13/8/18


Séquence

I

Παραλοϊσμένη
αλλούτερη-
με διαρρηγμένας τας φρένας,
σεληνιάζεται
με τ’ ασημόχρυσο.

Τα μακρυά μαλλιά
μπλέκονται φεγγαρίσια
πλέουνε στη μαύρη θάλασσα
σαλπάρουνε ενάστρως.

                                                                   Τρελλή
  στη μαύρη νύχτα

αλυχτάει σαν σκυλί

μαυλίζεται
από τη σκούρα γης

Ζευγαρώνει
με τα κλαδιά

απλώνει το κορμί
στα σταχοχώραφα

λούζεται
στο σπέρμα
των λογισμών της.

Ανασαίνει τον βράχο
                αγκαλιάζεται
                                      με την άμμο.

αδειάζει τα μάτια
                              της
στο ρυάκι

πίνει καϋμούς
από την πέτρα.

                                                                             Αδέσποτη,

κυλάει τις φλέβες της
σε νησίδες,

Αλαφροΐσκιωτα πατεί
με γυμνές πατούσες
τις κορυφογραμές

Το βλέμμα θαμπό
από το φέγγος
το μάτι γυάλινο
απ’ τη συναναστροφή
με τα πετεινά του ουρανού

Ποθεί την εικόνα

του ιδανικού εραστή της

φτύνει τ’ αψήλου
να τον πετύχει/

γλιστράει
το σάλιο
ανάμεσα
στα γυμνά της πόδια,

σαϊτώνεται
διάττον

βασιλεύει
στον ερεβώδη βυθό
του νου.

Μια πέτρα,
μικρή,
να χωράει
στη μισή της παλάμη,

προσγειώνεται ανέμελα
τη βρίσκει
στο δοξαπατρί
εκεί που κατοικοεδρεύει
\ευτυχής/
                                       AL
                                                      (περιλαμβανεται)
                                                                                   2012

















patti


στην εξαιρετική μετάφραση του Αλέξη (όπως όλες του, άλλωστε)


Patti Smith
M. Train
σελ.150
(…) τις νύχτες, ανίκανη να κοιμηθώ, ολοκλήρωσα την εισαγωγή για το Astragal, μία μονογραφία για τον Ουίλιαμ Μπλέικ, και στοχασμούς πάνω στον Υβ Κλάιν και στη φωτογράφο Φραντσέσκα Γούντμαν. Πού και πού επέστρεφα στο ποίημά μου για τον Μπολάνιο, που μαράζωνε ακόμα ανάμεσα στους 96 και στους 104 στίχους. ‘Εγινε κάτι σαν χόμπι, μια βασανιστική περιστασιακή ασχολία που δεν κατέληγε σε ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μου αν συναρμολογούσα μικρά μοντέλα αεροπλάνων και τα στόλιζα με μικροσκοπικά αυτοκόλλητα και πινελιές από σμάλτο. (…)



ladies and gentl', Mis Patti Smith, poetress




10/8/18

nova clarice em grego

η Κλαρίσε το 1965

a paixão segundo gh -ζήτημα αίσθησης, το έχω μεταφράσει: το πάθος κατά το ανθρώπινο είδος κι όχι γένος, το παρόν παραπέμπει φυσικά στα Κατά Ματθαίον ευαγγέλια- μικρές λεπτομέρειες που δεν αναιρούν τον μεταφραστικό άθλο του Μάριου Χατζηπροκοπίου, θεωρείται το πληρέστερο και αλληγορικότερο μυθιστόρημα (οι λογοτεχνικοί διαφορισμοί σε γραπτά έργα και η Λισπέκτορ, καμμία συνάφεια) της Βραζιλιανής συγγραφέως.  Μόλις κυκλοφόρησε. Toυ 1964, μετά το A Maçã no Escuro -το μήλο στο σκοτάδι, του 1961,με στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος -η Λισπέκτορ και μετέφρασε και θαύμαζε τον Ντάσιελ Χάμετ-

ένα ακόμη εξαιρετικό εξώφυλλο των πολύ σημαντικών εκδόσεων Αντίποδες, δύο ως σήμερα παρουσιάσεις, μικρή αίσθηση κι ας με συγχωρήσουν οι εξαιρετικοί τω όντι παρουσιαστές λογοτεχνικών κειμένων Τίνα και Διονύσης:

 https://www.lifo.gr/print/book_feature/200348/i-akatamaxiti-mageia-tis-klarise-lispektor

https://www.bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/lispector-clarice-antipodes-ta-kata-ag-pathi-marinos

