24/6/17


φωτό: ©Peter Patmanidis


ωραίο σκαρί, στο πέρα Πι (που λέω κι εγώ), δηλαδή, προς τα πίσω από το κυρίως Πι (ένα απέραντο μαυσωλείο οχημάτων έχουν καταντήσει όλα μας τα Πι πια, γιαυτό σου λέω: πού να πάμε με αυτοκίνητο? μέχρι το παληό μου σπίτι και πολύ μας πάει, ας το καλλίτερα...).

Πεθύμησα το χωριό μου και θυμήθηκα τις πεταλίδες, από την άλλη μεριά της Παραλίας. Κάτι ποεμάρια, από του χρόνου μάλλον θα συμμαζευτούνε αναμετάξυ τους, μπας και τα βρούνε. 
Δεν προβλέπεται χωριό για την ώρα, διάγουμε το ψυχόδραμα κυρ Κάρολος με τον Λατινοαμερικανό Ουρανοξύστη, τον Άνχελ και το δρομάκι -φιδάκι της Μπουκαρέλι, σαν τα δρομάκια της Βενετίας όπου βλέπεις αριθμούς: 30013.
Κάθε που κάνει ζέστη, μασάμε πάλι πεταλίδες-

Πεταλίδες στα βράχια

Ένα συναίσθημα αποστέρησης
κατακαθίζει στα                                                                                    
 βράχια,
                                                                         μεσοστρατίς στον                                                               ήλιο.
                        Ούτε οι πεταλίδες
                                                                                                       δεν παρηγορούν 
                        την έλλειψη σελήνης-
                                                                                    
                                                                                          Δροσίζω τα πόδια μου
στην άρμη
                                     και σκέφτομαι το τοπίο
                                                                                                    του κόλπου
                                                 π´ ανεμίζει μαντήλια
                                                                                  από απέναντι.
Το Μπούρτζι βέβαια,
                                                   στενοχωριέται
                                                                      για την απώλεια προσοχής

Αλλά, τι να κάνω κι εγώ;
                                                                         Λίγες αισθήσεις έχω
                                                                                                                  και δύο μόνο μ/ άτια.

Αυγ.2010



23/6/17

ποιητή, στον καιρό σου τι βλέπεις?

παραφράζοντας τον Ελύτη, Άξιον εστί, Προφητικόν:
(...) εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;- (...) 

ωραία παρουσίαση της Μίνας, στην καταπληκτική μετάφραση του Άρη Μπερλή (όπως όλες του, εξάλλου), για μιαν πολυσχιδή αγαπημένη: 

http://fractalart.gr/woolf-virginia/

με ένα βικτωριανό μενουέττο:

22/6/17

είμαστε πρώτα πολίτες

Γνώρισα την Σοφία όταν ήμουν λιγώτερο από 19 κι εκείνη 30ντα φεύγα.
Έκτοτε, χαίρομαι πάντοτε τον λαγαρό και θαρραλέο λόγο της, δημόσιο και ιδιωτικό.
Δημοσιογράφος δεν είμαι, πλην συνυπογράφω με δέκα χέρια, απευθύνεται ευρύτερα, όχι μόνο στα συνδικαλιστικά της "οργανάκια".
*αυτός ο ΕΝΦΙΑ, της "δηλητηριώδους δήθεν ευφυίας" του κυρίου "χοντρο-Μπένυ" προσετέθη σε μία κοινωνία των εξ ων συνετέθη, γονατισμένη οικονομικά, καταπτοημένη ηθικά. Το καλαμπούρι συνεχίζεται από τον πάντα γελαστό Alexis (μόνο αυτός εδώ και καιρό ξέρει "γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα") και τους συν αυτώ, Πετρόπουλους, Κατρούκαλους (μου λερώνουν τα πλήκτρα ακόμη και να τους κατ' ονομάζω) και λοιπές γεμιστές ντομάτες που έβαψαν με μαύρο αίμα ακόμη και την προτέρα επιστημοσύνη τους, να την χαίρονται-
**με στοιχεία της Eurostat (βλ. Απρίλιος 2017), είδος ΕΝΦΙΑ εφαρμόζεται σε πλείστες χώρες της Ε.Ε., όχι σε όλες, εκκινώντας από 2, μάλιστα, 2, € στο Βέλγιο και φθάνοντας στα 10, μάλιστα, 10, € στην Σουηδία.
Εμείς, πόσα πληρώνουμε? για πείτε?
Το έχω ξαναπεί και επαναλαμβάνεται: για να κατεβούμε κάτω στους δρόμους τα 5 εκατομμύρια της περιοχής Πρωτευούσης και να δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος του κ. Σόιμπλε, δεν σηκωνόμεθα από τον καναπέ της θέασης, όχι?, ναι σωστά, κάποτε το πανελλήνιο καρφωνόταν στην νουβωτέ της εποχής ΤΒ με τον Άγνωστο πόλεμο και τον τότε ωραίο συνταγματάρχη Βαρτάνη υπό του κ. Αγγέλου Αντωνοπούλου (κατά το "Δημητρίου Μπιτσίου, παρακαλώ", αλήστου μνήμης ΥΠΕΞ υπό Ευαγγέλου Αβέρωφ, τι στο καλό, μόνο εγώ δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου από τις παλιοσειρές?), τώρα καρφώνεται σε γραμωμμένους μύες κάποιων που άλλοτε θα αποκαλούσαμε "ο μαχαλόμαγκας της γειτονιάς", αυγαταίνοντας τα κέρδη γνωστού και πλοιοκτήτη σκυλοπνίχτη επιχειρηματία. Ας ακούσουμε την Σοφία με τον Καραγκόζη της:

