14/8/16

ευχαριστείες..

ευχαριστώ πολύ την φίλη συγγραφέα κι εξαιρετική μεταφράστρια Αργυρώ Μαντόγλου που θυμήθηκε την Κλαρίσε, και τα ευγενικά της λόγια για τη δουλειά της ιστολόγου, να θυμήσουμε πως ετοιμάζεται ταινία για τη ζωή και το έργο της με πρωταγωνίστρια την Μέριλ Στρήπ, το αποτέλεσμα ας θεωρήσουμε θετικά εγγυημένο λόγω της προσωπικότητας της αμερικανής ηθοποιού: http://amantoglou.gr/clarice-lispector

http://www.politeianet.gr/books/lispector-clarice-tupothito-dardanos-konta-stin-agria-kardia-172916

δυστυχώς, ατυχήσαμε με το "παιδικό" εξώφυλλο (επιλογή  του τότε επιμελητή) και με την  αμέλεια των υπευθύνων του οίκου που δεν κράτησαν ούτε ένα αντίτυπο στη βιβλιοθήκη τους.....άρα, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι στην κυριολεξία συλλεκτικό διότι ανατύπωση δεν προβλέπεται, όσοι το έχουν, ας το χαρούν!!!!
τα εκδοτικά είναι και έτσι, δεν πειράζει. Σε λιγότερο από χρόνο, από την ιστολόγο θα εκδοθούν δύο βιβλία της Λισπέκτορ, για όσους κι όσες αρέσει αυτό το είδος γραφής, είναι δοκιμιακής υφής (στο οποίο "ρέπει" η ιστολόγος).
https://youtu.be/nVkDfnGobmI

το άγαλμα της Κλαρίσε Λισπέκτορ μαζί με τον αγαπημένο της σκύλο Ουλίσες (Οδυσσέα), πολύ κοντά στο σπίτι όπου έζησε για πολλά χρόνια στο Λέμε (ένα πράγμα σαν το Παγκράτι στην Αθήνα ας πούμε). Στήθηκε τον προηγούμενο Απρίλιο του 2016 και είναι έργο του Εντγκάρ Ντυβιβιέ, που του αρέσουν πολύ τα έργα της. Το έργο εκπονήθηκε αμιγώς με χορηγείες φίλων της Κλαρίσε Λισπέκτορ, όπως σε πολλές χώρες, έτσι και εδώ, η Πολιτεία λείπει ή αδυνατεί, μιλάμε για την μεγαλύτερη γυναίκα συγγραφέα του 20ου αιώνα στη Βραζιλία και η Πολιτεία κωφεύει, εδώ έκανε ακαδημαϊκό έναν όχι ιδιαιτέρως καλό ποιητή αλλά με άριστες δημόσιες σχέσεις, ονόματι Λέντο Ιβο και άφησε φυσικά στο ίδιο σκοτάδι με τη Λισπέκτορ τον  μέγιστο Βραζιλιάνο ποιητή του 20ου αι και πολύ φίλο της Λισπέκτορ, Κάρλος Ντρουμόντ ντε Αντράντε, same taste!!!


Σιδεράς 1. Μουλαμπραΐμ,(Ποσειδώνιο για τους απέξω), μπροστά, η  φώκια,όλο φωνάζαμε, η φώκια, θα σε φάει (προϊστορία, στις Μαούνες στο Μαλαγάρ' η φώκια...) Σάμος, η σπηλιά απέναντι και στο βάθος το Τσαγκλί της Τουρκιάς

Σιδεράς 2. στο βάθος η σπηλιά, ούτε πέδιλα δεν θέλει να φτάσεις, γύρω στα 300 μ.

φωτος, Ιούλιος 2016/ΑΡ

οι στίχοι, της Ρηνιώς Παπανικόλα, φυσικά: 

13/8/16

Βολτάροντας σε στέππες
του  πέρα νου
πάντα η  έλξη
εκείνης της ερήμου
ενός παρ’ ολίγον πνιγμού.
αταβίζοντας
αβύσσους
αυτού τού μόνου
γκρεμού.- 
©AR

οι δεκάδες από τις 4 στις 6 και βάλε πια... έτσι είναι...

