
-γκρι κατά προτίμησιν_/
να
τις σκεπάσει
στοργικά
παρακαλώ
ή
να τις πνίξει
ανηλεώς/.-
 ¿απηνέστατα?/-???

-scheet-
©ΑΡ
Μάρτιος, 10-11/2012
το συγκεκριμμένο είναι σαφέστατα αφιερωμένο και απεσταλμένο όπου δει-τότε.....





https://youtu.be/UnkJbxnRmNg
όπως κι αν έχει


 Βρεθήκαν και κάποιοι (κυκλοφορεί πολύς εσμός τω όντι προσφάτως) να ομιλήσει και ειπεί πως η Φωτεινή Βελεσιώτου είναι ένα τίποτα φωνητικώς και τραγουδιστικώς, τους οικτήρουμε αληθώς-, τόσο εμφανώς μέταλλο φωνής της Μπέλλου και λίγο πιο φρέσκο, λίγο πιο δικό της.




30/11/17

τ' άη Αντρέα

σήμερα είναι απλώς συννεφιασμένα, τότε έβρεχε με τα καντάρια, θέρμανση δεν είχαμε {σαν σε όνειρο η ανάμνηση, μία σόμπα "κουκουνάρα" ζέσταινε το κρεββάτι πριν να πέσουμε, μερίμνη μητέρας (ή κοπέλλας του σπιτιού, της Σοφίας μας κατά προτίμησιν)},
αργία, ο πατέρας στο κρεββάτι χουχούλιαζε, γύρω στις 11.00, "πήγαινε να φέρεις λουκουμάδες", δύο οι δραχμές από την τζέπη του παντελονιού του, συνήθως γκρίζου, βολαριστά, ροβολάω τα 50τόσα τσιμεντένια σκαλιά και η μάνα από τα κολωνάκια της βεράντας: "μην πάρεις το ποδήλατο, βρέχει, βάλε αδιάβροχο, τώρα, λέω"-αμάν αυτή η μαμά, όλα τα μαντεύει,ουφ!!!" {όπως τότε στην Κηφισιά: "κατέβα κάτω από την μηχανή", στην περίφημη ροζ σκοτωμένο ρόμπα της στα κάγκελα της βεράντας, κατέβαινες από την μηχανή για να μην την ταράξεις (δεν είναι τώρα ώρα για φασαρίες, είναι άρρωστη, κάτσε καλά και κατάπιε το κι αυτό, χαζό μου) τούτο σήμαινε αναμονή λεωφορείου στην πλατεία, αλλαγή λεωφορείου και αργοπορημένη άφιξη στην δουλειά, έχε χάρη, βρε μαμά}, παπί στην βροχή, περνάω την Πλατεία τσαλαβουτώντας, βγαίνω στον Μεγάλο Δρόμο, πάω στου Λάμπρου, ένα δισκάκι λουκουμάδες, η κυρία Ουρανία στολίζει με ένα λουλουδάκι:"για τους γονείς σου με φιλιά", πίσω: τρώνε με ευχαρίστηση.
*ποτέ δεν μου άρεσαν οι λουκουμάδες*

στην αρχή, το πρωΐ, είχε περάσει ο Χαραμής αγέλαστος, άτεγκτος (τον φοβόμουνα πολύ) να ανεβοκατεβάζει ένα χρυσοχάλκινο πράμα σαν μπαγκέτα.
Σήμερα η πατρίδα μας γιορτάζει την κατάληψη του Παλαμηδιού, ο Χαραμής δεν είναι πια επικεφαλής της Φιλαρμονικής, ο Θέμος, ο Γιώργης, η  συνάδελφή μου και αδερφή του η Νία (η ξανθούλα με τα χοντρά μυωπικά γυαλιά μπρος μπρος πάντοτε στην Χορωδία) είναι ακόμα εκεί, πάντα θα είμαστε εκεί, ανήμερα του Άη Αντρέα τ' Αναπλιού.
https://youtu.be/189NAgvHH4o ο ύμνος της πατρίδας μας: "ΧΑΙΡΕ ΑΝΑΠΛΙ", λίγο κουνημένο το βίντεο.... από την εκδήλωση στο Ωδείο (Βουλευτικό τώρα δηλαδή) για τα τόσα..... χρόνια του μαέστρου Βασίλη Χαραμή,2011, μόλις είχε πεθάνει... αιωνία του η μνήμη!!!!
*ο Γιώργος πίσω, η Νία μπρός, η κυρία Κατινούλα, δίπλα της, αριστερά η γειτόνισσά μας η Λούλα, συμμαθήτρια του αδερφού.....* χαίρε πατρίδα....δύο είσαν τα καμαράκια, αριστερά, του μαέστρου για κιθάρα, ακορντεόν -ο Γιάγκος και η Πόπη τα αστέρια- δεξιά, σκοτεινό, το βασίλειο της Δεσποινίδος Στέλλας, μας γρονθοκόπαγε τα χέρια στο πιάνο, τι Μπεετόβεν, Σούμπερτ, Σούμαν και Ραχμάνινωφ (το κλασικό αστείο: πόσες συμφωνίες έγραψε ο Σοπέν? καμμία!!!!) 



στην δεύτερη φωτό, ο φίλος Θέμος Χαραμής,πρωτότοκος γιός του αγέλαστου και αυστηρού μαέστρου,  έχει κάνει πολιτιστικό κέντρο το σπίτι των Χαραμαίων στο κέντρο της πόλης, δυο βήματα από το Ωδείο όπου δίδαξε ο μαέστρος και πατέρας του, τώρα Βουλευτικό, στην Πέμπτη φωτό, ο Γιώργος Καρατάσος, μέσος, κύριος τραγουδιστής στην χορωδία από τότε που ήμασταν παιδιά, πάντα αγαπημένος φίλος και συνδιαχειριστής στην Ομάδα  παλαιών φωτογραφιών της πόλης του Ναυπλίου

χρόνια πολλά στην πατρίδα μας, τ' Ανάπλι



28/11/17

LA LLORONA - CHAVELA VARGAS Y LA CARTA DE FRIDA KAHLO



curiáqui qu cha vi sente tiquela, cuan un cu a nun qua un qua mini, shi punga  ga ti shu vi ne tiquela (y ai va) στα náhuatl 


India Song *

Με πόναγε
ο γυλιός μου
να μου τον αλαφρώσεις;
dont bother-
Περπάταγα
γυμνοπόδαρη

χάζευες τα μεταξωτά
χωρίς σχόλια.

Είπα,
το Νεπάλ
μας περιμένει πάλι
                               με τα καλλίτερα
\μη σκεφτείς
ανέφελες επιστροφές…

- γιατί συννέφιασες??

δυο πληγές
                                μου έσκαψε

το γυάλινο γαλάζιο σου
         μάτι,

                                 Προσποιήθηκα ένα σάρυ

να κρύψω
τις συνήθεις ρεύσεις κρεμ.

Όταν βγήκαμε
στα βρομόνερα

  ο ήλιος χρύσιζε
τα μαλλιά σου
                     και τα χέρια σου
γίνανε πάλι φιλικά,

απιθώσανε δυο έγνοιες
στους ώμους μου
και σηκώσαν πολλαπλές.

Έγινε φως-
  το μοναδικό σου χάρισμα:

                                      Ένα χαμόγελο
                                             σαν να σε λέγανε
                                  
                                       Άγγελο.

Δεν είχα γυλιό

Δεν είχα φως
δεν είχα βλέμμα

μόνο τη γνώση σου

Μ΄αυτήν έμαθα
να πορεύομαι/-

Αύγουστος 2012



·       ταινία της Marguerite Duras