18/8/19

έφτιαξα


Έφτιαξα
πολλές τσακίσεις
στον ολοκαίνουργιο χάρτη μου
για να ‘χω να λέω:
 «πάλι ταξιδέψαμε φέτος»-

-σε παραδείσους λάθρα.-



μεταβολίζω τη μνήμη, μεταβολίζεται η ανάμνηση της μνήμης? σαφώς, μεταβολίζεται η η μνήμη της απώλειας?, σαφώς, μεταβολίζεται η ανάμνηση της απώλειας αφού διάβηκε την πύλη της πάντα ανάμνησης?  και η μνήμη? εγγράφεται ως μνήμη ή σαν ανάμνηση μνήμης? το μέγα ζητούμενον, κοιτάς την πάρτη σου και πάς να προλάβεις το μέγα φθαρτόν, το σύνολο φθαρτόν είναι, εντούτοις, μία συστοιχία ιδεών απ' όπου  η γελοιώδης αίσθηση του συναισθήματος οφείλει να λαμβάνει προσηκούσες αποστάσεις, για να ψυχθεί το ζέον και να επιστραφεί ως λογική πρότασις, και μία σύνοψις, στις θετικές επιστήμες θα το λέγαν quanta, στους δικούς μας δυτικούς πολιτισμούς με Πεφωτισμένη Δεσποτεία ή μη, λέμε "ψυχωμένο όν", όχι? παραπέρα: γιατί κάποιες απώλειες κοστίζουν χωρίς επιστροφή οφειλομένων στον ψυχισμό, σε τονισμούς του υπερ~πέραντος και άλλες όχι? πάλι ο Weber και  πάλι ο Δάντης στο Πουργκατόριο, εδώ και το chiaro-oscuro του Caravaggio.


όταν το είδα στην Μάλτα, στον ναό, τρόμαξα, μου θύμισε τον Γκόγια, αυτός κι αν δεν είναι τρομακτικός!!!!!!

https://www.mixcloud.com/evmaros/38%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CF%80-26-3-19-%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF-%CE%BD%CF%84-%CE%BF%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6-%CE%B7-%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B7/?fbclid=IwAR0x_Ha-lSCeqLwsmfdDLqzQ9xn24CxPxmTgOElKbDHyaMad8I1wgvysV-0

όχι, δεν πρόκειται να διαβάσω κάτι εγώ, όχι άλλα νερά, λόγω δουλειάς, έχω σκαρώσει κι έχω επιμεληθεί τόσες εκδηλώσεις, αυτή, υπήρξε, ίσως, η δυσκολότερη, στον σχεδιασμό και στην εκτέλεση, λόγω αντικειμενικών συνθηκών και απίστευτων ανατροπών, οκ!  υπάρχουν τόσοι φίλοι... πάντα εδώ, από καρδιάς, ένα ευχαριστώ στον Τάκη, στον Πέτρο, στον Γιώργο και τον Γιώργο, την Λέλα και την Βικτώρια, τον Φωτάκη και τον Γιάννη
 η ιδέα είναι να αναπαραχθεί μία εποχή μ' εμάς μαζί, και έτσι θα είναι, ασχέτως γραπτών, καλών ή κακών....ασχέτως απουσιών....

https://www.youtube.com/watch?v=QhIMj9ZIwIQ

τότε που μας έπαιρνε η μάνα μας απ' το πανέμορφο χέρι της και το λουλουδιαστό της πουκαμισάκι  και μας οδηγούσε σε κόσμους νέους, λουλουδιαστούς...στην αυλή μας με όλα τα λουλούδια του Θεού....