http://www.anapodos.com/373428782/4890776/posting/%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%B5%CE%B6%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%82

*ένα έχω μονάχα να πω: από κείνον τον "κύκλο" που έστησε η Σοφία, εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του '70 στο υπόγειο της Σόλωνος του ΟΔΕΒ της Έφης που χάσαμε τελείως αδίκως νωρίς, βγήκαν η Ρένα Θεολογίδου, ο Μάκης Αποστολάτος, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής, ήδη γνωστός, και πλείστοι άλλοι ων ουκ έστι αριθμός, περνούσε ο Φέρρης με την Σωτηρία Λεονάρδου, κάποιες φορές ήρθε ο Ελύτης. Εμείς είμασταν παν~νέοι (η Ρένα Θεολογίδου είχε κατάμαυρα μαλλιά). είχαμε ανοίξει κάτι μάτια να!!!!, κάτι αυτιά να!!! και ραμμένο στόμα με διπλοβελονιά. εντούτοις, δεν ξέρω πώς τόλμησε τότε το μετά~παιδί, έδωσα κάτι ρίμες στον κύριο Ελύτη και μήνες μετά είπε πως δεν ήσαν τόσο παιδικές και πρωτολειακές. Τόσο νέα, δεν αντελήφθην καν την ύψιστη τιμή και την γενναιοδωρία που αργότερα αντελήφθην πως κατ' εξοχήν τον διέκρινε. Ήμουν συνεπαρμένη μετέφηβη από τους Προσανατολισμούς του. Η Σοφία είναι συνεχώς μάχιμη ως σήμερα και ακατάπαυστα μαχητική. Μια περηφάνεια για την συνύπαρξη με τέτοιας ποιότητας ανθρώπους τρέφει και τρεφόμαστε από αυτήν*

21/6/17

σήμερα καλωσορίσαμε στο επίγειο άντρο μας και τον μικρό μας, πότε ήταν 6...
να σε χαιρόμαστε, μικρέ μας, γερόν κι ευτυχισμένο...
για την ιστορία, από αριστερά: Βασούλα, Φανούλα, Φουλιανίτσα,  η κυρά μάνα, η αφεντιά με πάντα γυαλάκια, οι κοπέλλες μας, η Αντριάννα (η δική μας), η Ντίνα της κυρίας Ευγενίας-