το paixão, δεν είναι μυστικιστικό, δεν έχει καμιά σχέση με Καμπάλα και άλλα ευφάντασθα που διαβλέπουν κι ονειρεύονται αλλότριοι του λισπεκτοριανού τόπου αλλοδαποί της ανάγνωσής της κριτικοί αναλυτές. Μακριά από μέναν να τους προσαφθεί τοιούτον τι. Με τα δικά τους λογοτεχνικά εργαλεία, και των δύο η ανάγνωση είναι εξαιρετική, πλην...Απλώς, το λισπεκτοριανό σύμπαν δεν είναι πολύ εύκολο στην αποκωδικοποίηση, αυτό είναι όλο, ίσως να είναι πολύ. Όταν το έγραψε δεν/δεν είχε διάθεση σε καμία αναφορά ούτε στον Χάιντεγκερ ούτε στον Κίργκεγκωρ, εν τούτοις, εν εξαιρέσει του πρώτου της βιβλίου "Κοντά στην άγρια καρδιά" που υπήρξε εξόχως ημιαυτογραφικό αλλά με πολλά από τα μετέπειτα λισπεκτοριανά πεδουλευμένα εργαλεία, όντως, το σύνολο του έργου της, μηδέ των παιδικών της βιβλίων εξαιρουμένων, όλα διακατέχονταν από έναν ιδιάζοντα φιλοσοφικό λογισμό, in any case, στο paixão είχε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα με τον αγαπημένο της Λούσιου Καρντόζου, φίλο της από το 1940, κείνου που της πρότεινε την προμετωπίδα στο πρώτο της soi-disant μυθιστόρημα, "Κοντά στην άγρια καρδιά" από το "Πορτραίτο του καλλιτέχνη ως νεαρού" του Τζέιμς Τζόυς, σιγά μην τον γνώριζε τότε το νεαρό κορίτσι, φοιτήτρια της Νομικής και σκληρά εργαζόμενης στην εφημερίδα. Όλους αυτούς τους έμαθε αργότερα, ως τότε, μόνο την Καθλίν Μανσφιλντ γνώριζε και την είχε εντυπωσιάσει, έγραψε κάποια διηγήματα στο ίδιο ύφος, ως έφηβη, της τα δημοσίευσαν σαν ήταν 17 χρονώ.

Στην δική μου ανάγνωση, αυτό το βιβλίο είναι η καταβύθιση κι ανασκαφή στους βρεττανικούς "σκελετούς στο ντουλάπι", δηλαδή μία βουτιά στον ενδότερο εαυτό, τον ολίγιστο που γνωρίζουμε και ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε καλά. Η κατσαρίδα είναι όλα όσα φοβόμαστε, όλα όσα αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε με τα ισχνά μας εργαλεία κείνου του εαυτού που βγήκε ουρλιάζοντας στο φως, κατά πως λέει ο πατριώτης μου Νανάκος Καρούζος. Νομίζω πως μόνο αυτό θέλησε να καταδείξει με τις δικές της καταδηλώσεις η Λισπέκτορ. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογία και η Λισπέκτορ την απεχθανόταν σαν τις αμαρτίες της (δεν ήσαν πολλές, να λέμε και του στραβού το δίκιο). Τα υπόλοιπα, όταν αναγνωσθεί η Ελληνική μετάφραση.

*στην δεκαετία του '70 η Λις πήρε μία σειρά από συνεντεύξεις από διάφορους, δημοσιευμένες στο Jornal do Brazil, μία από αυτές ήταν από τον  Fabrizio De André



το paixão είναι ένα αξιοδιάβαστο πόνημα, ως όλα σχεδόν της Λις, δυσκολοκαταλογίσημο. Να διαβαστεί!!!!