αφού-εικάζω-έτσι έλεγε η μάνα μας στο πίσω τής φωτό- του λόγου μου 4 και κάτι, ο Γιωργής 8 και μισό (είχαμε 6 μήνες διαφορά και 4 χρόνια), καλοκαίρι στην λουλουδιαστή αυλή της μάνας μας, με το αφρικάνικο μαλλί του ψιλικουρεμένο, δύο χρόνια ύστερα, ούτε 11χρονο, τον θυμάμαι με ένα πουκάμισο γαλάζιο, γυρισμένα μανίκια κι ένα καπέλλο άσπρο,αναψοκοκκινισμένο μουράκι, πρώτη φορά περήφανος εργαζόμενος, όχι που θα μας κάθεται, λέγαν οι δικοί μας, στου κουμπάρου μας, του κυρίου Σπύρου την κιγκαλερία, έκανε ένα σωρό ζημιές, μικρό παιδί ήταν το κακόμοιρο, ανακάτευε τα καρφιά,-χάλια τα έκανε- έσπαγε τζάμια, κι από δουλειά, νούλα, εξοφλούσε τις ζημιές του ο πατέρας μας, τις φωνές του θυμάμαι, φώναζε σε ένα παιδάκι, να τον βάλει στο πνεύμα άλα Weber ήθελε, μέγας θιασώτης του κι ένθερμος αναγνώστης, διαπύρρειος "θα σε κάνω άνθρωπο, εγώ, βρε τεμπελχανά", οι πάτριες αιτιάσεις... το καϋμένο το παιδάκι, τι τράβηξε!!!!, βούταγε το ποδήλατο κι εξαφανιζόταν....
*
κι επειδή εμείς δεν το βάλαμε κάτω ποτές, τέτοιες μέρες πέρυσι, έγραψα αυτό στο κιν και το πήγα στον Γιώργη, μαζί με κρουασάν σοκολάτα, και την φωτογραφία της Αίγλης, του θερινού σινεμά μας, δηλαδής, με τις κίτρινες ψαθωτές πολυθρόνες, όπου είδαμε όλη την Βουγιουκλάκη  και την Καρέζη-εμείς, σταθερά υπέρ της Καρέζη- και του λόγου μου τον πρώτο Τζαίημς Μπόντ -έγινε το κορίτσι 13? ρώτησε ο Χουντάλας, τότε επιτρεπόταν από 13, ψέμματα είπε η μάνα μου και περάσαμε μέσα, αφού ήμουν συμμαθήτρια της κόρης του.... του λόγου μου είχα γίνει σαν το φορεματάκι μου, ροδί, από ντροπή-γέλαγε ο αδερφός για μέρες, φυσικά, ο δραγουμάνος κειδίπλα, έσταξε το γνωστό, -δεν κάνει να τρώει τέτοια-,άει παράτα μας!!!!, εμείς, ω, ναι, εμείς, περάσαμε καλά, χοροπηδώντας έστω, νοητά,  και μέρες μετά, όταν έμπαινα μέσα, μου χαμογέλαγε κι έλεγε "αν", γι'αυτά τα μικρά είναι η ζωή...
αν: 

αντίθετα από μέναν που μου αρέσουν πολύ οι μπάμιες, ο Γιώργης τις απεχθανόταν, όταν έρχονταν στον δίσκο, του έβαζα το-αν- και λέγαμε: "αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν", "φάτε τες και μετά έχει κανονικό κρουασάν σοκολάτα", μια προσπάθεια, την έκανε, δεν λέω.... στα πέντε του έγραψε το πρώτο του διήγημα, κουβεντιαστό, διότι δεν ήξερε ακόμη γραφή κι ανάγνωση: "ο Γιωργάκης και η μισή πάστα", ολοκληρωμένη γραφή και με προσδοκίες, η μάνα μας συγκινήθηκε τω όντι, γεννήθηκε και πέθανε γλυκατζής αυτός ο άνθρωπος, με παρηγορεί η ιδέα πως την προηγουμένη του πήγα ένα μικρό γλυκάκι και το έφαγε με την μέγιστη ευχαρίστηση,  η μάνα μας το έχει διασώσει το διηγηματάκι του πρωτότοκού της, μένει να επιστραφούν τα γραπτά....ο μικρός, είχε πολύ πλάκα ως μικρός, να τα λέμε κι αυτά, η Λισπέκτορ έλεγε πως τα παιδιά έχουν ζουγκλοειδή φαντασία, καλπάζουσα, ήταν η περίπτωση, ο αδερφός-



16/8/19


Οι ιστορίες χαράζουν ευθείες

ή τεθλασμένες
ή γωνίες

στην κόχη των ανθρώπων

στο απυρόβλητο
οι επιθυμίες
μετά τον πυροβολισμό

Οι ιστορίες
να ιστορούν
\παρακαλώ/

τις απουσίες μας

εκτός σκοπού
     εντός προθέσεων\-.


2012

το έλεγε και τ' αδέρφι μου: on est mieux servi que par soi-meme κι ακόμη: un clavo saca el otro, κάθε που απελπιζόμουν ήταν εκεί, ακόμη και τηλεφωνικώς,για να με στηρίζει, "μην τρελλαίνεσαι" πάμε παρακάτου, όθεν, μην μας ζαλίζετε, αρκετά, κρατώντας αυτά που αξίζουν, κείνους που θα είναι πάντα εδώ και διαολοστέλνοντας με την μέγιστη ευχαρίστηση τόσους που ήρθαν, μας ζαλίσαν με τις ιστορίες τους και περάσαν εν ριπή οφθαλμού/.

https://www.youtube.com/watch?v=XAhTt60W7qo
-είναι πασίγνωστο πως είμαι τρελλή κι αδέσποτη-


προσπαθώ να βρω κείνη τον φωτό με το κορμί λαμπάντα, που άρεσε τόσο του Μπίλλυ, με τόσο λίγο ιντερνετ δεν λέει, δεν πειράζει, είμαστε ακόμη εδώ, χρόνια μετά, είναι φωτός που αρέσουν στον Βασίλη μου

στα γεν.της Έλλης, ρίξαν κατά λάθος στάχτη στο κρασί, για τούτο σαν ζόμπι, 2007


Βιβάρι 2009
δια χειρός Μπίλλυ

Νοεμ. 2002, αμέσως μετά τον θάνατο της θειάς μου Ζωρζέττας, παρουσίαση βιβλίου της μάνας, Βουλευτικό, ανάπλι


τότε που το χορεύαμε με τον Βίκτωρα, Θεός σχωρέστον, θέρισε τότε το AIDS, τον "πήρε" κι εκείνον, 35χρονο παλληκαράκι...