 ίδια η μέρα, Σάββατο, 13 Αυγούστου....

κοινά πάθη:


κάποτε Πορτογαλίες και Βραζιλίες ήσαν "εξωτικά" μέρη, όχι για μας, φυσικά...

Ashes to ashes, dust to dust....



11/8/16

προσωρινοί αποχαιρετισμοί: παράδεισος στο σεϊτάνι...

γδαρμένοι δρόμοι
στεγνοί  από κουκούλι

να ρίξουμε λίγο σάλιο
προσοχή!
slipping sleeping 
μην καταντήσουν
χορτάρι υγρασμένο
να μαστιγώνει
όρθιο
νέους εφιάλτες
στην κόψη
κορυφογραμμής
οργισμένου ωκεανού.

Καλωσήρθατε
στην τσιμεντένια κόλαση!
©ΑΡ 2016

μικρή ανάσα: 



μπρος ο Καρβούνης, στο βάθος ο Κέρκης



κέρκης: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AD%CF%81%CE%BA%CE%B7%CF%82
αναποδογυρισμένος, κρατάει ομίχλη και κατακαλόκαιρο, από το πλοίο...

πλατανάκια 2016:







3/8/16

παλιοκαιρίζοντας με νέα



καλοδιάβαστο νανά τσόγκα!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



©ΑΡ:

Ο εραστής

Ο εραστής του μυαλού μου
χάθηκε στα άγρια βάτα.
Τον πνίξανε
ανταριασμένες θάλασσες
τον ήπιαν οι ωκεανοί.
Ο εραστής της καρδιάς μου,
την πέταξε
σαν τρύπιο πετσετάκι
                                            ω! στ’ άχρηστα/
       /ούτε καν/
                             στην ανακύκλωση.
                                   /βέβαια, μια καρδιά
                                                           δεν ανακυκλώνεται/
                                    /ούτε εξάλλου/
                                                        ένας εραστής.
Ο εραστής του κορμιού μου
                                                 /άντεξε/
θύελλες και πανσέληνο
άγρια σύννεφα/
    /ιριδίζουσες ριπές
των τεσσάρων ανέμων
/εμένα.-
©ΑΡ Δεκ.2011


               
Φιλί
Το χρώμα
του φιλιού σου
δεν επανέρχεται
όσες γονυκλισίες
κι αν κάνω
                          -μαύρο
στα περιθώρια\μαύρο-.
ας μην αρχίσουμε
τις μελό κατακόκκινες/
αστραπές-
για άσπρο?
μαράθηκε ο ορίζοντας
πλαντάζοντας στο σύννεφο,
άσ’το, μαύρο κι ό,τι βγει\
Η γεύση
του φιλιού σου
ήχος
πλάγιος
στους χειμάρρους
σβησμένος
στο ταξίδι.
Ο απόηχος
του φιλιού σου
-τράκτερ πέρασε.
Η ανάμνηση εδώ/
ένα φιλί
γράφτηκε
μόνο/
είχε γεύση
 σκόρδου
                                                             στην αρμαθιά των αποδείξεων\
                                                                    
                                                                                                              July 2013 
©ΑΡ

Kiss


The color

of your kiss

does not recur

no matter how hard I genuflect
-black
within the margins\black.
                      let’s not start
with the melodramatic red hot/
                     thunderbolts-

white?
the horizon’s withered
let it be, black-whatever will be/

The taste
of your kiss
    echos
    plagal
faded
travelling
in the torrents.
The echo
of your kiss
-tractor passed by.
The memory here/
                                       one kiss
                                           was written
       on a broken palm

it had
         the taste of garlic
                          on the braid of proof/

