25/9/16


Προεκτάσεις

Τα παιδιά έχουν την  πλατεία
η πλατεία είναι μεγάλη
πότε-πότε, αφήνουν και σ’ εμάς την πλατεία
η πλατεία είναι μικρή, τετραγωνική.
Τα παιδιά έχουν τα δέντρα
δεν βλέπουν τα δέντρα
Εμείς έχουμε τα δέντρα
μόνο δέντρα
κι ο βράχος ενοχλεί
δεν  έχει θάλασσα εκεί.
Όταν κάποτε φεύγουν  τα παιδιά,
οι άνθρωποι και τα σκυλιά,
για λίγο μόνο,
μένουμε τα δέντρα
κι εμείς.
Προφανώς, στα δέντρα αρέσει ο βράχος.
Οι σκιές του κάνουν την πλατεία πολυγωνική
η μόνη χρησιμότητα
που θα μπορούσε να του αποδοθεί.

Σεπτ. 2016

(γκρινιάζοντας που ο βράχος του Παλαμηδιού δεν είναι θάλασσα)  







23/9/16

Η Θεόδωρος


http://www.avgi.gr/article/10971/6193316/glykeria-mpasdeke-e-glossa-mou-einai-akousmata-dromou-
(...)
 Στη σκηνή η Καρυοφυλλιά μού θύμιζε εκείνα τα ποντικοφαγωμένα βιβλία ιστορίας που μαζεύουν νερά σε υπόγεια.
- καμιά φορά νιώθω ταξιδιωτική πράκτορας ζώντων και τεθνεώτων. Γιατί συχνά κουβαλάω νεκρούς, αυτοί κι αν έχουν ανάγκη τις εκδρομές...
Αν πουλούσαν οι νέοι κι οι ωραίοι, ο κόσμος δεν θα είχε ανάγκη καμία ποίηση και κανέναν ποιητή για ν' αντέξει την ασχήμια του.

Το να σε πει δασκάλα το παιδί του νυχτερινού και να το εννοεί, είναι όλα τα ποιήματα που γράφτηκαν ή θα γραφτούν. (...)

Οι εκδόσεις Bibliotheque
σας καλούν 
το Σάββατο 1η Οκτωβρίου
στις 8.30 το βράδι
στην παρουσίαση της
νέας ποιητικης συλλογής

της Γλυκερίας Μπασδέκη

"Η Θεόδωρος Κολοκοτρώνης"


για το βιβλίο θα μιλήσουν

ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης
ο George Le Nonce
και η Λένα Διβάνη


θα διαβάσει ποιήματα
η Όλια Λαζαρίδου


Η Γλυκερία Μπασδέκη γεννήθηκε στη Λάρισα,
έζησε στην Κέρκυρα και ζει στην Ξάνθη. 
Βιοπορίζεται ως Φιλόλογος στη δευτεροβάθμια. 
Είναι εξπέρ στο παιχνίδι των λυγμών και μαμά. ll
Γράφει - σβήνει και ευτυχώς ξαναγράφει 
αυτά που έσβησε.

* Μ’ αρέσει που συζητάμε πολιτισμένα – Γλυκερία Μπασδέκη

θα σε σκοτώσει
το τσιγάρο (είπες)
το τραμ Πατήσια-Λάρισα
το νι πριν τα φωνήεντα
το ασετόν, οι λάμπες αλογόνου,
ένας φαντάρος Κώστας
απ’ τον ΄Εβρο (είπα)
θα με σκοτώσει επίσης.
Γλυκερία Μπασδέκη (Σύρε καλέ την Άλυσον), 2012, εκδ. Ενδυμίων και 2014, εκδ. Bibliotheque

* Το άλλο Σάββατο,  καλοδιάβαστα, αμούστακη φιλενάδα μου* 




22/9/16

ένα φθινόπωρο που μάλλον κλαίει

είναι τούτο το φθινόπωρο που άρχισε, μια γελάει, πολλές κλαίει...
Την αναγνώστρια/αναλύτρια, εξαιρετική, τω όντι, δεν έχει τύχει να γνωρίζω ως τώρα,
την Χλόη Κουτσουμπέλη, μια χαρά, την ποίησή της ομοίως, καλοδιάβαστοι οι Ομοτράπεζοι του υπερ~πέραντος...