για τον Βασίλη μου, περνάει δύσκολα αλλά είμαστε δίπλα του, να γελάμε, να τον ενθαρρύνουμε "έλα, ρε σύ, πάμε με την βάρκα",δεν αντέχει, αλλά, εδώ είμαστε, μαζί του, να τον βοηθήσουμε να σβήσει ήρεμα και με αξιοπρέπεια, τι δεν καταλαβαίνουμε?


όπως μου έλεγε η πάντα "κολλητή μου", τι να ξεχάσεις? στην αποθήκη μας, 16χρονα, τους έκανα, φυσικά πλάτες, 50 χρόνια μαζί, κάνουμε όλοι κουράγιο, καραγκιόζηδες, για έναν υπέροχο άνθρωπο που το παλεύει, θα είμαστε πάντα μαζί, για τον Μπιλλάκο με το τζουγκ-μποξ από την θρυλική ταβέρνα του πατέρα του στο σαλόνι τους, που χορεύαμε σαν παλαβά όλον τον Έλβις και το "θα την σφάξω", κάνουμε βάρδιες αλλά είναι άλλο κύτταρο αυτός, θα το μακρύνει το ζουμί, μαζί του εμείς



14/8/19

η ξαδερφοχάραινα...

Ι.Α.Αναπλιώτης =Αντώνης Λεκόπουλος 1885-1951, ο Σουρής τ' Αναπλιού,

σε ένα βαρύ φύλλο κιτρινισμένο χαρτί, με την ωραία βυζαντινή γραφή του πατέρα, πρέπει να είμουν λιγότερο από τεσσάρων, μας το μάθανε, ακόμη από μνήμης αλλά μάλλον θα διαβαστεί, μην  γίνει κανένα λάθος σε μία εκδήλωση όπου όλα τα παλιά αναπλιωτάκια έχουν δηλώσει το παρόν:

Η κυρά Νιαρνάραινα/η ξαδερφοχάραινα/Ψυχοψυκικάραινα/Ολουνών ξαδέρφια/Ολουνών συγγένισσα/Κι ολουνών κουμπάρα/Η κυρά Νιαρνιάραινα/του Γιώργη του Νιαρνιάρα/Που είχε μαραγκούδικο/Ξυλοπελεκούδικο/Πεθαμενατζούδικο/στο στενό του Χρόνη (πάνωθε μας, δηλαδής, στις σκάλες του Παλαβιτσίνη) /Και τον προτιμούσανε Φίλοι και γειτόνοι
(...)
Αν τυχόν πεθάνη!/Μη....μας... λησμονήσετε,
Να μας προτιμήσετε!...,
Ως γνωστόν ο άντρας μου/Ως γνωστόν ο Γιώργης μου,
Φίνες κάσες φτιάνει...
Κι από τα πειό καλλίτερα,/κι από τα πειό ομορφότερα/Υλικά θα βάνη/Κι έκπτωση θα κάνη...
 στην αυλή της γιαγιάς μας, της Γιακαλούς, 1 έτους, τον έτρεφε τόσο η Γιακαλού που ο πιτσιρικάς παρ' ολίγον να καταντήσει παχύσαρκο, είδε κι έπαθε η μάνα μας να τον κάνει μετά κανονικό παιδάκι....της τον είχε αναθέσει στην Πυθίας, στην Κυψέλη, διότι δούλευε σε τρεις δουλειές παραλλήλως και κρατούσε και το ιατρείο του Ιμπροχώρη στον Πειραιά, συν-εξόριστο με τον παππού τον Κώστα σε όλα τα ξερονήσια, την κόρη του την Καίτη, ηθοποιό, βλέπαμε ως πρόσφατα....