                                                              
© Translated by Effie Tsironi (all rights of this translation reserved  to the translator)





Φούγκα και παραλλαγή -5
"Όλοι οι ποιητές
μιλούν για το φως
για να κρύβουν όσα φαίνονται"
Μπίλη Βέμη
"Η σκουριά του Μεγαλέξαντρου"


Κι έπειτα,
τι θα μείνει
από χυμένα μάτια;

Πώς είναι
να σε βλέπουν
μέσα από
άλλου μάτια?
τι θες να μείνει
από ερήμους
κι αναποδιές
όταν
όλοι
οι ευέλπιδες εραστές

θα έχουν
αποχωρήσει
μπρος στον συνωστισμό
του δύσκολου/
και ποιός αντέχει,
εξάλλου?\  

Εν εξάλλω
οι αποχωρήσεις
βοστρύχων
συν-αισθήσεων
και κατολισθήσεων

Τι φεγγάρια
κι αστέρια
και κακοτοπιές?
Οι ποιητές
μιλάνε
για το φως/

εμείς
για τα ερέβη\

αφού
δεν είμαστε
ποιητές
γιατί
να μιλήσουμε?

Γιαυτό
λέω
να τ' αδειάσω
τα μάτια
μια κι έξω
να
μην μας βρει
με
μελίσματα/
γεμίσματα\
ο
θάνατος

να
μην έχω
ν΄αποδώσω
δικαιοσύνη
σ' αθώους
απογόνους

Τι λες
κι εσύ?

Οκτώβριος 2012
©ΑΡ

Κοίταγες με όλα σου τα μάτια λυτά, όταν δέθηκαν φιογκάκι από αλυσσίδες του συρμού, πέσαμε, ήρθαμε στα ίσα μας πια,ούτε δεσμά, ούτε κρατήματα
©ΑΡ
2014





εκείνη η συναυλία στο Μικρό Τριανόν στο Παρίσι το 2000.....


 προ~δημοσιεύοντας..... λογαριασμοί κλείνουν, ρολά κατεβαίνουν, ρέστα επιστρέφουν, θάλασσες επί χειρών και ποδών..
(το δυσκολότερο μέρος, η  επιλογή, το ωραιότερο, το στήσιμο εξωφύλλων)....
Λόγω ανωτέρας βίας, οι συλλογούλες θα βγούνε
μόνο Ελληνιστί -.

24/7/16

φριντα

(κλέβοντας λίγο ιντερνέτ, είδα πως βγήκε το βιβλίο της Φρίντας ή για την Φρίντα)
ως σήμερα, πιστεύω πως η Φρίντα ήταν πρώτα ποιήτρια και μετά όλα τ' άλλα,της οφείλω πολλά και την ρητορική ρήση  "λείπουν τα φώτα, πού θα μπουν τα φώτα" -όταν κάναμε σκηνοθεσία αλλά δεν ξέραμε καν πού μπαίναν τα φώτα -ευτυχώς, είχαμε τον Αλέξη τον Γρίβα και μας πήρε από το χεράκι..-
*ο  Κυριάκος Αγγελάκος, δίδυμος με τον Χρήστο, ήταν ο σύντροφός της*
Για να την γνωρίσουν και νεώτερες γενιές:

