27/9/20

https://www.in.gr/2020/09/27/apopsi/eam-tria-grammata-pou-egrapsan-istoria/ 

έλεγε η μητέρα μου: "αρχές του Σεπτέμβρη του 1942, έχοντας γυρίσει κι οι τρεις τους από το μέτωπο της Αλβανίας μόλις,  έρχονταν στο σπίτι μας, στην Πυθίας, ο Σαράφης κι ο Μπακιρτζής -συμμαθητές με τον παππού στην σχολή των ευελπίδων του 1912" προσπαθούσαν να "ψήσουν" τον παππού για τον νέο αυτόν συλλογικό στρατιωτικό σύνδεσμο, έτσι κι αλλιώς, συνδέονταν με δεσμά αιμάτινα από την εξέγερση του 1935, όπου βρεθήκαν κι οι τρεις στην Ακροναυπλία, θανατοποινήτες, ο παππούς ήταν πιο σκεπτικός για το όλο εγχείρημα, ήδη του είχαν ξηλώσει τα γαλόνια, όπως και στους άλλους δύο, συνταγματάρχες κι οι τρεις, είχε ανοίξει γραφείο τοπογράφου μηχανικού και δούλευε καλά ως να έρθουν οι ναζί, τελικά, πείστηκε και ανεβήκαν οι τρεις τους στις Κορυσχάδες πρώτα, έπειτα στην Βέροια ως αξιωματικοί του τακτικού στρατού στον ΕΛΑΣ, να εξηγούμαστε, κανείς από τους 3 δεν υπήρξε κομμουνιστής, μόνο πατριώτες στρατιωτικοί, έτσι, από το 1945 βρεθήκαν μαζί και χιαστί στον Άι Στράτη, την Σέριφο -όπου ο παππούς ως τοπογράφος δούλεψε τα μεταλλεία, στην Σαντορίνη και μόνο ο παππούς στην Κύθνο, το πώς πέθανε ο Μπακιρτζής, η ιστορία ανιστόρησε, έχει αναγραφεί πώς τον βρήκε ο παππούς ο Παπαδόγιανης,το πώς πέθανε ο Σαράφης, ομοίως, οι απόγονοί τους είμαστε απλώς περήφανοι για τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.

σε ένα ινσταντανέ στο βίντεο είναι και η μητέρα μου, όχι πως υπήρξε κομμουνίστρια ή φανατική πολεμίστρια, απλώς ρομαντικό κορίτσι της εποχής για μια καλλίτερη κοινωνική ζωή, στις φωτό ελέω του πατέρα της Διοικητή Μεραρχιών Δυτικής Μακεδονίας του ΕΑΜ


https://www.youtube.com/watch?v=fnAFaIM-s8M




23/9/20

 https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/296688/ta-grammata-ston-kosmo-apo-ti-moria-graftikan-apo-ti-16xroni-parvana-amiri-tis-nyxtes-sto-kamp


χωρίς σχεδόν κανένα περαιτέρω σχόλιο, πάρεξ τούτου: το κορίτσι,που είτε μιλάει ντάρι ή πάστο, εμείς το λέμε παστούν, οι δύο περσικής καταγωγής επίσημες γλώσσες του Αφγκανιστάν, είναι εγγράμματο, είναι αστικής καταγωγής αλλά προέρχεται από μία χώρα χρόνια σε εμπόλεμη κατάσταση, την ιστορία της οποίας οι Έλληνες γνωρίζουμε λίγο καλλίτερα από άλλων χωρών της περιοχής, άρα, αποδυναμωμένο ες τα όμματα ημών των Δυτικών. Διαθέτει την ορμή, την όρεξη και την θέληση των εφήβων της γενιάς της και επιθυμεί να κάμει πράγματα -πράττει ήδη- και γιατί όχι? να μεγαλουργήσει. Οι κοινωνίες αλλάζουν, αυτό ομιλεί η Ιστορία, μέσω τέτοιων ανθρώπων, όχι εξαθλιωμένων μαζών. Άνθρωποι από άρχουσες τάξεις προωθούν μεταρρυθμίσεις κι επαναστάσεις, γνωστό αυτό άπό την Προΐστορία, όχι?