Εμένα ούτε οι νεκροί μου δεν είναι όπως των άλλων.
(…)
Οι δικοί μου νεκροί κάθονται
μπροστά σ” ένα τεράστιο πληκτρολόγιο
και στέλνουν μηνύματα στο σύμπαν. (…)

http://fractalart.gr/oi-omotrapezoi-tis-allis-gis



Ό,τι φαντάστηκα ήταν απάτη
κι αν κάτι έλπιζα έχει χαθεί
τέτοιο φθινόπωρο χωρίς αγάπη
τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί

-να μην τολμήσει να ξαναρθεί, δεν θα είμαστε εδώ!!!!!




-οι άνθρωποι, sauve qui sauve είναι κι η ζωή μας, μία είναι, ψυχραιμία, ανήκουμε σε κείνους που μας ανήκουν,στην κυριολεξία, μόνο σ' εμάς ανήκουμε και αν, τα υπόλοιπα είναι Έπεα πτερόεντα- (όντας εναντίον της ιδιοκτησίας...)

πριν τρεις βδομάδες η Μαίρη Λύντα ήταν εδώ,έσυρα στην κυριολεξία τον άνθρωπο της ζωής μου και καταλήξαν από μικροφώνου να τραγουδάν αυτό (έχει, ακόμη, παρ' όλα τα χρόνια, καταπληκτική φωνή)... η Μαίρη Λύντα σαφώς 
https://youtu.be/lwoYIS16QxQ
η αναφορά για  την φωνή που αντέχει ακόμη (καθόλου τυχαίο πως υπήρξε prima voce από την χορωδία της  Τερψιχόρης Παπαστεφάνου, ως συνοδός του Νίκου Ξυλούρη)-

21/9/16

παρα~0λυμπιακοί Αγώνες, Ριου ντε Ζανέιρου, 2016

αν οι καθ' όλα υγιείς αθλητές μας, μας έφεραν 3 χρυσά μετάλλεια και ισόποσα αργυρά και χάλκινα, έχουν όλο τον θαυμασμό και σεβασμό μας στις προσπάθειές τους, οι παραολυμπιονίκες μας  γύρισαν χθες με 5 χρυσά, 4 αργυρά και 4 χάλκινα μετάλλεια κρεμασμένα σ' ένα πάσχον στήθος.
Χίλιες φορές αξιότεροι, ξεπερνώντας σώμα και καρδιά, κατέθεσαν ακόμη μια φορά αυτό που λέγεται "ψυχή". Η "Πολιτεία"" πάλι θα κωφεύσει  μετά τους στοιχειώδεις "πανηγυρισμούς" (δεν είναι αρτιμελείς, δεν αναμένει να "εισπράξει" κάτι από αυτούς...)-
Για κάποιους από μας, είναι το σημαντικότερο μέρος αυτής της πάσχουσας κοινωνίας, κείνοι δεν πάσχουν, σφίγγουν τα δόντια και προχωράνε μπρος, εμείς οι υπόλοιποι πάσχουμε σε αναγνώριση  και τιμή των προσπαθειών  τους, ας ξυπνήσουμε κάποτε...

http://www.newsbomb.gr/sports/news/story/729451/paraolympiakoi-agones-2016-deite-live-tin-afixi-ton-paraolympionikon-stin-athina

http://www.newsit.gr/athlitika/Paraolympiakoi-2016-I-teliki-thesi-tis-Elladas-ston-pinaka-ton-metallion/654666

http://www.antenna.gr/news/Sports/article/453547/paraolympiakoi-2016-fantasmagoriki-i-teleti-lixis-binteo-

Οι Βραζιλιανοί απεδείχθησαν, τελικά, άριστοι οικοδεσπότες, είδαμε στην τελετή έναρξης και λήξης των κυρίως Ολυμπιακών αγώνων, τι λέξη, λες κι οι άλλοι είναι παραπαίδια, άνθρωποι σε καροτσάκια να συνοδεύουν αρτιμελείς αθλητές και αρτιμελείς να συνοδεύουν αθλητές σε καροτσάκια στους άλλους Ολυμπιακούς αγώνες, ισάξιους αν όχι πιο σπουδαίους από τους πρώτους, μπράβο τους!!!

λιγο-λιγο...

Μας βαρέθηκαν κι οι παλιότεροι... λίγο-λίγο μας λένε αντίο...