ρωτας χιβάδα κλειστή στόν κόρφο
ποις θάλασσας

λοιπόν σ ρέσει δέν σ ρέσει γώ θά σ παιτ.
`
*
Mετρημένος μέ τ ποτσίγαρα χρόνος

Στόν πνο σου μπάζει πό παντο

Nά σο δαγκώσω τό στέρνο νά ξυπνήσεις

M γγίζεις κε πού δέν τό περιμένω

παλάμη σου μούσκεμα στόν δρώτα
Σ γαπάω ποτέ σ γαπ

Σάν χασμωδία χε μουσική

Tί θυμσαι;


~~~~~~~~~~~~~~
«Xάσαμε τὸ κέντρο, χάσαμε τὸ κέντρο»
σοῦ φώναζε πρὶν εἴκοσι χρόνια ἡ Mήδεια.
Kι ἐσύ, ἑτεροχρονισμένη πάντα, παίζεις
τὸν Παζολίνι στὸ σταθμὸ Πελοποννήσου.
Ὅταν τὴν ρωτοῦν, λοιπόν, πότε ἔφυγε ἀπὸ
τὸ χωριό, δὲν ἀπαντᾶ «ὅταν πέθανε ὁ πατέ‒
ρας», ἀλλά ἀναφέρεται σκέτα στὴν ἡλικία
της. Mαθαίνει ν᾽ ἀποφεύγει μεταφορὲς καὶ
παρενθέσεις. Στὸ βασίλειο τῆς κυριολεξίας
ἐπιτέλους

16/7/16

μέρα που είναι...

ανάρτηση 1015 


Κύπρος-Τουρκία εμείς και οι μικρούλες ζωές

Κώστας Μόντης

"είναι πολύ απλό ν' αγαπάς
και πολύ δύσκολο να μισείς" -Στιγμές α' -


(είναι που "κάνουμε τα μίση μας αφή"... ΑΡ)


ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Λέγε ό,τι θες. Θα συναντηθούμε μια μέρα.

ΖΩΗ
Δεν τη νοιάζει αν μας δυσαρεστεί.
Ξέρει πως δεν θα ξανασυναντηθούμε


ΣΤΙΓΜΕΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ


ιβ. Όλα όσα ζήσαμε, 
όλα όσα αγαπήσαμε, 
όλα όσα είπαμε δικά μας, 
θα επαναλαμβάνουνται στην απουσία μας
μ' άλλους να τα ζουν, 
άλλους να τ΄ αγαπούν, 
άλλους να τα λεν δικά τους.

ιθ. Αυτές οι στιγμές που μόλις τελειώσουν 
τις παίρνει ένα χέρι και τις πετά 
χιλιάδες μίλια μακρυά.

Τέλος
 Μη με ρωτάτε τι συμβαίνει. 
Σήμερα κλείνει το κατάστημα
κι η επιγραφή του κατεβαίνει.


και







*Σκηνοθεσίες

του Ηλία πάντα, συν~σκηνοθετώντας



‘Όταν δεν έχουμε
λεφτά, αντοχές, εφόδια
να σκηνοθετήσουμε
τους άλλους
-Λείπουν τα φώτα, λείπουν τα φώτα,
πού θα μπούνε τα φώτα;
σκηνοθετούμε
τους εαυτούς μας
είναι πιο βολικό-
Μας έρχεται και φθηνότερα.






Σεπτ. 2012

*δημοσιευμένο και υπό εκτύπωσιν©AΡ







θα το έλεγες και Φάρο



"Τώρα που γίναμε αλήθεια τριμμένος πάγος και απουσίες ας μιλήσουμε"-
Ελένη Νανοπούλου, “ενδεχόμενα απογεύματος”


15/7/16



και οργή

όταν το δάχτυλο δείχνει τον στόχο
εκείνοι
κοιτάνε το δάχτυλο

σε αυτόν τον ασύμμετρο πόλεμο,
αλί στους λαούς
με τέτοιους κυβερνώντες τους παγκοσμίως,
αλί στους λαούς...


14/7/16

we will always have Paris

μνήμη Κώστα Ριτσώνη, του "μπουζουκορέμπελου" όπως έλεγε γελαστά.
Μέρα που βρήκε να μας αφήσει στα επίγεια, σαν πέρυσι, μεταφράζοντας με πάθος Γάλλους, γράφοντας ο ίδιος απλά και ταπεινά, ένας γελαστός άνθρωπος σαν τις ναΐφ ζωγραφιές του, παίζοντας το μπουζουκάκι και το μπλαγλαμαδάκι του. Ένας πολύ ωραίος άνθρωπος. 






ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ
Σ’ έχω τόσο πολύ ονειρευτεί ,
Έχω τόσο πολύ βαδίσει ,τόσο πολύ μιλήσει ,
Τόσο πολύ αγαπήσει τη σκιά σου ,

Που δε μου μένει πια τίποτε από σένα .
Μου μένει να είμαι η σκιά μες στις σκιές
Να είμαι εκατό φορές πιο σκιά κι απ’ τη σκιά
Να είμαι η σκιά που θα έρθει και θα ξαναρθεί