**είναι μία φωτό, παίζαμε, ο Μακουλιός φτενός-φτενός, χώνεται κάτω από το σκυριανό μπαρ, πάνω του ήταν το τελευταίο Μιγκ της οικογένειας με κάτι στάχυα μέσα, (τα υπόλοιπα τα είχε "σκάσει" κανονικότατα η  Γιακαλού στην κεφαλή του παππού του Κώστα, σβουρίζαν τα Μιγκ σαν το χαλάζι στην Πυθίας...,.,.,.) κάτι τάραξε προφανώς το παιδάκι και τινάχτηκε, το βάζο έσπασε, ο Μακουλάκης έντρομος, κεικάτω, ασπρισμένος, χλωρός, έμεινε ξερός πριν να πάρουμε ανάσα και να τον πάρω αγκαλιά, μπαίνει η μάνα από το ιατρείο, ρωτάει, εκνευρισμένη: "ποιός το έκανε αυτό"?, βγαίνω μπρος, λέω "εγώ" φορούσε κάτι ψηλά τακούνια, τις προάλλες, στο Ρομάντζο που συστηματικά διάβαζε η κοπέλλα μας η Αντριάννα, είχε ένα διήγημα του Γκύ ντε Μωπασάν, αναφερόταν σε κάτι τάφους, έλεγε για τυμβωρύχο....με βουτάει η μάνα μου, στην γωνία του δωματίου από χάρντμπορ, όταν εκνευριζόταν έβλεπε μόνο κόκκινο (μου το κληρονόμησε, δυστυχώς), άρχισε να χτυπάει αλύπητα με το τακούνι, πέφτει πάνω της ο μεγάλος μας, λέει, "μαμά, σταμάτα, θα την σκοτώσεις", ψέλλισα ένα " ο τυρνοφάγος", έτσι το είχε καταλάβει το μυαλάκι ενός παιδιού, έβαλε τα γέλια η μάνα μας, το θέμα τελείωσε εκεί, δεν είχαμε πια Μιγκ κι ο Μακουλιός την γλίτωσε παρά τρίχα, όχι ότι θα άπλωνε ποτέ χέρι πάνω στο παιδί, από τους τρεις μας, ως σήμερα ξέρουμε όλοι καλά πως στον μικρό μας είχε απίστευτη αδυναμία, η ατίθαση θυγατέρα της ήταν άλλη ιστορία, ήταν 5 τότε και του λείπαν φρικτά οι γονείς του, τώρα, είμαστε μεις οι γονείς του, του γιορτάσαμε τα 6, του γιορτάσαμε τα 7, σήμερα, άλλαξε δεκαετία, να σε χαιρόμαστε μικρέ μας!!!!! νομίζω πως η Ζωρζέττα κι ο Ντίνος -αν είχε ζήσει, αύριο θα έκλεινε χρόνια- θα σε χαίρονταν, δεν θέλησες να μπορέσεις πολλά, αυτά τα υπέροχα και πάμπολλα  που μπόρεσες, εμάς μας αρκούν και  μας κάνουν περήφανους, να μακροημερεύσεις μικρέ μας, πάντα θα είμαστε δίπλα σου να σε χαιρόμαστε-









*Ζωή είναι ό,τι έδωσες", Σεφέρης, από τα Τρία κρυφά ποιήματα*

ο Μακουλάκης και η μάνα του Ζωρζέτα, Βελγικό Κονγκό, Μάκης, λιγώτερο από τριών
είναι πελώρια η αίσθηση να ζεις και να ζει και το μικρό μας με αυτή την φατσούλα

20/6/17

πέρυσι απέκτησα την νέα μεταγραφή των σονέτων του Σαίξπηρ στην καλλίτερη μεταγραφή μετά του Βασίλη Ρώτα και της Βούλας Δαμανάκου, της Λένιας, έργο ζωής, κι ας είναι τόσο νέα κοπέλλα....μετά, γνωριστήκαμε καλλίτερα και συμπέσαμε....
τα ξαναδιαβάζω, σε εκείνο το κοντσέρτο γνωριστήκαμε με την Λένια,
τα παρουσιάζουν η Λένια,με σεμνότητα και τα χοντρά της γυαλιά, και η Ζωΐτσα που πράττει παραπάνω από τα κάλλιστα
η Λένια ακολουθεί τον ρυθμό, τον φέρει εντός της από την μελέτη του κλασικού τραγουδιού,υπηρετεί αυστηρά μία ρίμα οργιώδη, δημιουργική και επιτελεστική, έχει άποψη και έχει καταθέσει ένα έργο πνοής, ίσως καλλίτερο από του μπαρμπα Βασίλη, ίσως.... 





*μη με θρηνήσεις άλλο πιά όταν θα 'ρθεί ο χαμός μου
και θ' ακουστούν της θλιβερής καμπάνας πένθιμοι ήχοι (...)
σονέτο 71, σελ 163