1955/ Μάης, η εγγλέζικη τραπεζαρία δια χειρός Βαράγκη έλαμπε -σαν τώρα θυμάμαι που φώναζε η μητέρα μας έναν επιπλοποιό και γυάλιζε τραπέζι, καρέκλες και μπουφέ, με το χέρι κι ένα στουπί, τουλάχιστον κάθε δύο χρόνια-  αυτά, που κλαψούριζε ο αδερφός, διότι διαλύοντας το σπίτι πάνου, μετά τον θάνατο των γονιών, πακετάκι οι θάνατοι, δεν χώραγαν να κατεβούν στην αποθήκη, κλαψούριζε από τας Βρυξέλλας: "μα να δώσεις την τραπεζαρία μας", -- "άσε μας παιδάκι μου, έλα και κάνε συ τα αεροπλανικά σου να βρεθούν στην αποθήκη, α, μα....", Γιωργής ετών 5μισυ... με τα πρώτα του φρέσκα γυαλάκια.... για να είμαστε ξηγημένοι δωμέσα, ολόκληρος "γάιδαρος" ήσουν, που έλεγε η μάνα μας, όταν είμουν 9, εσύ, κοντά 14, έκατσες και "ξεπάστρεψες" την  τούρτα μου, σαν καληώρα στην φωτό, κι είχα μεγάλο πάρτυ την επαύριο, άνοιξες ένα βλέφαρο κι είπες στη μάνα μας "αν ψάχνεις την τούρτα, την έφαγα εγώ", 5 τουλάχιστον κιλά τούρτα, στον Θεό σου!!!!! τους λαχτάρισες τους αθρώπους που κάτσανε και σε ξενυχτίσανε μη και έχεις πάθει κάτι, μπα, μια χαρά εξημέρωσες, μόνο η μάνα έκατσε άυπνη και ξανασκάρωσε τούρτα γλήγορα-γλήγορα, μεταξύ εξαγωγών και ισοπόσων σφραγισμάτων, στο πάρτυ, σαβούρωσες 5-6 κομμάτια στη ζούλα, να κάτι τέτοια σκάρωνες....γλυκατζή, ε, γλυκατζή!!!
*
αφού πεθάνανε όοοοολοι, ο πατέρας, η γιαγιά η Μαρίκα, η θεία η Δέσποινα, η μάνα ως Μαρία-Θηρεσία, ο θείος Τάκης και η άλλη θεία Δέσποινα, πήρε σειρά και το τσικό, να μιλήσεις, δεν μπορούσες καλά, αλλά το μυαλό ξουράφι (που έλεγε ο πατέρας μας), ψαλμούδισες ένα "χρόνια σου πολλά", "να σε χαίρομαι αζιρφάκι", πέρυσι τον Δεκαπενταύγουστο, όταν έσκυψα πάνωθέ σου, όλο το παλιό Ανάπλι έχει κινητοποιηθεί για να είναι στο Φουγάρο. Be there.


10/8/19

νεα

 έχω νέα, το σχολείο απέναντι μας, χάρμα ειδέσθαι, πολύ διακριτικός ο φωτισμός να μην χαλάει κείνον του Παλαμηδιού, θυμόμαστε τις γκρίνιες μου (δεν φταίω εγώ, η Σελήνη μου στον γκρινιάρη Καρκίνο φταίει), πέρυσι τέτοιον καιρό? ε, γδάρανε όλες τις προσόψεις, τις κάναν σαν πέτρα  -είναι πέτρα, τελικά- το αποτέλεσμα, μαγεία, συν το φωτισμένο Παλαμήδι, φθάνοντας, καθόμουν και το χάζευα ως το πρωΐ -ξανα-μανά- και ξανα-μανά διαβάζοντας τον Paul Nizan: Aden-Arabie/Maspero στην μικρή συλλογή: Je fus au pais de Brachyne/ou les gens son bons par nature/et ne font pechie ne leidure/
sorry, θέλει γερά Γαλλικά, από κείνα τα παλιά, που μας διδάξαν, σαν τον Δρακονταειδή,τότε, στα 1964, σταθερά δηλώνει πως θα κατέβει για τον φιλαράκο του, άλλοι, δεν πειράζει, να είναι καλά, έχω νέα, λοιπόν


https://www.youtube.com/watch?v=LJDRVvweYSI

εμείς, κυρίες και κύριοι μιας άλλης εποχής: https://www.youtube.com/watch?v=vGFqRdawggY

8/8/19

*γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα*

*γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα*
μία εξαιρετική συλλογή που μήνες μου έχει στείλει η Κούλα Αδαλόγλου, ξέρω πως οφείλω πολλές εγγραφές σε πολλές και πολλούς, θα γίνει κι αυτό, βήμα-βήμα, ας μείνουμε έτσι, μισο~μεσούντος αυτού του Αυγούστου:

ΣΑΝ ΓΥΑΛΙ
Μικρό τσαλακωμένο ποίημα
αθώο μου φάνηκε
μού ’σχισε το χέρι σαν γυαλί

Μικρό τσαλακωμένο ποίημα

-αθώο και γυαλί είναι οι λέξεις κλειδί-

σάρξ εκ της σαρκός μας, τι τσαλακώνουμε γράφοντας? χαρτί που τσαλακώνεις και πετάς στα σκουπίδια σου, ας είμαστε ειλικρινείς: το χαρτί κόβει τα σωθικά σου χειρότερα κι από γυαλί: άχρηστο πια, σαν σαπισμένο κρεατικό, ένα κομμάτι του εαυτού σου πετάς, ας είμαστε ειλικρινέστεροι, τον σύνολο εαυτό σου θες να πετάξεις, να διαολοστείλεις, να πεις στον κύριο Αχέροντα κόπιασε, Γέροντα.
σαν τον Νανάκο κάπως "έαρ μικρό....."