Εικόνα πρώτη: 1970, Νέα Μάκρη, ένα σπιτάκι τόσο-δω (αλλιώς καλύβι), με κουρελούδες και βιβλία παντού, δύο μεγάλης ηλικίας άνθρωποι στα μάτια μιας εφήβου. Τα μάτια, όμως, τα μάτια, σπινθήριζαν. Όσα έλεγαν, όσα είπαν, συμπληρώνοντας ο ένας την άλλη και αντιστρόφως, στο μυαλό ως και μήνες μετά. Τότε πρωτοδιαβάστηκαν τα σονέτα του Σαίξπηρ. Ήταν εκεί κι η Ελένη, η κόρη της Βούλας Δαμανάκου, μια πολύ όμορφη μελαχροινή κοπέλλα με μακριά μαύρα μαλλιά.
Εικόνα δεύτερη: 1971, Κως, ένα ξενοδοχείο έξω από την πόλη, λίγες διακοπές , μια παρέα από φοιτητές και ακόμη σχολιαρόπαιδα
(υπό την μητρική εποπτεία πάντα). Πάλι η  Ελένη, με τον τότε αγαπημένο της, (η ζωή μας μόνο συμπτώσεις, τελικά...)

Εικόνα τρίτη: Όσα ανακοινώνονταν στα έντυπα για τον Οτσαλάν και τη στέγη που του προσέφερε η κυρία Βούλα Δαμανάκου.
Αντίο σας κυρία Δαμανάκου. Πολύ ζήσατε, δεν είναι εποχές αυτές για τις δικές σας τις γενιές, είναι άγριες.

ΥΓ: Φυσικά τα Συριζάκια, μεγαλύτερα και νεώτερα, θα λέγαν τα δικά τους, το πράξανε, λύπη να σε εκθειάζουν άνθρωποι που είναι άλλοι πια, σαν τη νιότη...

(...)Δεν είν’ η αγάπη μπαίγνιο του καιρού,
Που αυτός θερίζει ροδομάγουλα και χείλια· 
Η αγάπη δεν πηγαίνει με ώρες και με μίλια
Γιατί θα βρει την άκρη, πάντα και παντού. (...) 
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σονέτο 116

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=54614.0 σονετο 116


http://www.makthes.gr/news/GR/reportage_S/reportage_C/Boyla_Damianakoy__Ypodoylosame_ti_hora_mas?mode=archives

http://www.enikos.gr/society/409702,Efyge-apo-th-zwh-h-Boyla-Damianakoy.html

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1_%CE%A3%CE%B1%CE%AF%CE%BE%CF%80%CE%B7%CF%81_(%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%82_%26_%CE%92%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1_%CE%94%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%85)



Αν ήμουν εκεί  θα σας είχα φέρει αυτά, τώρα, εικονικά...

μαζί  με αυτό, είναι μία πολύ καλή ποιήτρια, στην συν~Βασιλεύουσα, Χλόη Κουτσουμπέλη την λένε, και διαθέτει τα γνωρίσματα που οφείλουν να δεσπόζουν στη λογοτεχνία παντός καιρού: σεμνότητα, ταπεινότητα,αξιοπρέπεια, είσθαι (δηλαδή έσεσθαι) και ουχί φαίνεσθαι: 

ΟΙ ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΓΗΣ
ΙΙ
Η γυναίκα μεγαλώνει.
Τα ποιήματα μικραίνουν.
Θα πρέπει να παραγγείλει 
άλλο μέγεθος πόνου.

Τω όντι, τα δύο φύλα δεν είναι μόνο αλλιώς, γράφουν αλλιώς.
Καλημέρα στον Παράδεισό σας κυρία Δαμανάκου, σε βάθος χρόνου,  μου έκανε μεγάλο καλό που σας γνώρισα, γνωρίζοντας πως τα περισσότερα από τα σονέτα του Σαίξπηρ που εκδόθηκαν ήσαν δικής σας πνοής όσο κι αν υπήρξε πρωτοπόρος και σημαντικότατος ο σύντροφός σας εν ζωή κ. Βασίλης Ρώτας.

Κι επειδή την τελευταία φορά που μιλήσαμε, δεν πάνε και πολλά χρόνια, σας είχα διαβάσει αυτό και σας άρεσε, με αυτό σας αποχαιρετώ:

Κάτι
Από την συλλογή  «Η τελευταία αθωότητα», 1956

νύχτα που φεύγεις
δώσ’ μου το χέρι
έργο κοχλάζοντος αγγέλου
οι μέρες αυτοκτονούν, 
γιατί;
νύχτα που φεύγεις
καληνύχτα

Αλεξάντρα Πισαρνίκ, ποιήτρια Αργεντινή.
το ποιανού ή ποιανής είναι μία απόδοση τι σημασία να έχει? το πρωτότυπο δεν μετράει? έτσι... εσείς γνωρίζετε καλλίτερα...