19/6/17

ατίτλως

Η φίλη μου η Έφη ήταν τότε οριακά στα φατσά, είχε προσφυώς κάτι σχολιάσει, μετά μου ζήτησε τεχνογνωσία για να απαλειφθεί, δεν το μετάνοιωσε ποτέ, ούτε εγώ που δεν είμαι πια,
ήταν όταν πέθανε ο Γιάννης, την τελευταία φορά που είχαμε ειδωθεί με τον Βαρβέρη δεν πήγαινε χρόνος, κάποια στιγμή συναπαντηθήκαμε στο ΥΠΕΞ, εκείνος έβγαινε, εγώ έμπαινα, πήγαμε απέναντι για έναν καφέ, ύστερα πέθανε, μόνο τις κόκκινες βλατίδες στα μάγουλα θυμάμαι, το κατάπια και του χαμογέλασα γλυκά, θυμάμαι ακόμη το χάδι στο βλέμμα του-
η θλίψη μου εξακολουθεί ν' αστράφτει άσπρη, κάθε που μας αφήνει ένας από τη γενιά μας, αστράφτουμε λευκά, εκείνη την ίδια χρονιά μας είχε τραβήξει με τον Μαρκόπουλο στο γνωστό υπόγειο της Βικτώριας για την αδυναμία του, την Καίτη Ντάλη
*μνήμη του Γιάννη Βαρβέρη και στην Αναπήρων Πολέμου με την Νινή Ζαχά (εμέναν δεν μου αρέσαν αυτά, αγάντα για τον Γιάννη) την ίδια εποχή ερχόταν σπίτι, αρχές της δεκαετίας του '80 θα ήταν, έψαχνε έναν συγκεκριμένο δίσκο και τον έβαζε να παίζει μέχρι το πρωί, "της Σπάρτης τις πορτοκαλιές" σε στιχοπλοκία του Νικηφόρου Βρεττάκου, μία φορά, είχαμε πάει να τον επισκεφθούμε μαζί κι ο Γιάννης είχε μείνει ενεός

**χορωδία της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου, τραγουδάνε, Δανάη Μπαραμπούτη, σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου, πριμαντόνα, Αλίκη Καγιαλόγλου και η Ουρανίτσα (μέτζο σοπράνο), πριμαντόνα** (η Ουρανίτσα διατηρεί φιλία με την Δανάη ως σήμερα, μου είπαν) -ο δίσκος ήταν της Ουρανίτσας, δανεικός κι αγύριστος, όταν ο Γιάννης γνώρισε την Ο με την όμορφη κομψή της κορμοστασιά,γεννήθηκε ένας πνευματικός έρωτας άσβεστος, συχνά-πυκνά τον θυμάται και η Ο-




Τη νύχτα που τ’ αστέρια δεν ανάψαν

Στην  μνήμη του ποιητή Γιάννη Βαρβέρη

Τη νύχτα
που τ’ αστέρια δεν φανήκαν
η θλίψη βάφτηκε κόκκινη.
Τη νύχτα
που τ’ αστέρια δεν ανάψαν
κοίταγα κάπου να σταθώ
μη δω άλλα φωτάκια.

Κείνη τη νύχτα
που τ’ αστέρια μας μισέψαν
είπα να μπω σ’ ένα διαστημόπλοιο
να πάω να τα βρω.
Ήθελα να τους πω:
δείτε μας,
δεν υπάρχει ζωή εκεικάτω,
οι ποιητές μας φύγανε,
τ’ αστέρια δεν μας θέλετε’
Χωρίς το φως του λίγου
το πολύ πώς να γενεί;
Το διαστημόπλοιο κατ/ έπεσε
στην πέρα άκρη
τ’ ουρανού.
Η θλίψη μου άστραψε
κάτασπρη/
δεν ξέρω αν φωτίζει.


Μάιος 2011


©AR





μέρες του Γιαννάκη του Βαρβέρη

ένα κορίτσι που το λένε Ηριάννα

αυτό δεν είναι παράνοια, σε μια χώρα, γονατισμένη, πτωχευμένη, είναι η απόλυτη αναλγησία κάποιων που επιμένουν να διατηρούν το προνόμιο του αλάθητου και της πρωτοέκθεσης (να έρθουμε να σας πάρουμε με μηχανή ή θέλετε μηχανοκίνητο?), αρτηριοσκληρωτικό το δικαστικό σώμα (πάντα ήταν), αποτελούμενο σήμερα 99,99 από γυναίκες (αν γυναίκα ονοματίζεται η πρόεδρος του Αρείου Πάγου, φεύγει? στο καλό, δεν θα μας λείψει ποσώς), το ταγιεράκι  ως προέκταση του ανδρικού σήματος κατατεθέντος, για τούτο συζητούμε? -να τρυπάμε την γυάλινη οροφή με τους δικούς μας όρους δεν είναι καθόλου αυτονόητο, αλλά, μπήκατε ανέτως στο δικαστικό σώμα με όλες τις ευκολίες των πασοκικών ρουσφετιών, ή όχι?-  καθόλου δεν έχουν αντιληφθεί πως το σύνολο μέτρων μας πιάνει όλους κι όλες. Κομμένα τα προνόμιά σας κυρίες μας, όσο νωρίτερα το αντιληφθείτε, τόσο το καλλίτερο για σας, εμάς, μας έχουν ήδη στείλει στον κύριο διάβολο. Αυτά τα γαλύφεια, στυλ (έκκληση στην ευθυκρισία της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου), τα ακούμε "βερεσέ".... Το έχετε "χάσει" τελείως, ωρέ????? αφήστε το κορίτσι ήσυχο, για αμέτε μας λιγάκι στον κύριο διάβολο κι αφήστε την κοπέλλα ήσυχη, είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση σήμερα που "αλητείες" παλαιάς κοπής δεν "σηκώνει" πια, υπογράφουμε για να πάει η απίστευτη υπόθεση της Ηριάννας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στον ΟΗΕ και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ακόμη και στην Χάγη θα πάμε. Αυτή είναι η χώρα όπου τόσοι πλείστοι θεσμοί δεν γνωρίζουν καν την λέξη "ντροπή", δεν πειράζει, την γνωρίζουμε μεις ως κοινωνία των πολιτών, ακόμη....
*κάποιοι ελαφρώς "πυροβολημένοι* αναρωτιούνται γιατί η κοπέλλα δεν υπογράφει με πλήρες ονοματεπώνυμο, προφανώς, ως ευφυής, πλήρως έχει αντιληφθεί πως τούτο θα είχε αντίκτυπο σε οικογενειακό και όχι μόνον περιβάλλον, πράττει λαμπρά, η μόνη διαδήλωση στην οποία θα κατέβαινα με κάθε προθυμία είναι για να αφήσουν ήσυχο αυτό το κορίτσι. Αιδώς Αργείοι!!!!!