*ποτέ δεν μου άρεσε η γεύση καρύδας*

https://www.youtube.com/watch?v=tcW3PskigoM Αρλέτα δύο χρόνια

https://www.youtube.com/watch?v=6rQY153R53s&fbclid=IwAR1gBfyQjDUcMPTTq135DCS3LWIXpAb89djV9jbFy-aTgaRbpQnGtY4ygXw

Άγιε Νικόλα, παρακαλώ σε στα πέλαγα όλα λουλούδια στρώσε Με τον ασίκη το μπουρλοτιέρη ήρθε ένα μπρίκι από τ Αλγέρι Με την Ελλάδα καραβοκύρη πάει μια φρεγάτα για το Μισίρι

*ω! ναι! τότε που κανείς δεν πήγαινε στην Λιβύη αλλά, μαγκιά, και συντυχιά λόγω δουλειάς, οι πόρτες στο επεισοδιακό Ρενώ ντεκαποτέ δεν ανοίγαν ποτέ, πηδάγαμε από πάνω, το τιμόνι στον βεγγάζιο αέρα κι όποιον πάρει ο Χάρος,μάγκας οδηγός, ευτυχώς, οι βαθιές αμμουδιές της Βεγγάζης, τις προάλλες είδα πως ο Γιώργης μας είναι τώρα πρέσβης μας στο Κίεβο, διαβάζω το βιβλίο που μόλις έστειλε, μία εποχή,θυμάμαι που λέγατε καθισμένοι στο παγκάκι μπρος στη θάλασσα, "τι θα κάνουμε τώρα" που είχε εμπάργκο, κακήν κακώς επανέκαμψα μέσω Αιγύπτου, τα ίδια κι εσείς, αν το σκεφθείς καλά, καραβοκυραίοι υπήρξατε στην εποχή σας κι εσείς, και πάλι, με μία μπρατσέρα κι ένα μπρίκι πάτε ακόμη, εσείς, εμείς, ε, του γλυκού νερού, άντε και μέχρι τους καταρράκτες στα Πλατανάκια. Με τον Γιώργη δώσαμε κειπέρα ραντεβού του χρόνου, φέτος έχουμε "δλιές" που έλεγε μια ψυχή αναπαυθείσα πια. Να κανονίσεις να ζήσεις μέχρι του χρόνου, μετά, βλέπουμε....Ασίκικα να βρεθούμε πάλι σε νερά, Άγιε Νικόλα, παρακαλώ σε, την σκέπη σου όλη άπλωσε και σώσε

https://www.youtube.com/watch?v=2qLUoz9ZpOs


3/8/19

με τον Μάιτα και ένα άσπρο short

εντάξει, μεριζόμασταν την αίσθηση του κλέψειν βιβλία, στο Παρνάσσο, Plaza de Coyoacán,  μου διηγούσουν πώς "βούταγες" βιβλία και έλεγα κι εγώ για τον  Gilbert Jeune, δύο κωλόπαιδα-αστόπαιδα, ήταν η εποχή, ντροπή μας, αν γνωρίζαμε τι θα είχε επέλθει, δεν θα είχαμαν απλώσει χέρι πουθενά. 3ο χέρι το Μάιτα του φασίστα Περουβιανού Βάργας Γιόσα, όταν πήγαμε στο Νησί των Γυναικών, Isla Mujeres, στο πλοίο, νύχτα πια, θυμηθήκαμε κι οι δυό παρεμφερή διαδρομή στην Αίγινα, same taste, δεν θα  σε ξενίσει, όλως ιδιαιτέρως εσένα σαφώς, πως, εφεξής,  δεν διαβάζω τίποτα και ποτές, ούτε τα δικά μου γραφτά, τα βαρυέμαι όλα, όλους κι όλα τα συνάφια, στον βράχο, ενώ κοιμόσουν, τελείωσα τον βαρετότατο Μάιτα, ουφ!!!! ένας ακόμη σταχανοβίτης κουμμουνιστής, με κάτι φυλακές την σκαπούλαρε κι έκατσε κι έγραφε σταχανοβίτικες κουμμουνιστές βλακείες, περί αυτού ομιλεί ο φασίζων Βάργας Γιόσα, κρίμα στο μπόι και την απόλυτη ευμορφάδα του δηλαδή και την καταπληκτική του πένα, έτσι κατήντησε, ένας φασίστας, και ο Φουέντες και ο Γκαρσία Μάρκες του είχαν κόψει την καλημέρα οριστικώς,  τις προάλλες τον έβαλα σε ένα ράφι, γιατί να επανέλθει κανείς?, εσύ μπορεί και να διαβάζεις, καλή στράτα, not interested any longer, θυμάμαι πως φορούσα ένα κοντό άσπρο short, η νύχτα είχε πέσει και ήρθε το νοσοκομειακό να σε μαζέψει, στο δωμάτιο παρήγγειλες σαμπανίτα =σεντονάκι (ελάχιστοι γνωρίζουν τι εστί σαμπανίτα, λεπτεπίλεπτο κομματάκι χοιρινό), ήταν χρόνια πίσω, ήμην ακόμη νέα και φορούσα την μπλούζα της Άννας "40 και σας γαμώ τα λύκεια", δώρο σ΄έκείνα τα 40κοστά γενέθλια, πολλαπλώς έχοντα έχειν εορτασθεί, 25 χρόνια μετά, κανείς δεν θα μπορούσε να φαντασθεί το γενέσθαι, κείνη την κάρτα, πέταξα τις προάλλες, βλέπω πως την φωτό στην Σαντορίνη, βγάζοντας τις κάλτσες και γελούσαμε τόσο, κρατάς. Όταν πεθάνω-σύντομα δηλαδή-έχει κανονιστεί να σε ενημερώσουν.
Ενδιαμέσως, να σε προσέχεις εκεί στα ποτάμια και να τα λέμε, έτσι, όπως στην μπουκαμβίλια που βιαστικά φύτεψες για να μας βρει με λουλούδια, το χέρι θυμάμαι, όχι πως έχει σημασία, έτσι, για την ανάμνηση, τελείως αχνή πια......