17/9/16

λάγιος

αφιέρωμα στο Δημήτρη Λάγιο, αυτόν τον πανέμορφο υπερταλαντούχο, 25 χρόνια από τον θάνατό του:

http://www.902.gr/eidisi/politismos/107479/parastasi-afieromeni-sto-syntheti-dimitri-lagio-stis-19-septemvri

από το κανάλι της Τζούλιας, στις ωραίες της εικονοποιήσεις, αυτό: (απεχθάνομαι τον Νταλάρα αλλά έχει ωραίο μέταλλο φωνής, αναγνώριση....)


στο πρόσφατο παρελθόν μία κασέτα είχε κολλήσει το μηχάνημα σε αυτό το τραγούδι, ευτυχώς, ξεκολλήσαμε.
Πάντως, για μέναν, ο Λάγιος είναι η Βαρκαρόλα του πρωτίστως, ένα υπέροχο βαλσάκι:



το τόσο γλυκό Μωβ:




(ο αποχαιρετισμός κάποτε του Μάνου Ελευθερίου):
- "Αλλιώς θα 'πρεπε και αλλιώς θα 'θελα να αποχαιρετίσω τον Δημήτρη Λάγιο. Τώρα μοιάζει σαν να θέλω να τον διώξω μέσα από το σπίτι του. Θα 'θελα να τον αποχαιρετώ φεύγοντας από τη Ζάκυνθο κι εκείνος να μένει στην προκυμαία. Να τον αποχαιρετώ πηγαίνοντας εκείνος προς την Ζάκυνθο και να σκέπτομαι πως σ' όλη τη διαδρομή θα τραυλίζει μια μελωδία ή έναν στίχο. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Θα γίνει μόνο στη φαντασία μου εκείνο που θέλω και εκείνο που συνεχώς θα αποφεύγω: Να μαθαίνω κάθε μέρα το γκρέμισμα του σώματός του και ποτέ να μην τολμώ να του μιλήσω. Ώσπου το αποφάσισα. Και μου λέει: "Θα το ξεπεράσω! Τον εαυτό σου να προσέχεις!" Τώρα βέβαια μένει ο ήχος του. Που ποτέ δεν μπορεί να αξιολογήσει ένας φίλος. Αυτό διδάσκει η πείρα και αυτό μου υπαγορεύει τούτη η άχαρη ώρα καθώς προσπαθώ να χαράξω ετούτα τα "δυο λόγια", που αλίμονο, δεν αντιπροσωπεύουν, παρά κάτι πιο άτυχο και από τη σκιά μου. Είναι σίγουρο ότι τον παραστέκουν πλέον και οι δυο θεομύρωτοι ποιητές της πατρίδας του. Και τον συνοδεύει πάντα όλη η φιλία των ανθρώπων που τον αγάπησαν"
Μάνος Ελευθερίου -
ένας σπουδαίος μουσικός, ένας υπέροχος τραγουδοποιός κι ένας γλυκύτατος άνθρωπος. δεν ξεχνιέται.


16/9/16

ΝΕΑ ΚΛΑΡΙΣΕ!!!




Με ικανοποίηση μαθεύτηκε πως εμφανίζεται στα Ελληνικά το τελευταίο βιβλίο που βγήκε όσο η Κλαρίσε Λισπέκτορ βρισκόταν στη ζωή, "Η ώρα της Σταρ", -1977- από τις νέες και πολύ ποιοτικές εκδόσεις "Αντίποδες", σε μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου. Πιστεύουμε ότι θα είναι μία θαυμάσια απόδοση. Ελπίζουμε να ευτυχήσει αναγνωστικά.Να θυμηθούμε εδώ πως έγινε ταινία από την Suzana Αmaral και βραβεύτηκε το 1985 στο Φεστιβάλ του Βερολίνου με την Αργυρή Άρκτο τόσο η σκηνοθεσία όσο και η πρωταγωνίστρια Marcelia Cartaxou (α' βραβείο ερμηνείας).Υπήρξε το μόνο έργο της Λισπέκτορ με κοινωνικές προεκτάσεις, γράφοντας ερμητικά συνήθως. Μια μικρή  κοπέλλα, η Μακαμπέια, γίνεται  πρωταγωνίστρια, Σταρ, για λίγο και τ' αστέρι της λάμπει μέσα από μια σύντομη ιστορία αγάπης.



https://ayrtonbecalle.files.wordpress.com/2015/07/lispector-c-a-hora-da-estrela.pdf