9/8/18

μνήμη της Αρλέττας

σίγουρα γνωριστήκαμε με άσπρη γκαμπαρντίνα και βόλτα από την Δεληγιάννη ως την Πλατεία, εσύ είχες σκύλο κι εγώ παιδί, ζεμένα και τα δυό από χέρια, από μάτια, τα πόδια είχαν δική τους ζωή, πόσα χρόνια γνωριζόμασταν? μείναμε μεις, πολλά τα βήματα, πολλά τα χρόνια. Όταν αδυνατούμε, εμείς, μόνο να αδυνατούμε θα ξέρουμε πια,θα γυρίζουμε πίσω στο Λαύριο με τους γλάρους να πετάνε, τότε ακόμη είχαμε ανάσα, τότε ακόμη είχαμε ελπίδα, στο δωμάτιο υπάρχει. Υπάρχει μια ολοκαίνουργη αναπηρική πολυθρόνα, σε χρήση πια, με πάνε και με φέρνουν και θυμήθηκα καλά-καλά.... σύντομα θα πρέπει να θυμόμαστε, καλά-καλά."Αρκεί να ζούμε", να μου πεις, όχι!!!! να ζούμε, θέλω, όρθιοι να πεθάνουμε, όπως χθες που είδα σε γυαλί πως σηκώθηκες πάνω σε μπαστούνι για να βγάλεις κραυγή. Δεν νομίζω πως πεθαίνοντας θα έχω αντοχή για κραυγή. Όρθιοι-

*η ανάρτηση για την Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου*



Kαι η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δε θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση.
-Τάσος Λειβαδίτης-

ήρθε, με διπλό πέλεκυ
τη μύτη, την σκουπίσαμε?
ίσως κάτι στα μάτια?
στόμα ραμμένο
ούτε ρανίδα
έχουν-δεν έχουν-έλλειψη τα τσιρότα
χρεία καμμία.
-no blood today-
©AR -περιλαμβάνεται-Aug 2017



κέρκης, φθάνοντας

7/8/18

χθες ήταν το απίστευτο, μόνο κυματάκι στου Τσάμπου, πού τώρα, στα πελώρια κύματα λες κι είναι Ατλαντικός, όπως παλιά, ανεβήκαμε στον βράχο από το Τσαμπάκι κι αρχίσαμε τις καταδύσεις, λίγο τραβάνε ακόμη τα σπασμένα πλευρά, αλλά, εντάξει, τότε συμφωνήσαμε πως "αν κάτι επιβιώσει του χαμού
πιότερο απ’ τα ερείπια και τις φωτογραφίες
θα ’ναι ο πολύχρωμος εικαστικός στρατός ", ο Γ. έχει ακόμη μακριά μαλλιά, εμείς, μια χαρά ασημιά τα ρέστα, ύστερα γυρίσαμε και μαζέψαμε τις σκηνές για την Χρυσή Ακτή, τότε που ο πατέρας μας λοιδώρησε πως θα γυρίζαμε αμέσως, τότε μάθαμε τα σεκ (τώρα το λένε σαμαινάκι) η παραλία κυμάτιζε κι εμείς καθόμασταν στις σκηνές ως να φύγουν τα πλήθη. Όταν γυρίσαμε, είχε ομπρελίτσες και λιμά τουριστικά, φύγαμε με το ίδιο μινάκι, την πατρική λοιδωρία δεν γλιτώσαμε, τώρα δεν μπορούμε να πάμε, αλλά στον βράχο αντέχουμε ακόμα να σκαρφαλώνουμε και να κάνουμε σάμιες καταδύσεις, όλοδικές μας, την επόμενη, από την πάτρια, ίδια πέτρα.

Όρμος Μαραθοκάμπου, Χρυσή Ακτή-



η άλλη Ιστορία. ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ
Να πράττεις το ανεπίτρεπτο
να παραβαίνεις δηλαδή
τη μοίρα που σου δόθηκε
έχει - όσο να πεις - 

μια σχετική καταλαλιά.

Αλλάζουν ξαφνικά όλες οι σημασίες
τα προαισθήματα
θεωρούνται πλέον αποδείξεις
οι εξαρτήσεις που σ’ αυτές ενέδωσες
δε σου χρεώνονται άλλο στις ζημίες 

όσο για το κωφάλαλο λευκό
του κάθε αμετάκλητου
χάνει θαρρείς την φοβερή του αίγλη

-ένας απλός αβάσιμος χρησμός
που πια κατάντησε φτηνή δικαιολογία
παξιμαδάκια και κονιάκ
την ώρα που τελειώνουν τα προσχήματα
και πουθενά η συνέχεια
κι ό,τι εννόησες εννόησες-

Γι’ αυτό
αν κάτι επιβιώσει του χαμού
πιότερο απ’ τα ερείπια και τις φωτογραφίες
θα ’ναι ο πολύχρωμος εικαστικός στρατός
που τον σχημάτισαν παιδιά
στα περιθώρια των βιβλίων
-σχέδια ασυνάρτητα, φιγούρες και συνθήματα
παρεμβολές του αιώνιου
που μόνο αυτά αφουγκράζονται-
ένας ασώματος στρατός
με μαρκαδόρους και ξυλομπογιές