isla mujeres



To whom it may concern
Καταλύομαι, λοιπόν,
στο δόγμα
της μίας
και μοναδικής
υπό -
θαλάσσας/
ασπροσέντονης
ή
πρασινομπλέ,
                    αποφασίστε.
Αναλύομαι, λοιπόν,
στα εξ ων συνετέθημεν
κι έπειτα;
Αναφύομαι, λοιπόν,
                  σε κρύπτες
                                        ενοχών,
                αβρόχοις ποσί
                                            παιδιόθεν/
                                                                   αβρόχοις ποσί/
ως ύπαρξη
                                       αμορφοχθόνων
              κυττάρων
belli  ?what?
σε επίπεδα σχήματα
                συμμετέχοντας
                     ή
                    μη
                απέχοντας
ή
μη 
σε πολύπλαχθες όχθες
Πνίγομαι
ή
μη
σε νουφαρώδεις αναλαμπές
         σε πρασινοφαιά ύψη
επιπλέοντας
ή 
μη
  σε σκοτωμένη μνήμη/
                                     στραγγαλισμένη σε υπερπέραν.
Καταλύομαι, λοιπόν,
και δεν ξέρω
                   αν φταίνε
τα νερά,
     οι νάρκισσοι
ή
                             οι αταβισμοί-.
Κατα ~ πνίγομαι, λοιπόν,
σε σεντούκια                                                                 
  αναμνηστικά
Ανοίγω, λοιπόν,
τα σεντούκια
                        της ανοχής,
σφραγίζω,
λοιπόν
τα σεντούκια της απαντοχής
τι χρώμα θέλετε
είπαμε
τη σφραγίδα?
σκουροκκόκινη
πεθαμένων/
ε,
πάρτε
μια χρυσαφί
σαν στο Παλάτσο των Δόγηδων
να θυμηθείτε
το macchiato
στην
Piazza San Marco
 γαστρίτιδα/
επιτρέπει μόνο
σάλιο
και νερό
ίσαμε
τα γόνατα
/γιαυτό
οι μήνες
του μέλητος (μέλισμα, μέλιτος, σκ…)
γιορτάζονται
κατακαλόκαιρο/
μετά
έχει επιπτώσεις
\στους αστραγάλους
μετά/
δεν αρκούν
 συγγνώμες
\ούτε γαλάζια μάτια
ούτε
Guidecca
ούτε χρόνο έχουμε πια
να χαζεύουμε
γραφικούς τουρίστες
στο Μουράνο
κάτοικοι της οδού
viale
della eternità no 755419
Από θέση σιντέφια,
κατακρήμνιση.
 Αποφασίζω, λοιπόν,
       το τίποτα,
                             ομνύω, λοιπόν,
σε υποθαλάσσιους πειρασμούς
                                                    διαχρονικώς διασκορπισμένους/
κι ας μην  έχουν
χρώμα του χιονιού
Καταλελειμμένοι
στον τόπο
ειλημμένοι στον χρόνο
απολελειμμένοι στον χώρο
καταλελειμμένοι/
Και λοιπόν;
Και λοιπόν,
εδώ.
τίποτα
Και λοιπόν;
ένα κενοτάφιο
ουρλιάζει
σαν τον Νανάκο
¨στη ζωή μπήκα ουρλιάζοντας"
Θυμηθήτε
το
ουρλιαχτό
της Μακάσυ
πάνω
από
τρίχρονο μωρό
πάνε χρόνια\
λέμε
να πηγαίνουμε
κατά
τις πικροδάφνες
για
να δω;
υπάρχουν ακόμα?
2013-2014