http://tvxs.gr/news/ellada/th-papakonstantinoy-afiste-tin-irianna-eleytherihttps://athens.indymedia.org/post/1574549/

17/6/17

Fuentes Región....

-Τ’ όνομά μου είναι Ίσκα Σιενφουέγος. *(η φωνή του Εκατοφωτιά)* Γεννήθηκα και ζω στην Πόλη του Μεξικού, Περιοχή Πρωτευούσης. Αυτό δεν είναι τραγικό. Στο Μεξικό δεν υπάρχει τραγωδία: όλα είναι προσβολή.** Προσβολή, αυτό το αίμα που με πληγώνει σαν κλωστή μαγέι.  Προσβολή, η αχαλίνωτη παράλυσή μου που την κάθε αυγή τη βάφει με θρόμβους. Και το αθάνατο θανάσιμο σάλτο μου στο πρωινό. Παιχνίδι, δράση, πίστη – μέρα τη μέρα όχι μόνο τη μέρα τής ανταμοιβής ή της τιμωρίας: βλέπω τους σκούρους μου πόρους και ξέρω ότι μου τα απαγόρεψαν εκεί κάτω, εκεί κάτω, στο βάθος της κοίτης της κοιλάδας. Τελώνιο του Ανάουακ που δεν πατάει σταφύλια- καρδιές’ που δεν πίνει αλκοόλ, βάλσαμο της γης -το κρασί της, ζελατίνη από σκελετούς’ που δεν αναζητεί  το χαρμόσυνο δέρμα: κυνηγάει τον εαυτό του σ’ έναν μαύρο πολτό από πέτρες παιδεμένες και μάτια από αδιαφανές ζάντ. Γονατισμένο, στεφανωμένο με φραγκοσυκιές, μαστιγωμένο από το δικό του (το δικό μας) χέρι. O χορός του (ο χορός μας) επικρέμεται σ’ ένα κοντάρι με φτερά ή στον προφυλακτήρα ενός λεωφορείου, νεκρός στον ανθισμένο πόλεμο, στον καυγά της ταβέρνας, στην ώρα της αλήθειας: η μόνη ώρα ακριβείας. Ποιητής της ασπλαχνίας, καλλιτέχνης του μαρτυρίου, αγροίκος ευγενής, υποκριτής αθωωμένος, η προσευχή μου ξεχαρβαλωμένη χάνεται, χαριεντισμός, αχαλίνωτα. (…)-

*στη γλώσσα νάουατλ Ixca σημαίνει φωνή. Cien fuegos σημαίνει Εκατό φωτιές, η φωτιά είναι αταβιστικό στοιχείο στην ιθαγενή εποχή, πριν από την Ισπανική κατάκτηση

