11/6/21

 

Φούγκα και παραλλαγή – 9

 

Ένα δωμάτιο τυφλό

άσπρο

και γκρι

                                             απ’ τους καπνούς

της ανάσας μας

\μην φτύνεις άλλον καπνό,

                 σώνει,

      θα συρθώ

                                             στον φεγγίτη,

      ψηλά,

                                 κράτα με/

    να φύγω

                                                       ν’ ανασάνω

      χλωροφύλλη

     εκτός

               πέρα

      απ’ τα μακριά σου μαλλιά

μετά

     από το σπλαχνικό σου χέρι

/με σκίζει στα δύο

   Να συρθώ

    να πετάξω\

                                   προσγείωση

                                                                    σε δέντρα ισχνά

σε μουσικές καινές

εαυτών –ερώτων εν ματαιότητι-

-γιατί λες κοινές - ?

Να θυμηθώ

να σου κλαδέψω

τους  βοστρύχους

είναι επικίνδυνοι

οι Αβεσσαλώμ,

στ'ο έχω πει.

 

Αποφλοιώνοντας

                        στρώσεις

               τ’  ουρανού

/ Ξερνώντας

   νύχτες αφέγγαρες-

Για όλες τις πόλεις

          που περπατήσαμε

ζαβά –σαν αβέβαια βήματα μωρού/

       του αφήνεις

         το χέρι-

να πορευτεί

μόνο του

κι ανεύθυνα\

       πάντα/

εμείς

ο στύλος του-.

σε όλες τις μνήμες

                                                          Χαραγμένες σε μνήματα

                                                                                                                           ανέλπιστα όμορφα

-το χαμόγελό σου άστραφτε

χιλιάδες κεραυνοί

Να συν-υπάρξουμε

                               σαν θεωρία

                                                                      του Αϊνστάιν

 να γράψουμε μαζί

                                      τις πάρτες

κείνες

που θέλουν

             ορό γάλακτος

για

να 

ξανανθίσει

     η μυγδαλιά

                    Δεν θες

     ν’ αφουγκραστείς

ένα σύμπαν

\που λάμπει

σε μακρυσμένες λεωφόρους

/κίτρινες κατά προσέγγισιν

ξασπρισμένες

     κατ’ ανάμνησιν/

μαυρισμένες

σαν τοίχοι.

Να θυμηθείς

     όλους τους τόπους

όπου συν-υπήρξαμε.

Να λυπηθείς

γα τις ώρες

   που σκαφτήκαν πληγές

                                 σε σαρκία

ισχνών αναμνήσεων/

στα Γιάννινα

και στη Σαλονίκη,

στο Βαραδέρο και στη Νέα Υόρκη

στο Νεπάλ

και ες την Πόλιν/

Δίκιο έχεις

τόσο δύσκολο

\το εμείς/

πόσο μακρύς ο δρόμος

τόσο οι ανάσες

κονταίνουν

γιαυτό σου είπα:

/μην ξαναέρθεις στην Πράγα

\δεν σου ανήκει- αλλουνού μνήμες /

Τα μυστικά φυλάγονται

σε σεντούκια από σιντέφι

ξημέρωσα να τα χαζεύω και

όλοι οι επίγονοι αναρωτιούνται

/γιατί\

Τόσο

δύσκολο

το εμείς:

 τόσο μακρύς ο δρόμος

τόσο οι ανάσες κονταίνουν

ξανακλεινόμαστε

στο  ίδιο δωμάτιο

τυφλό

άσπρο

και γκρι

Μην πεις

ότι

δεν σε ειδοποίησα

Δεκ.2012

 


https://www.youtube.com/watch?v=jvL8MWeS7X4 

σήμερα, έχει γενέθλια μία άνθρωπος που πολλών ταλαιπωριών ίδον χρώμα, στο δικό μας άστυ, χρόνια της πολλά κι επιτέλους, ανέφελα

 

                                                       

                              

 

 

 

 

                                                            