1/8/19


https://sikam.wordpress.com/2019/06/25/%ce%bb%ce%bf%ce%bb%ce%b1/#comment-5742

κι εγώ περήφανη για το ανηψουδάκι μου που γίνεται μία ωραία κοπελούδα 16χρονη και βάλε, το κυριώτερο, συγκροτημένος άνθρωπος με υγιείς ανησυχίες και κοινωνική ευαισθησία, διαθέτει το πολύ ωραίο χαμόγελο της μητέρας της, το τσαγανό και των δυο της γονιών, να την χαιρόμαστε.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdipOkkG20N7lJmrngjv8A8onHp_L4KEYKth0-mfe4D-WFEoQ/viewform?fbclid=IwAR2bMSBlsOxyg2zQRUitHJmz_rRgqS7l4KE5jQOJuazOD9kT-42EZu600BY

όλα τα είχε η κυρά-Μαριορή, η μπούργκα της απέλειπε, έκανα γρήγορα το τέστ: 80/100 (έχασα την Σπλάντζα, τον Αμερικανό και κάτι λιμά), αυτό θα πει να είσαι αναπλιώτισσα!!!! και να μένεις στην Πλατεία της Πρόνοιας, επισήμως, Εθνικής Εθνοσυνελεύσεως, όπου πάνω στο χώμα στήσαν κάτι παράγκες το 1824 για την 3η Εθνοσυνέλευση, και το Βουλευτικό μας, να τα λέμε κι αυτά, υπήρξε το πρώτο Κοινοβούλιο σε όλα τα Μπαλκάνια.

1958, όταν βάζαν σωλήνες ύδρευσης, ακόμη με τις νερατζιές, μετά φύτεψε τα πεύκα η κυρά Μαρίκα η δασκάλα στο Β' Δημοτικό.
να τα λέμε κι αυτά, τ' ανάπλι είναι η πατρίδα της νερατζιάς και του χαμόμηλου, τα ρέστα είναι για να φαινόμαστε, αποκορύφωμα, η Κυανή ακτή με τους φοίνικες παντού, κάθε που πεθαίνει ένας φοίνικας, προσωπικά, χαίρομαι πολύ, εξαρχής του πατρικού που μας τίναξε την μισή αυλή στον αέρα και φώναξα έναν εργάτη να τον ξερριζώσει τον καλό αυτό άθρωπο, ησυχάσαμε.

τα σχόλια για τα μπότοξ της κυρίας Δασκαλάκη, χμ!!! έχει λεφτά και τα κάνει, τελικά, είμαι μαθουσάλας, αποδεικνύεται, όλοι είναι νεώτεροί μου, όθεν, κατάθεσε, κυρία μου, τα τελευταία σου και να πηγαίνεις σιγά-σιγά...


εμείς, με το Ανάπλι, εμπρός ξεκινήσαμε να επεξεργαζόμαστε προτάσεις για τα 200 χρόνια, τι σόι 3η πρωτεύουσα είμαστε (1η, Κόρινθος, αρχές 1821, 2η προσωρινή, Αίγινα, 3η, του λόγου μας), ετοιμαζόμαστε για μεγαλεία, το πρώτο και καλλίτερο:

να μεταγράψουμε και ψηφιοποιήσουμε πολλοί μαζί την βελτιωμένη έκδοση της Ναυπλίας: https://argolikivivliothiki.gr/2012/02/10/%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%85%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-1850-%CE%AE-1851-1915/
ναι, η κυρία Χαρίκλεια Χαρτουλάρη, θυγατέρα, πρόεδρος του εν Αθήναις συλλόγου Ναυπλιέων για χρόνους πολλούς, γραμματέας του Κωνσταντίνου Τσάτσου, υπήρξε μητέρα της Μικαέλας Χαρτουλάρη, είναι μικρός ο κόσμος μας, όταν πήγαινα να δω τον Πρόεδρο, τότε Δημοκρατίας, για εντεταλμένη υπηρεσία, βεβαίως, πάντα μου έπιανε την κουβέντα η κυρία Χαρίκλεια με την ωραία κορμοστασιά και την άσπρη κόμη, μιλώντας για την πατρίδα μας, ποτέ δεν παρέλειπε να στείλει χαιρετισμούς στα γονικά μου.
αποφασίσαμε, λοιπόν, να καθίσουμε πολλοί, να καταγράψουμε και ψηφιοποιήσουμε την β' επαυξημένη έκδοση της Ναυπλίας του Λαμπρυνίδη, μία από τις πρώτες δράσεις που θα ετοιμάσουμε, ασχέτως Γιάννας, ασχέτως Γιάννας.


διότι, είμαστε κι εμείς εδώ, και κάτι πρέπει να κάνουμε για την πατρίδα μας, με την δική μας ματιά, λοξή και πάντα αριστεροφέρνουσα. Γράφουμε ήδη ένα θεατρικό δρώμενο με τον Κοτροκολώνη στα αναπλιώτικα στενά, πάμε καλά και το χαιρόμαστε πολύ.