Ως εκείνη  που είχε -και θα έχει πάντα- το μεράκι, αφού ετοιμάζονται  και άλλα βιβλία της Λισπέκτορ, να την γνωρίσει στην Ελλάδα, μόνο χαρά και ολόψυχες ευχές για καλές αναγνώσεις.
Χαίρομαι πολύ που φίλοι μού γνωστοποιούν ότι ακόμη εντυπωσιάζει το πρώτο βιβλίο στα Ελληνικά της Λισπέκτορ "Κοντά στην άγρια καρδιά" στα διαδίκτυα, (δεν πολύ-είμαι).

 https://web.facebook.com/photo.php?fbid=1036926359758324&set=ecnf.100003229093115&type=3&

Για την ιστορία κάτι από τα πρώτα δύο κεφάλαια του "κοντά στην άγρια καρδιά" ήδη ιστορία...

(...)                           «Βρισκόταν μόνος. Αφημένος, ευτυχής,
κοντά στην άγρια καρδιά της ζωής».

Τζέιμς Τζόυς

(…)

Ο πατέρας


Η γραφομηχανή του μπαμπά έκανε τακ τακ… τακ τακ τακ….Το ρολόι χτύπησε μ’ έναν ήχο υπόκωφο. Η σιωπή σερνόταν, ζζζζζζζ. Η ντουλάπα έλεγε τι; Ρούχα, ρούχα, ρούχα. ‘Οχι, όχι. Ανάμεσα απ’ το ρολόι, τη μηχανή και τη σιωπή, ακοή ασκημένη, ένα πελώριο αυτί τεντωμένο, ροδαλό, νεκρωμένο. Οι τρεις ήχοι ενωμένοι από το φως της μέρας και το θρόισμα στο φύλλωμα των δέντρων που αγγίζονταν μεταξύ τους ακτινοβολώντας.

Ακουμπώντας το κεφάλι στο αστραφτερό και κρύο βιτρώ κοίταγε κατά τον φράχτη τού γείτονα, κατά τον μεγάλο κόσμο απ΄τις κότες που «δεν ήξεραν ότι πρόκειται να πεθάνουν».  Και μύριζε, λες κι ήταν δίπλα στη μύτη της, τη ζεστή γης, σκούρα, γιομάτη αρώματα και στεγνή κι όπου όλο και κάποιο σκουληκάκι σερνόταν πριν να καταβροχθιστεί από την κότα που θα έτρωγαν οι άνθρωποι.

Μια στιγμή μεγάλη, ακίνητη, δίχως περιεχόμενο. Άνοιξε τα μάτια, περίμενε. Τίποτε δεν είδε. Λευκό. Μα ξάφνου, σε μια στιγμή, η μέρα ξαναβρήκε το ρυθμό της κι όλα άρχισαν και πάλι να λειτουργούν, το τακ τακ της γραφομηχανής, το πούρο τού μπαμπά σκορπώντας τη μυρωδιά του, η σιωπή, τα φυλλαράκια, τα ξεπουπουλιασμένα κοτόπουλα, το φως, τα πράγματα ζωντανεμένα όλο βιάση, σαν τσαγερό που κόχλαζε. Έλειπε μόνο το τικ τακ του ρολογιού, που τόσο λάτρευε. Έκλεισε τα μάτια, έκανε σα ν’άκουγε τον ήχο από κείνη την ανύπαρκτη μουσική και με ρυθμό σηκώθηκε στις άκρες των ποδιών. ‘Εκανε τρία βήματα χορευτικά, πολύ ελαφρά, σα να φτερούγιζε.

Τότε, αίφνης, τα κοίταξε όλα με απέχθεια, σα να είχε παραφάει από όλο τούτο το συνονθύλευμα. Αχ, αχ, αχ, βόγκηξε σιγαλά, κουρασμένη κι ύστερα αναλογίστηκε: τι θα συμβεί τώρα, τώρα, τώρα; Και πάντα, σ’εκείνη τη σταλίτσα χρόνου, τίποτα δε συνέβαινε, τι κι αν αυτή συνέχιζε να περιμένει κείνο που θα συνέβαινε, καταλαβαίνετε; Απομάκρυνε αυτή τη δύσκολη σκέψη, αποσπώντας την προσοχή της με μια κίνηση του ξεκάλτσωτου ποδιού της πάνω στο ξύλινο σκονισμένο πάτωμα. Έσυρε το πόδι κοιτάζοντας λοξά κατά τη μεριά τού πατέρα της, καραδοκώντας το βλέμμα του, ανυπόμονο και νευρικό. Μα τίποτα δεν είδε. Τίποτα. Αποδεικνύεται δύσκολο ν’απορροφήσεις τους ανθρώπους καθώς η ηλεκτρική σκούπα τη σκόνη.