         

8/6/21

σκοτωνουν τις λεξεις οταν η πολιτεια θεωρει πως πεθαναν

 https://thepressproject.gr/katangelia-gia-poltopoiisi-vivlion-ekdotikou-oikou-apo-tis-pistotries-trapezes/?cli_action=1623145919.101,

ένας από τους δύο καταγγέλλοντες είναι ο Μητσάκης μου, ο Δημήτρης Δερζέκος, 2 βιβλία του είχε βγάλει ο Σάμης, συντοπίτης αναπλιώτης, 8 τα βιβλία του αδερφού, 2 του λόου μου, πόσων συμπαντικών συγγραφέων, εμείς, ας πούμε, δεν μετράμε, ποσώς, η κίνηση, όμως, καταδεικνύει πως όσο κι αν θέλει να κρυφτεί το Κράτος, στην φουστανέλλα θα το απαντήσει κανείς, μέρα αισχύνης η σημερινή,δεν μας νοιάζει το όνομα του κυβερνώντος κόμματος, αισχύνεται σύσσωμη η κοινότητα των λέξεων, στο όνομα του Φιλιππόβλαχου, του οποίου το τυπογραφείο και την δουλειά κληρονόμησε και τίμησε ο Σάμης, μέρα ντροπής, εν μέσω ασπαλπάθων....rien ne va plus, έχω άδικο που διστάζω να τυπώσω,παίρνοντας αυτούς τους χρόνους πολλές φορές πίσω τα εν εκτυπώσει? rien ne va bien, πατριώτες...

 οι γκαρδιακοί, σοι ομοιάζουν, πάντα επέλεγα ευθυτενώς κείνους που μου ταιριάζουν, η Μέρη Λιόντη, μεταξύ αυτών, ποίηση χαμηλότεχνη-πιστεύει εκείνη, για μας, υψητενής-, υπόσκαφη, λαχανιαστή, χτυπάει κόκκαλο και μέσα από ωκεάνιους αφρούς, αναδύεται, κραταιή:

"Ορεία κρύσταλλος οι μέρες

της σιωπής

Κι όσοι σε θυμούνται πεθαμένες μνήμες

κουβαλούν"

ΑΝΑΣΑ

Aποκαταστάθηκε η ηρεμία

Οι αναταράξεις στη ζωή της πόλης

έγιναν παρελθόν

Και μόνο ουλές από πληγές έχουν μείνει

να αχνώνουν,

έως ξανά να συσσωρευθούν όνειρα

Και να ζητήσουν το γιατί του θανάτου τους

Και πάλι θα ρθουν οι παλιές ιστορίες

Να πουν για τούτο που θα μοιάζει

με κείνο που πέρασε

Και ο πόνος του νόστου θα δαγκώνει

μικρή τιμωρία εκδίκηση

Κούνησε το κεφάλι η Ελένη στο άκουσμα

της ευτυχούς είδησης

Ο συμβιβασμός ακόμα μια φορά θριάμβευσε

Τι κρίμα μουρμούρισε

Τι κρίμα που η ομορφιά είναι αδύναμη

Τι κρίμα που τα ερωτήματα τα βαψαν

Απαντήσεις

Κούνησε το κεφάλι της η Ελένη

Όλα τελειωμένα

Αγωνίες κι ελπίδες και φόβοι

Μέρες αγρύπνιας και νύχτες καθημερινές

Συμφωνήθηκε ο φόρος

Ανάσαναν οι άνθρωποι

Θα την άφηναν τώρα να κοιμηθεί;

Να γύρει στις δικές της λύπες ανάμεσα

Να τις παρηγορήσει;

Να ησύχαζε… να ησύχαζε μόνο…

Να γείρει στα παιδικά της όνειρα σε

Μια ουτοπία μέσα να τα σαρκώσει

Σήκωσε Το χέρι κι άδειασε η σάρκα

(Το πλήθος έξω έπαιζε με την κορδέλα

Του γέλιου)