μέσα στην ηλιοφώτιστη ζωή σου .
.....Robert Desnos......
(ολόκληρο το ποίημα μεταφρασμένο και από την   Ιωάννα Αβραμίδου ©):

ΡΟΜΠΕΡ ΝΤΕΣΝΟΣ- ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ

Τόσο πολύ σε ονειρεύτηκα που δεν είσαι πια πραγματική.
Έχω ακόμα το χρόνο να αγγίξω αυτό το ζωντανό κορμί και να φιλήσω σ’ αυτό το στόμα τη γέννηση της φωνής, την τόσο για μένα ακριβή;
Τόσο πολύ σε ονειρεύτηκα που τα μπράτσα μου συνηθισμένα να σφιχταγκαλιάζουν τη σκιά σου και να σταυρώνονται πάνω στο στήθος μου, δεν θα μπορούσαν να τυλιχτούν γύρω από το κορμί σου, ίσως. Και μπροστά στην πραγματική οπτασία που με στοιχειώνει και με ορίζει εδώ και μέρες, εδώ και χρόνια, θα καταλήξω να γίνω σκιά, δίχως καμιά αμφιβολία.
Ω, αισθηματικές ισορροπίες.
Τόσο πολύ σε ονειρεύτηκα που, δεν υπάρχει αμφιβολία, δεν έχω πια το χρόνο να ξυπνήσω.
Κοιμάμαι όρθιος, το σώμα εκτεθειμένο σε όλες τις όψεις του έρωτα και της ζωής.
Κι εσύ, που σήμερα για μένα είσαι η μοναδική, αδυνατώ το μέτωπό σου και τα χείλη σου ν’ αγγίξω.
Πιο εύκολα θα άγγιζα τα πρώτα χείλη και το πρώτο μέτωπο που θά ’βρισκα στο δρόμο της ζωής μου. Τόσο πολύ σε ονειρεύτηκα, τόσο πολύ περπάτησα, μίλησα, κοιμήθηκα με το δικό σου φάντασμα, που, ίσως, παρόλα αυτά, να μη μου μένει τίποτε άλλο πια, παρά να είμαι και εγώ ανάμεσα σε φαντάσματα ένα φάντασμα.
Να είμαι πιο σκιά κι από σκιά
Εκατό φορές πιο σκιά
Από τη δική σου τη σκιά που
Περπατά γοργά
Πάνω στο ηλιακό
Ρολόι
Της ζωής σου
Μτφρ: Ιωάννα Αβραμίδου

J'ai tant rêvé de toi que tu perds ta réalité.
Est-il encore temps d'atteindre ce corps vivant
et de baiser sur cette bouche la naissance
de la voix qui m'est chère ?
J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués en étreignant ton ombre
à se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas
au contour de ton corps, peut-être.
Et que, devant l'apparence réelle de ce qui me hante
et me gouverne depuis des jours et des années
je deviendrais une ombre sans doute,
Ô balances sentimentales.
J'ai tant rêvé de toi qu'il n'est plus temps sans doute que je m'éveille.
Je dors debout, le corps exposé à toutes les apparences de la vie
et de l'amour et toi, la seule qui compte aujourd'hui pour moi,
je pourrais moins toucher ton front et tes lèvres que les premières lèvres
et le premier front venu.
J'ai tant rêvé de toi, tant marché, parlé, couché avec ton fantôme
qu'il ne me reste plus peut-être, et pourtant,
qu'à être fantôme parmi les fantômes et plus ombre cent fois
que l'ombre qui se promène et se promènera allègrement
sur le cadran solaire de ta vie.

Παιχνίδι
Ήπια μαζί σου
ένα ποτήρι
ανοιξιάτικο κρασί
έχεις ακόμα
γύρη στο μάγουλό σου
και μια λιμπελούλα
μες στην τσέπη
....Denise Jallais.....

Διαύγεια
Όταν την καρδιά μου πελεκάς
πονώ τόσο πολύ
που θα μπορούσα χωρίς να το καταλάβω

μέχρι τη θάλασσα να τρέξω
Κι εκεί με ησυχία να πεθάνω
όπως ένα κοχύλι
....Denise Jallais......