16/9/20

 

Είναι που σ’ αρέσει

Ο Φόβος σου

Γι’ αυτό

Και πας γυρεύοντας τον

(έτσι σε βρήκα

στο σημείο Λάθος

όπου έρχεσαι κάποτε )

Κρατάς μια υποψία μνήμης

Απ’ το Αύριο

(αυτό σε σώζει;)

Μπορείς και λες basta

όταν κοντοζυγώνεις στη θέα

του

Κρύο πράγμα το επερχόμενο

Και βέβαια

Χαμένο

Εκείνο το παιδί

Κλαίει μέσα σου

Κρατά μια σβήστρα

Και φοβερίζει

Τους κανόνες

Είναι που σ’ αρέσει

Ο Φόβος σου

Γι’ αυτό

Και πας γυρεύοντας τον

(έτσι σε βρήκα

στο σημείο Λάθος

όπου έρχεσαι κάποτε )

Κρατάς μια υποψία μνήμης

Απ’ το Αύριο

(αυτό σε σώζει;)

Μπορείς και λες basta

όταν κοντοζυγώνεις στη θέα

του

Κρύο πράγμα το επερχόμενο

Και βέβαια

Χαμένο

Εκείνο το παιδί

Κλαίει μέσα σου

Κρατά μια σβήστρα

Και φοβερίζει

Τους κανόνες


© Meri Lionti, poetess

https://www.youtube.com/watch?v=vqcHi2EmyPg, τα παληόπαιδα, τ' ατίθασα, Νίκος Τσιφόρος

 

10/9/20



όταν πέθανε ο πατέρας μου, μόλις είχα γίνει 30, φόρεσα την ίδια μαύρη φούστα με το αζουρ στο τελείωμα, μαύρα δεν ξαναφόρεσα, είχε 45 βαθμούς Κελσίου κι έλιωνε το πλακώστρωτο στον Άγιο Γεώργιο, 2 και 30 μεσοκαλόκαιρο,  όταν πέθανε η μάνα μου, 8 μήνες μετά, φόρεσα την ίδια μαύρη φούστα, κείνην στο πάρτι τους μήνες πριν, είχε ένα κρύο του διαόλου, επέλεξα την ίδια ώρα, 2 και 30 μεσοστρατής του κουτσοφλέβαρου, μας θέριζε ο βοριάς του Αργολικού' όταν πέθανε ο Αλβέρτος έγινα ξαφνικά από υποτασική, υπερτασική, θυμάμαι την έκφραση της Γλυκερίας "φρούμαξα", από τότε δεν ξαναφρούμαξα, πάρεξ, όταν ξαφνικά πέθανε ο Τεό, όπως είπε κάποιος, ποιητής, όχι από κείνους που καμώνονται και κορδώνονται : "σε βρίσκει", όπως πέρυσι με τον Μαχαιρίτσα. Μας βρίσκει, θα μας ξαναβρεί, υπήρξαμε κι εμείς κάποτε, αθώοι εν συγχίσει, όχι? ξέρω πώς είναι το πένθος, για την Μαριγούλα-


9/9/20

~ έχουμε να λέμε....~

Πεταλίδες στα βράχια

Ένα συναίσθημα αποστέρησης
                                                                                                                     κατακαθίζει στα βράχια,
                                                 μεσοστρατίς στον ήλιο.
                        Ούτε οι πεταλίδες
                                                                                                                δεν παρηγορούν –
                        την έλλειψη σελήνης-
                                                                                      Δροσίζω τα πόδια μου
στην άρμη
                                                                                                   και σκέφτομαι το τοπίο
                                                                                                     του κόλπου
                                                 π´ανεμίζει μαντήλια
                                                                                                                  από απέναντι.
Το Μπούρτζι βέβαια,
                                                                                                   στενοχωριέται
                                                                                               για την απώλεια προσοχής
Αλλά, τι να κάνω κι εγώ;
                                                                                      Λίγες αισθήσεις έχω
                                                                                                 και δύο μόνο μάτια.
Αυγ.2010
©ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ/AMALIA ROUVALIS





 Τρισδιάστατη δυαδικότητα
Ι
Με λένε πέτρα 

Με λένε πέτρα
και πέτρα είμαι
κροκάλα, ήρεμη, απήνεμη;
γδαρμένος βράχος
άσπρα βράχια
μαύρα βράχια,
οψιδιανός
Δεν κόβομαι
Με λένε πέτρα
Και πέτρα είμαι
Σαν εσάς.