 *τι μουσική να βάλεις εδώ? το υπόσκαφο της θαλασσινής σπηλιάς ή το κύμα στο κορμί, τα υπόλοιπα, προσβολή* -από τα ωραιότερα πράγματα που διείδαν τα πτωχά μοι ματάκια προσφάτως, σκέτη φούγκα...-

 

 


5/6/21

https://mubi.com/films/vivre-sa-vie/trailer 

1967 καλοκαίρι, ο αζιφός διάβαζε, για το πανεπιστήμιο,  στα ενδιάμεσα,με πήγαινε σινεμα, ήταν ένα, ΑΡΤ,στο ύψος του Αγίου Λουκά, στην Πατησίων, φόραγα το κερασί φορεματάκι μου, σταυρωμένα τα γονατάκια, ένα τσαντάκι κρεμ, τίποτα δεν μου έκαμε μεγαλύτερην εντύπωση από αυτό το φιλμ, ούτε καν, λίγους μήνους μετά στο Βοξ η Ωραία της Ημέρας...., κάθε που το ξαναπαίζουν, αυτοθωρεί, εκεί....

2/6/21

σαμος, σαμου,σαμος

https://samosvoice.gr/2021/05/31/%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%b5%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%b1-%cf%83%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b7-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb/ 

αναμένοντας το νησί, το ίδιο είναι τέλειο, οι άνθρωποί του, τους λες και ορεσίβιους, κλειστοί σαν χαρακτήρες, κοινότητες υπερ~συντηρητικές, για χρόνια αντιστέκονταν στον τουρισμό, στο νησί αυτό ο τουρισμός είναι επιλεκτικός, λες και τους περνάν από κρισάρα οι ντόπιοι, ένα πράγμα που μου άρεσε εξαρχής, κοντά 40 χρόνια. Γάλλους και Ιταλούς φλύαρους και θορυβώδεις, απαίδευτους εξ ΗΠΑ, από τις αγροτιές, φυτευτούς στο Κοκκάρ' και στα Λεϊμονάκια, με μισό μάτι τους κοιτάν οι Σαμιώτες. Όταν όμως σε δέχονται στην κοινότητά τους, νιώθεις άρχοντας: σε περιβάλλουν με την μέγιστη έγνοια και φροντίδα. Είναι η περίπτωση της πολυάριθμης πια Σουηδικής αποικίας στο Πάν' Βαθύ, μέγιστος ο ρόλος της φίλης μας της Μαργαρίτας, οφειλή αναγνώρισης μεγίστη....Να ήταν έτσι κι η ετερόκλιτη πια μικρή πατρίδα που εδώ και χρόνια, φόρα παρτίδα, ξεπουλημένη στον ευκαιριακό τουρισμό του ΣΚ, "να τ' αρπάξουμε", η ακριβότερη πόλη της χώρας, ένας μονός εσπρέσσο 5 € στην  Παραλία... μετράω μέρες για τις Μαούνες, τον Σιδερά, να πάω να δω την Έρη ή να έρθει κείνη στο Βαθύ, να ξαναπάμε με τον Γιώργη στο Μεγάλο Σεϊτάνι... πιο πολύ από την γενέτειρα, κι ας τελευτήσω εκεί, πατρίδα είναι κείνη που επέλεξε κανείς, έχω επιλέξει τα Σαμιωτάκια, ένα Σαμιωτάκι, ξαδερφάκι αγαπημένο της Δέσποινας και της Στέλλας, ο Τζίμης Κωλέτσης, μας άφησε προώρως τις προάλλες, το Βαθύ θρηνεί, ο Τζίμης δούλευε στο Λονδίνο, χρόνους πολλούς και στο Μοντρεάλ του Καναδά, καλή στράτα υπέροχε μπλουζίστα...

https://www.youtube.com/watch?v=uANJllLT7lc

https://www.youtube.com/watch?v=y_E5sssT52g&list=OLAK5uy_lsanNHNVZYA-uG6NNKzGOtNy1SyX7iqFQ

επέλεγε πάντα την Σάμο για να ντύσει με εικόνες τις μουσικές του, τελευταία φορά, ειδωθήκαμε το 2019, γειά σου ρε Τζίμη!!!!