να πολεμήσει να γραφτεί

ΕΥΤΥΧΙΑ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ
Το Επιδόρπιο, Κέδρος 2012
*θεωρώ εξαιρετική ποιήτρια την Ευτυχούλα*
**είμαστε όλες πουτάνες**=senhoritas

άγιος

άγιος
οι ξενοντοπίτες τον λένε Άγιο Κωνσταντίνο (κάτω από τα Πλατανάκια), Σάμος, Σάμου, Σάμος




άπλωσα
το δέρμα 
στον καιρό
πετσί να γίνει

χάραξα
ένα κόκκαλο με σουγιά
πέτρα μην γίνει

βάδισα 
με το ίδιο γόνατο
χωλό
βήμα θα γίνει?

φαγώθηκαν τα δάχτυλα
-λειψά'
δεν κρατάνε τον καιρό
νερό αν γίνει

χωλαίνουμε,

δεν ξεδιψάμε ούτε μ’ αρμύρα-
Ιούλιος-Αύγουστος 2018 © ΑΡ






3/8/18

Κοίταγες με όλα σου τα μάτια λυτά, όταν δέθηκαν φιογκάκι από αλυσσίδες του συρμού, πέσαμε, ήρθαμε στα ίσα μας, ούτε δεσμά ούτε κρατήματα.-Μην ξανα-γυρίσεις στην Σαντορίνη α, ναι, είσθε κι εσείς που γράφοντας αποζητάτε Νόμπελ και Μπούκερ, βοήθεια στα δελφινάκια, κει δίπλα από την Ατλαντίδα, καλά περάσαμε, τότε, στου 'Άρη και στης κυρά-Ρήνης, ούτε είχαν ακουστά για Νόμπελ και Μπούκερ, μάλλον ζήσαν την ζωή τους καλά, απλά κι αγνά, εμάς να μας ειδούμε-μάμα Άφρικα να πούμε?





*queimei os pequenos romances
da colecção coração de ouro
só restava o nosso
sabias que não seria duradouro

rodeei-me dos teus objectos favoritos
agora já não me sinto tão culpada
organizei o remorso
não encontrei absolutamente nada

um dia é provável que te volte a amar
mas espero que nesse dia
seja tarde demais*

-fiz nada-


1/8/18






Οι παραλίες

Ανάμεσα μούχρωμα και βράδυ
ερημώνει η παραλία
Μοναξιά της απουσίας
Διάστικτες σκιές
στο μονοπάτι.

Μαζεύει το νερό, μαραζώνει
κάθομαι να τους κάνω παρέα
μέχρι να ‘ρθουνε τ΄αστέρια.

Το πρωϊ
τ’ άστρα πάνε για ύπνο
οι παραλίες θα κατοικηθούν
με τα χαμόγελα του ήλιου.

Πώς νιώθουν οι παραλίες
τους χειμώνες;
Καλά
ξέρουνε ότι είναι μόνες τους,
κάνουνε παρέα με το νερό.

Ιούνης 2011
© AR




η θάλασσες θα είναι πάντα νοσταλγία της απουσίας, όταν κολυμπούσες μεσάνυχτα και βάλε τον κόλπο στο Κοντύλι με το ίδιο μαγιώ που νόμισες πως θα κρατήσει για πάντα, τι θα πει πάντα? Cozulel-Κοντύλι, ούτε συν ούτε πλην-




28/7/18

στ' ανάπλι



Η Μάργκοτ Φοντέυν στο Μπούρτζι στο Ναύπλιο, 1951,φωτογραφία της Τζόαν Λη Φέρμορ, Βιβλιοθήκη της Σκωτίας, έκθεση τρέχουσα στο Μουσείο Μπενάκη-

*σπάνια φωτό από το αρχείο του Βαγγέλη Κατσίγιαννη, Ναυπλιέως©

-για 4η χρονιά ο ΕΣΛΑ (Λογοτέχνες Αργολίδας) συμμετέχει με δικό του περίπτερο, όπου γίνονται παρουσιάσεις των μελών του, αναγνώσεις και μη αργολιδιωτών αλλά και άλλα πολιτιστικά δρώμενα-




27/7/18







τόσοι εσείς, μιλάτε πολύ, τα ενοχλείτε