ΙΙ

Με λένε νύχτα 
Με λένε νύχτα
και δεν ξέρω από ουρανό
Με λένε νύχτα
και δεν έχω πέπλα.
                                                                                              Με λένε νύχτα
και δεν υπήρξαν ονείρατα
Με λένε νύχτα
και δεν έχω παρά κενό.
Με λένε νύχτα
Γιατί,
τι θα έκανα χωρίς τη μαύρη θάλασσα;

ΙΙΙ
 Με βλέπει η νύχτα
Ανεβαίνει η νύχτα
Δεν κοιμάμαι
Με βλέπει ο Θεός
Μες απ’ τ’ άστρα
μες απ’ το Παλαμήδι,
τούρτα ολόφωτη
μακρυσμένη.
Με βλέπει η νύχτα
Με βλέπει η θάλασσα
μαύρη.
Δε βλέπω,
Δεν ακούω.
Γεύομαι θάλασσα,
Αγγίζω νύχτα
Ανασαίνω ουρανό.
Δεν φοβάμαι.
Με βλέπει η νύχτα-
                                                                                                                                                       Αυγ.2010
               Ανάπλι, φυσικά

 ©AR


photo 2020 Vathi, Samos στο βάθος, η Τουρκιά, 
έχουμε μάθει να ζούμε με την Τουρκιά εμείς, όχι με απογόνους της βαθειάς Αφρικής, 1 Σύριος-Αφγανός-Ιρανός-Ιρακινός-Υεμένιος, 99 από την βαθειά μάμα Άφρικα, ευγενικοί, δεν λέμε, αλλά, τι προσδοκούν όντας εδώ, την Ευρώπη? τους γελάσαν, αυτό είναι το τραγικό, γεννοβολάνε ασυστόλως και δεν μπορούμε να τους εντάξουμε στους δικούς μας γερασμένους λευκούς πληθυσμούς, απλώς γεννοβολάνε, όπως κι οι Σύριοι-Αφγανοί-Ιρανοί-Ιρακινοί, κανένα μέτρο αντισύλληψης, απλώς μωρά και καροτσάκια χωρίς στον ήλιο μοίρα- και να τους μιλήσεις, δεν καταλαβαίνουν, θέλουν να πάνε στην Ευρώπη, έτσι, γενικώς, χωρίς ιδέα τι σημαίνει αυτό, το ότι τα σύνορα είναι κλειστά, η κυρία Ευρώπη δεν τους θέλει, δεν έχει να τους δώσει δουλειά, δεν το αντιλαμβάνονται καν... λίγοι-αφρικανοί-δουλεύανε στον Δήμο, ανοίγοντας και κλείνοντας χαντάκια της Cosmote SA, μικρά παιδιά, έξω από την πόρτα μας, τους ρωτάς τι μεροκάματο έχουν, άσυλο τους έχουν ήδη χορηγήσει, 15 € το 10ώρο, η Cosmote, Deutche AS com αυτά, κατεβαίνεις στην Παραλία και στα γήπεδα παίζουν χαρούμενα ποδόσφαιρο, τα παιδιά κάνουν κούνια και τραμπάλα στην μεγάλη παιδική χαρά, μαζί με τα σαμιωτάκια, ούτε απόσταση, ούτε μάσκα, αγκαλιάζονται αγαστά, κάτι προσπαθούν οι μανάδες, αλλά τα παιδιά, μπά...., έτσι, για να έχουμε μιαν εικόνα και να μην μας ξενίζουν οι φωτιές στη Μόρια, στην Χίο, κλπ..
*κι ένα πολύ ωραίο, το καταχαρήκαμε: ροβολώντας τα σκαλιά, απέναντί μας στην Κατεβαίνη-σπουδαίος φιλόλογος όπου και το Πυθαγόριο Γυμνάσιο-Λύκειο-, ένα νέο μαγαζί, μου λένε: "λευκός δεν μπαίνει μέσα", μπαίνω, ένα μαγαζί λες κι είναι η Κούβα τον καιρό του απόλυτου αποκλεισμού, ή τα Λιντ στις αρχές με τα προϊόντα σε χάρτινα κιβώτια, μιλάω,ελληνικά, γιοκ, αγγλικά σπαστά, τελικά, 2 Αλγερινοί, ήρθανε στο νησί να "τα πιάσουνε", αλλά πολιτικοποιημένα τα παιδιά, υπέρ των Τούρκων, κατά του Ερντοάν που αποκαλούν φασίστα και κακής κοπής τζιχαντοισλαμιστή, κατασυμπαθηθήκαμε, φυσικά, μιλώντας γαλλικά, βρήκαμε φούλια από την Παλαιστίνη -τα καλλίτερα- κους-κους από όλο το Μαγκρέμπ, κλπ, μου κουβαλάγανε καθημερινά τα νερά τα παιδιά, με κυρίαρχο πνεύμα: εμείς είμαστε εδώ για τους άραβες, αν μας αξίζετε, χμ... θα το σκεφτούμε, πάλι καλά ' το συζητάει όλο το Βαθύ, όπου οι Σαμιώτες, μόνο ρατσιστές δεν είναι οι άνθρωποι, ανοιχτόμυαλοι, καταλαβαίνουν από προσφυγιά, και στην οικογένειά μας, από τον Γέροντα ήρθε η γιαγιά, από αρχόντισσα, στα ταμπάκικα, έπρεπε να ζήσει 4 παιδιά, έχασε και τα δίδυμα στην μεταφορά από απέναντι. Πολύ την χάρηκα την στάση των Αλγερινών που ήρθαν στο νησί σαφώς για να βγάλουν λεφτά, αλλά με άποψη, φάγαν ένα χαστούκι οι Σαμιώτες. Εκεί πάντως, αν ακούσετε πως ο ντόπιος πληθυσμός εξεγέρθηκε εναντίον των  προσωρινώς κατοικούντων στο ΚΥΤ, μιαν ανάσα από μας, από τον δικό μας δρόμο περνάνε μιλιούνια καθημερινά, μην δώσετε τόση σημασία, θα πει πως κάποια "παιδάκια", συνήθως Αφγανοί-΄'εχουν κι αυτοί τα θέματά τους- ξεκίνησαν φασαρίες, συνήθως καταλαγιάζουν, έχουμε σπουδαίο δήμαρχο τον φίλο μου τον Γιώργη,  τα πάει όσο καλά μπορεί κι εμείς, μαζί του πάντα, αντιδήμαρχο τουρισμού και πολιτισμού το Δεσποινάκι μας, κάνει θαύματα, κι ένα σωρό άλλους κι άλλες, σπουδαία πόλη, σπουδαίο νησί....*