31/5/21

εμέναν, ο πατέρας μου ήταν ξανθός αρβανίτης, με φύσηξε στο στόμα...


 από το 2016, όπου, λαχανιάζοντας, σηκώθηκα κι έφυγα από κύρια δουλειά-συμπληρωματική, πάντα εδώ, ευτυχώς- γράφω δωμέσα κάποιες σημειώσεις, καμιά φορά πολύ προσωπικές, πλάθονται υλικό για να φθάσει τριτογενώς σε τελική εκτυπώσιμη μορφή, ακόμη κι όταν αναφέρονται άνθρωποι με ονοματεπώνυμο, θα είναι αλλιώς:

1984, Δευτέρα, νύχτα, 4 Ιουνίου, εφεξής, χρειάζομαι μηχανάκι για να μετρήσω τα χρόνια: 37, στην ντουλάπα σου είχες ένα βαλιτζάκι καφεδί ανοιχτό, φόραγε πάντα δυο καθαρές αλλαξιές, 2 πουκάμισα και 2 παντελόνια, 1 γιλέκο γαλανό, κάλτσες, μαγιώ, χειροποίητα παπούτσια βελουτέ, πετσέτα θαλάσσης, παντόφλες και παπούτσια άμμου, ήταν για το "ρεπό" σου καταπώς το γέλαγες, συνήθως κάθε Τετάρτη, όπου κατέφευγες στο Σούνιό σου. Δεν γκομένιζες πια, μια ανάσα εξόδου χρειαζόσουν, να συναντηθείς με τους παλιούς σου Σουνιώτες συντρόφους στην "Τρίαινα" για μια σούπα γαρίδας, μία παρτίδα μπρίτζ, μιαν εξαίρεση στο αστέμιο ποτού, συνήθως μισό τζιν φις. η άλλη, ήταν μία μέρα καθημερινή και βαρετή.

Κείνη η Δευτέρα συν-πλην σαν σήμερα, 4 Ιουνίου, υπήρξε η τελευταία σου έξοδος Ρίτα, αφού είχες τακτοποιήσει την μαμά στο νοσοκομείο, με είχες ειδοποιήσει δεόντως πως θα πάς στην Εκάλη να παίξεις πόκερ, μοσχομυριστός στην κολώνιά σου Μυρτώ, να μην αργούσα να πάω στην μαμά (του λόγου μου το κάναν, ας πούμε, επίτηδες, ασχολούμουν με το Σύμφωνο Ρότζερς ΗΠΑ-Τουρκίας, καληώρα σήμερα), λαχανιαστά έφθασα στην μαμά, μες το νεύρο, με περίμενε στην αρχή του χωλ, φορούσε κείνη την ωραία ρόμπα της που τόσο σου άρεσε, στο χρώμα του σάπιου μήλου με μεγάλα λουλούδια σε σκοτωμένο γαλαζωπό, μου γκρίνιαξε, φυσικά, που άργησα, μου έκανε παρατήρηση για την σαλοπέτ που φορούσα -πώς πας έτσι στην δουλειά σου, έτσι σε δίδαξα εγώ?- ηρέμησε μετά, μας τηλεφώνησες και σου αναφερθήκαμε. Έφυγα κατά τις 10 και, σκασμένη από κούραση και δουλειά, πήγα στο ραντεβού με τους φίλους στο Άλσος της Ευελπίδων. Με το έμπα στο σπίτι η ώρα 1 και, η φωνή της μάνας: τρέχα, ο πατέρας σου, παίρνω ταξί κι έρχομαι κι εγώ' από κεί κι ύστερα, ως να πεθάνει κι η μαμά, μετά, τα Γιάννενα, μετά, το Παρίσι, μετά, το Τορόντο, δεν υπήρχαν μήνες, δεν υπήρχαν ώρες, ως σήμερα, δεν υπάρχουν ώρες, θα τα πούμε κειπάνου, πάντως, έμαθα κάτι χρήσιμο: στους νεκρούς βάζουν στο στόμα τους ένα κράτημα για να μην κλείσει,σαν το μπαλάκι που ανοιγοκλείνω για το χέρι σήμερα, το δικό σου είχε το χρώμα μας, γαλάζιο, στου γιού σου, τίποτα δεν βάλαν, χρειάστηκα μηχανικά εγώ, μικρά μού φανήκαν τα μάτια-