**ο Φουέντες λέει afrenta, σημαίνει βρισιά και προσβολή, θες επειδή στην Κοιλάδα του Μεξικού ζήσαν οι Αστέκας, εξαιρετικά περήφανος λαός, θες επειδή οι απόγονοί της Μεξικανοί είναι περήφανοι άνθρωποι, με εξαιρετικά εύθικτο χαρακτήρα, προκρίνεται το προσβολή, είναι πασίγνωστο το εθνικό «αστείο» : -κύριε, με προσβάλλετε, -εγώ, καλέ μου κύριε?,-εσείς κύριε μου,
-ο πρώτος, γυρίζει να φύγει,
-ο δεύτερος, χωρίς πολλά-πολλά,
βγάζει ένα μαχαιρίδιο από το μανίκι του και του το καρφώνει στην πλάτη- τέλος πλάνου, κανείς δεν αναζήτησε αιτίες, κανείς φταίχτη και φταίχτη, αυτοί είναι οι Μεξικανοί-

Η Región más transparente, θα κυκλοφορήσει το 2018 σε μετάφραση (επίπονη)  και πολλαπλό σχολιασμό της ιστολόγου, με ελληνικό τίτλο «Η καθαρότερη περιοχή του αέρα», αναφέρεται στην μολυσμένη ατμόσφαιρα της Πόλης του Μεξικού ήδη από την δεκαετία του 1950, (εννοείται πως η μόλυνση δεν είναι μόνον ατμοσφαιρική, μάλλον πολιτική, πολιτισμική και κοινωνικό-οικονομική) μόνος τίτλος που άντλησε ο Κάρλος Φουέντες από τον μέντορά του Αλφόνσο Ρέγες Visión del Anáhuac, (θέαση του Ανάουακ, 1917), «καθολικού» συγγραφέα, δοκιμιογράφου, μεταφραστή, ποιητή, μυθιστοριογράφου, θυμίζει λίγο Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Α, υπήρξε και ακραιφνής φιλέλλην, η Ιφιγένειά του μεταφράστηκε πολλάκις….
**Η Κοιλάδα του Μεξικού είναι η πρώην κοιλάδα των λιμνών των Αστέκας, με μίαν επέκταση ως την σημερινή Πόλη του Μεξικού (D.F=ντιστρίτο φεδεράλ=περιοχή Πρωτευούσης), πάνω της δομήθηκε η παλιά πόλη της σημερινής Πόλης του Μεξικού, στην πρώιμη αποικιοκρατία, έχοντας αποξηράνει τις chinampas = κατάφυτες νησίδες με πλουσιότατη χλωρίδα και πανίδα, παντοιοτρόπως εκμεταλλευόμενη από τους Αστέκας. Η κοιλάδα του Μεξικού θεωρείται ό,τι και οι Ελληνικοί Δελφοί: ο ομφαλός της γης-
***απαριθμούμε 67 πλήρεις γλώσσες στην Μεξικανική επικράτεια (όχι διαλέκτους, αυτές, ξεπερνούν τις 400 χιλιάδες), με γραφή, από την  σφηνοειδή ως τις μεταγεγραμμένες στις μέρες μας, ας μην μας ξεγελούν μόνον οι των Μάγιας και των Αστέκας, υπάρχουν των Τολτέκας, των Τσιτσιμέκας και πάει γράφοντας...***