31/8/20

σαν να ξεπεράσαμε την εποχή του κραχ, 1929, ανάρτηση 1930, σαν να πάμε να ξεπεράσουμε το 2020, άχαρη εποχή να δημοσιεύσεις, αναβολές, καταβολές, χωρίς υπέρ~ βολές, καθόλου βολές -είμαστε ήσυχοι στην γωνιά μας κι ειρηνικοί εμείς, άλλοι μας προκαλούν-
https://www.youtube.com/watch?v=mTn_v08ZJEM

Δεν φθάνει που ταυτιζόμαστε σε πολλά και τελούμε εν πλήρη συντονία, μας αρέσουν κι οι ίδιες μουσικές.... ο Νικάκης κάθεται και σκαρώνει αυτόν τον καιρό: 


26/8/20


Φλυαρία

Όταν
τ’ αστραφτερά χαμόγελα
σιγήσουν
κι οι ρεβεράντζες
υποχωρήσουν
Οι βράχοι
σταθεροποιήσουν
την πτώση τους
πάνω στο βλέμμα μου,
θα μιλήσω
στη σιγαλιά του τζίτζικα
που είπε πια να κοιμηθεί
στην οχλοβοή του ωκεανού,
πνίγει τα κύματα
σαν πρίγκηπας των Καρπαθίων.
‘Οταν οι κουβέντες
πεθάνουν
κι οι τυφλοπόντικες
τρελλαμένοι απ’ το φως
κατασπαράξουν
την αιμάσσουσα σάρκα
του εμείς
Θα σιωπήσω.
Όταν τ´ασπρισμένα κύματα
των ωκεανών
σοβήσουν
τις θύελλες
λυσσομανούσες
στα πέρα βουνά
Θ’ ανατείλω
σαν φεγγάρι
ανάμεσα στα πεύκα
της κοιλάδας
που ροβολάει στη θάλασσα.
Θα λάμψει τότε
η φεγγαρόστρατα
της μνήμης,
θα μας πάρει αγκαλιά
για να μας ταξιδέψει
στις απλάδες των πνευμάτων.
Θα φανεί λοιπόν
ο πρίγκηπας
με τη μαύρη κάπα
το αλάβαστρο στο πρόσωπο
και την ασπράδα του Χάρου
στο χαμογέλιο.
Σαρδόνια θα τραβήξει
τις κλωστές
της μνήμης
θα καταποντιστούμε
στις ζοφερές λίμνες
της λήθης.
Οκτ.2011







https://www.in.gr/2020/09/27/apopsi/eam-tria-grammata-pou-egrapsan-istoria/   έλεγε η μητέρα μου: "αρχές του Σεπτέμβρη του 1942, έχοντα...