Και οι τέσσερις υπήρξαμαν αναπλιώτες, θα σας τιμώ οπόταν κατέβω: https://www.youtube.com/watch?v=189NAgvHH4o

25/5/21

berlinguer vuol' dire etica...

ήταν η εποχή όπου ο Μπερλινγκουέρ γονάτιζε κι έκλινε την κεφαλή αληθινά συντετριμμένος μπρος στην βάρβαρη εκπαραθύρωση του Πινέλλι, η εποχή όπου ακόμη για την γενιά μας μία άλλη Αριστερά αλα Εουρόπα φάνταζε εφικτή...εκείνος ο Ιούνιος του 1984 με σημάδεψε τρις: επιβεβαιώθηκε ο θανατηφόρος καρκίνος της γεννήτριάς μου, πέθανε ο Μπερλινγκουέρ και λίγες μέρες μετά ο γεννήτωρ μου, άφεριμ!!

τότε που ακόμη ελπίζαμε...https://www.youtube.com/watch?v=8-IdJxKaw-4&list=PLr4dgCl4o5-wIc5HDmNkw6YllHmoUpPQB&index=4

https://www.youtube.com/watch?v=jlL2u8nv4tY

 

Εξηγήσεις ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ για το περιστατικό με την Λευκορωσία. Δεν δίνει καλύτερα εξηγήσεις γιατί στις 25.11.2020 αγκαζέ με τον κατάδικο Λαγό ψήφισαν ΟΧΙ στο ψήφισμα του ΕΚ για την καταδίκη του καθεστώτος Λουκασένκο και την αποδοκιμασία των αιτημάτων έκδοσης του Προτάσεβιτς;

https://www.youtube.com/watch?v=yMjGXGHcxg4

τργγγγγγγγαγικόν που αναφωνούσε ο Χατζηδάκις...., βάσει των δημοσκοπήσεων, ακόμη και αριστερόστροφων, γύρω στα 24/100 τα υπολείμματα του ΚΚΕ ξυριζάκια...θα έχω αποθάνει, ως φαίνεται, μέχρι να απαλειφθεί αυτό το συνονθύλευμα, κρίμα, έλεγα να το έχω δει... τι να σχολιάσει κανείς περαιτέρω: "η κυβέρνηση άφησε στην τύχη της την Ηλεία"...γνωρίζει το βλαμμένο ξυριζάκι κατά πού πέφτει ή είχε χωράφια στην Μανωλάδα ο μπαμπάς του? και μην τολμήσει κανείς να με σκεφθεί Μιτσοτακική ή μίνιμουνμ οποιουδήποτε κυβερνώντος από τον καιρό του Ελευθερίου Βενιζέλου, θα ανακράξουν πτηνά!!!!!

*στο παλμαρές μου των απεχθών εικονοποιών: Παπαδόπουλος, δικτάτωρ, για πολλά φεγγάρια: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πρύμναν και σόρρυ, σύσσωμο το λαϊκιστικό Πανελλήνιο Σοκ, Ξυριζάκια, σύσσωμα*



Βαγγέλης Κορακάκης - Πρώτο Φθινόπωρο

et in arcadia ego τα ραγίσματα/ στο τσάκισμα του ενός καί μόνο καιρού/ του εαυτού et in Arcadia sumum ©AR