Ακόμη και από εδώ, ευχαριστώ τον Νίκο για το μοίρασμα της ευθύνης για να αποδοθεί σε πλήρη έκταση ένα από τα δυσκολότερα σε μεταγραφή και εμβληματικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, με τιμά ακόμα με φιλία κοντά 40 χρόνων, από τότε που συνυπογράψαμε το βιβλιαράκι «Συνοπτική Ιστορία του Μεξικού», έκδοση της Πρεσβείας του Μεξικού, 1983, εκτός εμπορίου-
***ας σημειωθεί: θεωρήθηκε πως με αυτό το βιβλίο του Φουέντες εκκίνησε το δήθεν «μπουμ» της Λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, στην δεκαετία του ’60 ως και του ’70, πολλοί λογοτεχνικοί κριτικοί φορούσαν «κόκκινα γυαλιά» θεωρώντας πως ο Φουέντες, ο Γκαρσία Μάρκες κι ο Βάργας Γιόσα με τα τότε μυθιστορήματά τους, αντιστοίχως, η Καθαρότερη περιοχή, 100 χρόνια μοναξιάς και Πράσινο σπίτι, έφερναν στην παγκόσμια λογοτεχνία μία αύρα εκείνου που ονοματίστηκε «μαγικός ρεαλισμός», τίποτα πιο κίβδηλο από αυτό. Τούτο ποσώς αναιρεί, φυσικά, την μέγιστη και διαχρονική αξία και των τριών αυτών λογοτεχνικών έργων που διεδραμάτισαν εξαιρετικά διαδραστικό ρόλο στην Ισπανόφωνη λογοτεχνία από την δεκαετία του '60 ως τις μέρες μας, οπόταν μέγα μέρος αυτής της λογοτεχνίας εισήλθε στην μοντερνιστική, κατ' άλλους μετα-μοντερνιστική εποχή. Αν κάποιος, πάντως, έγραψε με λογοτεχνικούς όρους «μαγείας σε μεταφορά στο προσκήνιο» είναι απλώς και μόνον ο ευφυέστατος Ζόρζε Αμάντου από την Μπαΐα της Βραζιλίας. Ο άλλος, ήταν φυσικά ο  Χούλιο Κορτάσαρ με την Rayuela, στην εντυπωσιακή κι ανυπέρβλητη μετάφραση στα Ελληνικά, «Κουτσό» που υπέγραψε άπαξ ο Κώστας Κουντούρης, στην εμβληματική λευκή σειρά της Μάγδας Κοτζιά, πώς να μην χαρεί κανείς με το νέο πως η λευκή σειρά του θανόντος ΕΞΑΝΤΑ θα αναγεννηθεί με νέο αποτύπωμα και σύμβουλο εκδόσεων τον φίλο Άγη Αθανασιάδη? Σαλπίζουμε πολλαπλώς νέες πλεύσεις σε φίλιον πλόα.
**** στα πενήντα χρόνια από την πρώτη έκδοση της Καθαρότερης περιοχής του αέρα, το 2008, από το 1958, η Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας εξέδωσε την Ρεχιόν σε συλλεκτική έκδοση, χρυσή, αυτό, η ΒΑΙ έχει πράξει στο παρελθόν μόνο για τον Δον Κιχώτη του Μιγέλ δε Θερβάντες, το 1998,  για τα 353 τόσα χρόνια  από την έκδοση του 1605 του Μιγέλ δε Θερβάντες Σααβέδρα, ίσως αυτό κάτι να σηματοδοτεί, ίσως και τίποτα. εμείς, συνεχίζουμε στον δρόμο που ζήτησε ο κυρ Κάρολος.




15/6/17

έχω να μιλήσω ουσιαστικά με τον Αντώνη καμιά 30άρια χρόνια, εξαιρουμένης μιας επαφής πολύ πρόσφατης στα Σκαλάκια, δίπλα από το σπίτι του. Πάντα, ως σήμερα, θες η γειτνίαση, θες τα χρόνια, θες οι κοινοί μας Μάηδες, θες η ενσυναίσθηση, λέω, πως είναι ένας από τους πιο διαδραστικούς ποιητές μας, δεν έκανε ποτέ φασαρία γύρω από την γραφή του, απλώς, για κάποια χρόνια έβγαλε ένα περιοδικό αναφοράς μαζί με τον Νιάρχο, ποτέ δεν έκανε δημόσιες σχέσεις, ποτέ δεν εξαγόρασε τίποτα, γράφει, δουλεύει και συνεχίζει, εκτιμώ εξαιρετικά τέτοιες στάσεις του υφίστασθαι, τον βλέπω σαν τον ποιητή της θανάτιας αποχώρησης εν αξιοπρεπεία, αρκεί-

Έτσι λοιπόν χωρέσανε στα μάτια σου τόσες κοινές
        ασήμαντες εικόνες
Ποιος θα ’χει χρόνο κάποτε να βυθιστεί στη λίμνη μιας
        ανάμνησης
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο
Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή δικαιοσύνη
        να εξηγεί
Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος
Με πόσα θα και πόσα να που ψιθυρίζει ο θάνατος


http://ppirinas.blogspot.gr/2017/06/blog-post_15.html

*με έναν αξεπέραστο Χατζηδάκι, μέρα που είναι, από κείνη την 15η Ιουνίου 1994






οι στίχοι του παλιού φίλου Άρη
Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Γισδάκης


Παίξε, μέτρα τους σφυγμούς σου...
Κάνω να κρατηθώ,
προσπαθώ να σωθώ
και μεθώ στους ρυθμούς σου!

Παίξε, κι έφτασε η ώρα...
Του Θανάτου η ορμή
μου τρυπάει το κορμί,
με πετάει στη μπόρα...

Μένει λίγη ελπίδ' ακόμα...
Μελαγχολώ, στο χορό κατρακυλώ...

Κόψε το μαγικό λουλούδι,
να μεθύσουν οι εχθροί,
να ξεφύγω απ' τη γη
σαν πουλί, σαν τραγούδι!

Παίξε, βρες τη μουσική μου,
να ξεχάσ(ω) ότι ζω
σ' έναν κόσμο κακό,
που 'ναι σαν φυλακή μου...

Βρες μου πάλι τη φωνή μου,
που από φόβο σιωπά,
δεν τολμά, δε χτυπά
και δεν είναι δική μου...