-       Μπαμπά, έφτιαξα ένα ποίημα.
-       Πώς λέγεται;
-       Ο ήλιος κι εγώ. – Και δίχως να περιμένει απήγγειλε: –«Οι κότες που είναι στο κοτέτσι κατάπιανε δυο σκουληκάκια αλλά εγώ δεν το είδα».
-       Α, μπα! Και τι σχέση έχετε εσύ κι ο ήλιος με το ποίημα;
Έμεινε να τον κοιτάζει μια στιγμή. Εκείνος δεν είχε καταλάβει...
-       Ο ήλιος είναι πάνω από τα σκουλήκια, μπαμπά, κι εγώ έφτιαξα το ποίημα και δεν είδα τα σκουλήκια... Παύση.
- Μπορώ να φανταστώ άλλο αυτή τη στιγμή: «’Ηλιε, έλα να παίξεις μαζί μου». Και άλλο, πιο μεγάλο:

                  «Είδα ένα συννεφάκι
                    αλλά το καημένο το σκουλήκι
                    νομίζω ότι δεν το είδε».

-       Είναι πολύ όμορφα, μικρό μου, πολύ όμορφα.  Πώς καταφέρνεις να φτιάνεις τόσο όμορφα ποιήματα;
-       Δεν είναι καθόλου δύσκολο, αρκεί μόνο να τα απαγγείλω λίγο-λίγο.
(…)

Η μέρα της Ζουάνας 


Έχω τη βεβαιότητα ότι τείνω στο κακό, σκεφτόταν η Ζουάνα.

Τι άλλο να ήταν αν όχι κείνη η αίσθηση συγκρατημένης δύναμης, έτοιμη να εκδηλώσει βιαιότητα, κείνη η δίψα να την χρησιμοποιήσει με κλειστά μάτια, με την άκριτη σιγουριά ενός θηρίου; Μη και δεν αναπνέει κανείς άφοβα παρά μόνο στο κακό, με την αποδοχή του αέρα και των πνευμονιών; Ούτε η απόλαυση δεν θα μου ’δινε τόση ευχαρίστηση όση το κακό, σκεφτόταν έκπληκτη. Ένοιωθε μέσα της ένα τέλειο ζώο, γεμάτο ασυνέπεια, εγωισμό και ζωτικότητα.(…)

(…)Ναι, ένοιωθε μέσα της το τέλειο ζώο. Της προκαλούσε απέχθεια η ιδέα να λευτερώσει κάποτε κείνο το ζώο. Φοβούμενη ίσως την έλλειψη αισθητικής. Ή φοβούμενη κάποιαν αποκάλυψη... 
-Όχι, όχι, -επαναλάμβανε στον εαυτό της- ανάγκη είναι να μη φοβάμαι να δημιουργήσω. Στο βάθος- βάθος το ζώο τής προκαλούσε απέχθεια πιθανώς γιατί ακόμα διακατεχόταν από την επιθυμία ν’ αρέσει και ν’ αγαπιέται από κάποιον ισχυρό όπως η νεκρή θεία. Για να την ποδοπατήσει ασφαλώς στη συνέχεια, να την απαρνηθεί αλύπητα. Γιατί η καλύτερη φράση και η πρώτη, εξάλλου, ήταν: η καλοσύνη με κάνει να θέλω να ξεράσω. Η καλοσύνη ήταν βλακώδης και δίχως υπόσταση, βρομοκοπούσε ωμό κρέας διατηρημένο για καιρό. Χωρίς να φτάσει σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, παρόλα αυτά.  Πότε-πότε το αναζωογονούσαν, του ρίχναν λίγα μπαχαρικά, αρκετά για να το συντηρήσουν σαν ένα κομμάτι κρέας χαζό και άκακο.(…)
© ΑΡ & εκδ.Gutenberg