έχουμε ένα καλό εμείς οι αναπλιώτες, σαν τους Μανιάτες Μαυρομιχάληδες: δεν σηκώνουμε ζυγό, δεν γουστάρουμε συνάφια, είμαστε πολύ αυτόνομοι, ρε αδερφέ!!! 


29/7/19

πεθαίνοντας, πάντα θα αναρωτιέσαι

εντάξει, δύσκολα αλλά έχουμε δει κι άλλα, πάντα θα αναρωτιέμαι, αυτό το μαργαριταράκι ν' αναδύεται, εσύ να κοιμάσαι στην ξαπλώστρα και η βουτιά, χωρίς καν μάσκα, να φέρνει στην παλάμη ένα στρογγυλό τοσοδά μικρό άσπρο.  Σε αλλασσόμενες εποχές, λες κι αλλάζεις πάνες στα μωρά, όλοι κάτι έχουν να πουν, κάτι να καταθέσουν, οι περισσότεροι σιωπούν, ποιός είπε να δεις πως η νύχτα είναι φλύαρη σιωπή?, τις πολιτικές τους, τις μεταφραστικές τους προσπάθειες, τα της γραφής τους επινίκια, την προβολή του εγωτικού τους εγώ, την ταπεινοσύνη τους, τα ήξεις αφίξεις,  καμιά φορά,κάθομαι και τα βλέπω, δεν απορώ, καταλαβαίνω, δεν αντιλαμβάνομαι και, το κυριώτερο, δεν συγχωρώ, συμπεριφορές προσβλητικές-να εξηγούμεθα για να μην  παρεξηγούμεθα-, καθείς και οι αντιστάσεις του, άλλο κατανοώ άλλο χριστιανίζω, άθεη είμαι. Του λοιπού, δεν κόπτομαι για γραπτά, δεν ενδιαφέρομαι ποσώς -ουδέποτε συνέβη τοιούτον τι- για αναγνώριση, μου αρκώ. Οι ρέστοι, ελευθέρως, αμέτε σε κοιλάδες-δάση και θάλασσες. Ακόμη κι αυτά που πράττω εν τω άμα, συνθετική διεργασία ει, το μάταιον της ύπαρξης έχω εμπεδώσει βαθέως πως-


Αναρωτιέμαι
Σκαμμένες κόγχες
χυμένα μάτια
αναρωτιέμαι
γιατί γκρεμίζεται ο κόσμος
όταν το σύμπαν
μου προμηνύει
τα καλούδια τ’ ουρανού.
αναρωτιέμαι
πώς αδειάσαν οι κόγχες ξαφνικά
πριν έρθει καν ο καταρράκτης.
αναρωτιέμαι
γιατί δεν επαρκεί ο εαυτός μου
για ν’ αστράψει ο ήλιος.
χυμένα μυαλά
στην άσφαλτο.
αναρωτιέμαι
γιατί πάμε του χαμού.
Όταν οι ουρανοί
ανοίξαν στο απόλυτο γαλάζιο
για να με δεχτούν/
περιμάζεψα τα μυαλά
χώθηκα στην άσφαλτο
κι αναλήφθηκα
στους ουρανούς.
ακόμα αναρωτιέμαι.

Ιούλης 2011


Μαργαριτάρι

Ένα
λευκό
μαργαριτάρι
στον
βυθό
το έμβρυο
έμβιο
εγώ/
τραβηχτήκαν
τα κοχύλια
σαν σφουγγάρια
σαν εσύ
\σε μαύρο βυθό
σε σπηλιά
μαγική
των βοστρύχων/.
Η πνοή του αέρα
λυσσομανάει
ήχους
στα μάτια
μαστιγώνει
τις ανάσες/
κρέμονται
στο λαιμό σου.
Λευκό μου μαργαριτάρι
θαλασσινής σπηλιάς
μαύρης
στην απόγνωση
δροσερής
στην αφή.
Μην μου μεταλλαχθείς/-
Φεβρ. 2012



https://www.youtube.com/watch?v=XTnk4maERug

*Το 45άρι δισκάκι με ετικέτα βαθύ μπλε, από την μιά μεριά είχει το "Περιγιάλι το κρυφό", με την γνωστή παρεξήγηση του Σεφέρη στην άνω τελεία "πήραμε τη ζωή μας΄ λάθος" κι από την άλλη το Μαργαριτάρι, τόσο twisted παιδί -ως σήμερα-στο Μαργαριτάρι είχε κολλήσει το κοριτσάκι*, βέβαια, κανέναν χρόνο μετά, θα έρχονταν στο φτωχικό μας ο Μανώλης Χιώτης-σύντροφος παιδικών παιχνιδιών του πατέρα- με την Μαίρη Λύντα και θα το τραγουδάγαν με το τρίχορδο μπουζούκι του Χιώτη, μαργαριτάρια στον βυθό**

έφτιαξα

Έφτιαξα πολλές τσακίσεις στον ολοκαίνουργιο χάρτη μου για να ‘χω να λέω:   «πάλι ταξιδέψαμε φέτος»- -σε παραδείσους λάθρα.- ...