Λίγα από τα δικά του: 

HOTEL ETOILE
Στα κρεβάτια του
πριν 40 χρόνια
καιγόμουν ολόκληρος
μαζί με το κορμί της
όμως απόψε
πήρε φωτιά στ’ αλήθεια
το παλιό ξενοδοχείο
ΦΩΤΙΑ στο Εtoile
καίγεται η 3ης Σεπτεμβρίου
έρχονται πυροσβέστες
να σώσουν το ερωτικό μνημείο

…………………………………………………………………
Εσύ είσαι η βενζίνα
που γεμίζεις το ντεπόζιτο
της κούρσας μου
κι όλο βάζεις σε διαδρομές
τη μοναξιά μου
με απόγνωση
τρέχει στα ραντεβού
…………………………………………………………………
Παλιά ήμουν καράβι
κι όλο ταξίδευα
τώρα έγινα μουράγιο
πάνω μου δένουν
τα καράβια
………………………………………………………………
Σου τ’ αντιγράφω
και τα φτιάχνω ματσάκι
ένα μπουκέτο ποιήματα
απ’ το περιβόλι μου
απ’ το τετράδιο μου

Μπουζούκι
Σαν άλογα τρέχουν γρήγορα
τα δάχτυλα του μπουζουκτσή
πάνω στα τάστα
κι αυτός είναι τόσο ταπεινός
μονάχα γαϊδουράκι
μπορεί να καβαλήσει

11/7/16

αθηνά

http://www.biblionet.gr/author/63479/%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%AC_%CE%98%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85_-_%CE%9A%CE%B1%CE%90%CE%BB%CE%B1

κανονίστηκε να γίνει κάτι για την Αθηνά στην πατρίδα της τη Σάμο,  την τελευταία φορά ήταν στην αίθουσα Αντώνη Τρίτση στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων τον Νοέμβρη του 2006, με τα παιδιά του "Απόπλου" την Έρη Ρίτσου και την ιστολόγο. Η κόρη της, πολύ νέα, κοιτούσε στο υπερπέραν, το ίδιο και η καλλίτερή της φίλη.
Η μπιμπλιονέτ έχει καταγράψει την τελευταία μόνο συλλογή της από τις 7, αγαπημένο παιδί του Σαμαράκη και του Ρίτσου, Αθηνά Θάνου, 7/7/1947-5/9/ 2004.
 την πρώτη φορά που την είδα, στην  Παραλία  του Βαθιού, φορούσε μια πολύχρωμη φούστα κι είχε κρεμασμένο από τον λαιμό ένα μικρό φλασκί με άρωμα Opium, επέμενε σθεναρά στο Mini της, φτιαγμένο χιλιάδες φορές, λίγο πριν πεθάνει έλεγε πως πια έγραφε ποίηση μόνο αγγλικά. Υπήρξε και φιλόλογος.




Για την Αθηνά
εις  μνήμην

Της Ο, του Γιώργου και της Στέλλας, της Λουκίας



Μην γυρίσεις
                              να κοιτάξεις
                                            μάτια μου
όσο κι αν
    οι υλακές
           ουρλιάζουν αντιθέσεις

πόρτες σφαλιχτές

                                               ρόπτρο αθόρυβο
                                                                                      αμήχανες παλάμες

??? τίποτα να μην ανοίγει στους κήπους μας???
                    

\ακούς τη Φιλαρμονική να παιανίζει ή ξέχασες πια???./

Τα τραγούδια μας φτάνανε

                                                       στις Μανωλάτες

κι έλεγες: /Θα ξαναγυρίσουμε στον εαυτό μας

                   αβρόχοις ποσί/

                / στα  δικά μας Πλατανάκια 

τα ρυάκια

σκαρώνανε στίχους

αγγλιστί λίγο πριν την εκπνοή σου/

Θαύμαζα απλώς\

                  τα χέρια
                                               γραπωμένα

                   σε υφή
                                             χαρτιού.

/  πήγαμε

   να πεις
                                   ένα  γεια