 *στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής της πορείας, η Κλαρίσε Λισπέκτορ δημοσίευσε συνεντεύξεις στην μεγαλύτερη  εφημερίδα της εποχής, στην δεκαετία του '70, με τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες του καιρού. Μεταξύ αυτών, με τον Τομ Ζομπίμ, γεννήτορα της μποσανόβας (bossa nova) μαζί με τον πασίγνωστο ως εξαιρετικό ποιητή, που υπήρξε, -ένας από τους τρεις πιο εξέχοντες της γενιάς του (γεν. 1913) και υπέροχο τραγουδοποιό, Βινίσιους ντε Μοράες. Η Ιστορία τής Μουσικής τους οφείλει μεταξύ πλήθους άλλων το κορίτσι από την Ιπανέμα (the girl from Ipanema)  - εδώ, με το μεγάλο όνομα της βραζιλιανής μουσικής, Ζουάου Ζιλμπέρτου: 

*


14/9/16

Pellicer

Carlos Pellicer

 En el silencio de la casa, tú...
Μες τη σιωπή του σπιτιού, εσύ…

Μες τη σιωπή του σπιτιού εσύ,
και στη φωνή μου η παρουσία τού ονόματός σου
φιλημένο μέσα απ' το σύννεφο της απουσίας
χρυσαφένιο μήλο της μοναξιάς.

Όλα με θύρες σφαλιχτές, η ησυχία
να σε προσμένω είναι ηρωϊκή πρωτοπορία,
καραδοκώντας τα μιλιούνια των εναγκαλισμών
και το πανόραμα της τύχης.

' Γω δεν ξέρω να βαδίζω παρά προς σέ,
απ΄το γλυκό το μονοπάτι της θωριάς μου πάνω σου
να βάζω τα χείλια μου δίπλα στις ερωτήσεις μου
-       απλό, αιώνιο άνθος των ερωτήσεών μου -
                                                                  και να σ΄ακούω έτσι μέσα μου  και μ΄αίμα και φωτιά
ν΄αντικρούω, φωτεινό, το ημίφως...!

Χρυσαφένιο  μήλο της μοναξιάς,
σιωπηλή δαγκωματιά της απουσίας,
   λέξη που ταξιδεύει, ντύμα του χειμώνα
   που θα κάνει τη γύμνια του λειμώνα.

Εσύ μες τη σιωπή του σπιτιού. Εγώ
 στα χείλη σου της απουσίας, εδώ τόσο σιμά
που ανάμεσα στους δυο μας η γύρα των λέξεων
χωνεύεται στο καλλίτερο που έχει το ποίημα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hoy que has vuelto, los dos hemos callado...
Σήμερα που γύρισες, σωπάσαμε κι οι δυο...

Σήμερα που γύρισες, σωπάσαμε κι οι δυο,
και μόνο οι αλλοτινές μας σκέψεις
φωτίσαν το γλυκό σκοτάδι
να είμαστε μαζί και τίποτα να μην λέμε.
Μόνο τα χέρια σφιχτήκαν τόσο
σα να τσακίζαν το σίδερο της απουσίας.
Αν ένα σύννεφο εξαφάνιζε τις ζωές μας!

'Ασε στην καρδιά μου τις νέες φωνές,
την ξεκάθαρη έφοδο, παρούσα,
της παρουσίας σου στα τοπία
που εντός μου κείνται για τον αγέρα της ζωής σου.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Mi voluntad de ser no tiene cielo…
Η θέλησή μου να υπάρξω δεν ξέρει ουρανό...

Η θέλησή μου να υπάρξω δεν ξέρει ουρανό´
μόνο κοιτάζει κατά κάτω και δίχως ματιά.
Φως του δειλινού ή της αυγής;
Η θέλησή μου να υπάρξω δεν ξέρει ουρανό.

Μήτε το ημίφως πένθους προσφιλούς
εξευγενίζει το τυχερό μου σαρκίο.
Αγάλματος ζωή, θάνατος ακατοίκητος,
δίχως την κηπουρική ενός πόθου.

Ύπνος δίχως τέλος σιωπά και σκιάζει
τη θαυμαστή κυριαρχία των οφθαλμών μου
σμικρυμένη στη γκριζάδα ενός χωριού.

Δίχως την παρούσα απουσία ενός μαντηλιού
κυλάν οι μέρες σε δύσμοιρες αρμαθιές.
Η θέλησή μου να υπάρξω δεν ξέρει ουρανό.

- Από τη συλλογή: Σονέτα, «Έσχατα σονέτα» (Sonetos: Sonetos últimos), 1950
-δημοσιευμένα, για την απόδοση © ΑΡ -









© AR από επερχόμενη συλλογή...

Στριμώγματα

Στριμώχτηκαν

οι λέξεις πάλι

στις ιδέες

της εποχής:

«χρόνος αδιαμεσολάβητος»

«άχρονη αντίδραση».