Φεύγει κάθ' ελπίδ' ακόμα...
Μελαγχολώ, στο χορό κατρακυλώ...

Παίξε το μαγικό τραγούδι
να μεθύσουν οι εχθροί,
να ξεφύγω απ' τη γη
σαν πουλί, σα λουλούδι!



αυτά τα παιδιά

ξέρω, είναι οι Ρομά και το Μινίδι, τα Λιόσια κι ο Ασπρόπυργος, το γυφτάκι μου στην συμβολή Κύμης και Ηρακλείου, όλο το αφήγημα και πολλές οι κοινωνιολογικές αναγνώσεις, το να χάνει αδόκητα ζωή ένα παιδάκι 11χρονο, ξέρω, είναι το Λονδίνο κι ένας πύργος πυρέσσων, εκατοντάδες ζωές χαμένες από ανάλγητους που βγάζουν από την μύγα ξίγκι κι αν χαθούν και καμπόσοι φτωχοί μουσουλμάνοι, σκοτούρα τους (και κάποιοι ανιστόρητοι να λένε πως είναι αναβαθμισμένη περιοχή, όλως τυχαίως, δημοσιογραφίσκοι)
ξέρω, η άγνοια είναι τόσο εγκεφαλικά ανεπαρκής (να κάνεις εκπομπή στην ΕΡΤ, να έχεις καλεσμένο τον Ζοζέ Λουίς Πεϊσότο,  του "Νεκροταφείo πιάνων" να σου λέει πως έρχεται καλεσμένος στο ΛΕΑ και να ρωτάς "τι είναι ΛΕΑ", ναι, καραμήτρο μου, η λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας στις εθνικές οδούς, αυτό είναι ΛΕΑ, (αυτούς, τους πληρώνουμε εμείς!!!!!!, άσχετοι, αστοιχείωτοι, ούτε έναν μισθό δεν λένε να υπηρετήσουν σωστά, ακόμη και χρησιμοποιώντας τα ελαττωματικά διαδίκτυα για στοιχειώδη πληροφόρηση πριν να βγουν στο γυαλί με την αυτάρεσκη κοιλάρα τους, έχοντας το  απύθμενο θράσος να βγαίνουν αστοιχείωτοι και να χαριεντίζονται, ζητώντας από την "βοηθό" τους να τους "φωτίσει" -και τι είναι ακριβώς η συνάδελφός σου, καραμήτρο? δεκανίκι της παντελούς τεμπελιάς κι άγνοιάς σου?- αυτούς τους διαχρονικώς πως άχρηστους, τους πληρώνουμε εμείς, με τις δικές μας περικοπές, για άντε μου λίγο, πια!!!! ) και να μην ονοματίζει κανείς την πάντοτε μεταφράστρια του Πεϊσότο, Αθηνά Ψυλλιά, ε μα, φυσικά, μεταφραστής ίσον ο κανένας, λες και θα υπήρχαν τα βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας χωρίς τους μεταφραστές, όπως έλεγε κι η φίλη μου η Μελίνα, "παιδί μου, Παπαδάκης ίσον ανωνυμάκης"
ευτυχώς που συναγελάζομαι με ξύπνιους και καλλιεργημένους ανθρώπους.....
λοιπόν, για να μην αρχίσουν τα ψυχοφάρμακα (για τα οποία δεν έχουμε καν τα λεφτά), πώς και πώς να ξαναδούμε τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τ' άλλα τα παιδιά
https://youtu.be/nFqxgnaR5n8

https://youtu.be/wRGcxjFnO0c


αυτό το lay up (το "σπάσιμο της μέσης") έκανε τον Βίκτωρα να πετάγεται πάνου μπρος στην ασπρόμαυρή μας Uranya, το σημερινό βίντεο δεν έδειξε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην τιμητική κερκίδα, κρίμα, μέρος του ντεκόρ κι αυτός, για μοναδική φορά το παιδί (μεγάλωνε) ανέβηκε στην μηχανή (με κράνος, φυσικά), για μοναδική φορά κάναμε τετρακάβαλα για την Ομόνοια, κάναμε τον γύρο του θριάμβου και βλέπαμε πολλά παιδιά να ρίχνονται με τις μηχανές τους στα νερά της Ομόνοιας, το ξημερώσαμε, για μοναδική φορά, νιώσαμε μέρος ενός συνόλου πατρίδας που ήταν περήφανη για κάποια παιδιά της, για μοναδική φορά, ή χρόνια μετά,  ξέραμε πως δεν είμασταν μονάδες αλλά σύνολα.