                             στις Καρλοβασίτικες πέτρες

  του Ρίτσου
                                                        μας άνοιξε

                        φιλόξενος\

                          με χέρια
                                                του τότε.
                                                
    τσιγάρα
    στο περίπτερο

Λιοντάρια 
   στο
τρίστρατο
τα πόδια γυμνά

\\\ποιος θα κατασπαράξει ποιόν???

προφυλάσσομαι.....

           
σήκωσε κύμα
     απόψε

??? τ’ ακούς~~~~????

τα μπλόκια
      πνιγήκαν

δεν πρόλαβες
     να δεις….

/ακροβολισμοί

το Μαλαγάρ’ μας έτσι…\

σε αόρατους

   ποδηματισμούς

   ανεβασιά

       του ορίζοντα

σκαλιά στο τίποτα,???

κουραστήκαν

   οι ανάσες

σκαρφαλώνω

τρία-τρία
    τα σκαλιά

    «βηματισμός λαφίνας»

έψαλλες

 στη «Δόρυσσα»

    και το παιδί
     έσκουζε
    κατά κράτος.

/φλασκί

κρεμασμένο

από Opium

-καλησπέρα -….

κρύσταλλα

ραμφίζουν τα τώρα

ούτε
οι επίγονοί σου

θυμούνται,

στο κρύο μπλε μρμαρο

φροντίδει??

                        Οι θάλασσες

                                          του Νότου πνίξανε

                                                                ιώνιες γαίες

 είπαμε:

το πιο κοντινό φυλάκιο,

εμείς μαζί,
   απέναντι\
                                             η Μυκάλη

                                                                        κοινή

χείμαρρος

      σε Νείλο
      αβαθή

       σκάβεις

στις υπερώες
               του νου\άγνωστα στοιχεία\επιεικώς αναλυμένα/…

ιλύς

      των παραισθήσεων

      όχθες
      του χθες
        γεμάτες.

        Η σκιά στ’ Αυλάκια
   κι έλεγες:

«τίποτα σαν τη Μουρτιά»

απαντούσαμε εν χορώ:
--το καφενείο
      κι η σπηλιά--

          Δεν φτάναν πάλι

τα πέδιλα

   -προδομένες απλωτές….

Χαιρετούσες
απ’ την  ακτή
την κόμη
ανεμιστή

ακροπάτητες
                                          αφίξεις

                                                            σε βιβλιοθήκες-
                                               γυμνές
                                                    από εμάς
κι ας
    είναι
                            πεπληρωμένη
                                                                          η Αλεξάνδρειά σου.

Εμείς
    ταρακουνημένοι

               πλόες
                               προς
                                                 το
                                                                              Kusadaşi...

                                                                           
                                                                 
Τι έφταιξε
    και δεν
ξημερώσαμε
             μαζί
          στη Χρυσή ακτή;

                         στις σκηνές\

                          με  τις κυματίζουσες
                             θάλασσες

 τα σ κ (ακια)
και τα ροδιά επέκεινα,
γυμνοί,
 στο απέναντι????
Απρίλης 2012