Γιαυτό
τσουγκρίζουνε
τα μούτρα μας

                με το έβγα

-κι αντικαθρεπτισμοί
στον απέναντι τοίχο
άσπρο, αν θυμάστε/

του ζώντος χρόνου
αχρόνιστα/

βαρέθηκε
ν’ ακούει τα ρολόγια

μέσα μεριά
έξω μεριά\.

Ξωμάχοι, σας λέω,
ξωμάχοι πια.

Φυσάει κι αεράκι δροσερά.

~~~~~~~~~~~~~~~
Στήθηκα
σε άχτιστους τοίχους
με τα τούβλα στα τσιμέντα
και τον κήπο
ζούγκλα.
Γιαυτό η πόρτα
υποχωρεί
στη σκέψη/
με σαπισμένα ξύλα
πώς να συναλλαγείς;






* αφιερωμένα στον άνθρωπο που είναι πάντα εδώ, τόσα χρόνια πια, αδιαφιλονίκητα
και σ' εκείνα τ' αρμενίσματα σε θάλασσες και καταστρώματα*



Εξ απο{α}ρρήτων

Δύσκολα που κυλάνε
οι σταγόνες…
νερό είναι;
μελάνι;
δάκρυ είπες;
άρρητα
έσταξε ο καιρός
Λείπαμε πάλι,
μην το δεις
όταν σηκωθείς
δεν θα υπάρχουν εξηγήσεις
Δεν δικαιολογούνται πια
                                     οι απουσίες
ούτε τ’ αστραφτερό χαμόγελό σου
καλύπτει κοίτες

Ρέει
κενό
     στις παλάμες
δ ό ντια
χάσκοντα
    χείλη
                                 ψεύτικα/σαθρά στιλβωμένα/

πλάτες
υγρές
δεν
                κλείνουν
                                   τη μπασιά_
μην σηκωθείς,
κάτσε εκεί,
περίμενε,
να ορμήσει το χιόνι/
να καλπάσει το άλογό μου
σε πεδιάδα στεγνή
λευτέρωσέ με,
άσε με,
                               έστω και σε τροτ…

Τι να ‘ναι
ο δρομίσκος
της μνήμης σου/

Τι θες να πω
στ’ ανείπωτα;;;

΄Ασε το χιόνι
να γίνει
υγρό
                                                              πες
              στη Σαπφώ
                                       να σιγήσει

Καμιά σιγαλιά

Στη Μυκάλη
σε κοίταξα πάλι
και είπα:
   
«σκοτώνουν τ’ άλογα
όταν γεράσουν»/  "πόση ομορφιά στο αψεγάδιαστο βάδισμά σου"....

                                                        Στάζουν πια
τα σώματα
πλησμονή.

Εξ απορρήτων
δύσθυμο βλέμμα
                               λοξό
καταμεσής
στον κόσμο.

Έπειτα
έπεσε
το λυκαυγές
των συναναστροφών

έπεσε
και το ρεύμα.

Ισορροπίες τρόμου
στα σκοτάδια μας
όλα/
\θάλλουν.-

2012-2016


γενικό κλόπυ: © AR




12/9/16

πεπραγμένα στ' Ανάπλι

Η σημερινή κοσμήτορας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,  Άλκηστις Κοντογιάννη, αποχωρεί με σύνταξη
(με τη σειρά της, πάει κι αυτή σπίτι για να γράφει από κει). Είμασταν όλοι εκεί, στο Βουλευτικό τις προάλλες για την τελετή των φετινών αποφοίτων του Τμήματος και για ένα πιο επίσημο αντίο στην Άλκηστη.

Η Αργολίδα της οφείλει τον μέγιστο ενθουσιασμό της που μετουσιώθηκε σε έργο:
να φέρει κοντά κάποιους Αργολιδιώτες που γράφουν με το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού του Νομού, μέσα σε δύο μόλις χρόνια.
Φτιάχτηκε, έτσι, το 1ο Συμπόσιο Λογοτεχνών Αργολίδας, το βιβλίο είναι σχεδόν έτοιμο.
Γνώρισα την Άλκηστη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στον Βόλο, ως συνάδελφο της αγαπημένης μου Μπίλης Βέμη, πανεπιστημιακής αλλά πρωτίστως ποιήτριας,  στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν με κάλεσε να δώσω μερικές διαλέξεις πάνω στο δικό μου αντικείμενο, την Κοινωνιολογία νέων κοινωνικών κινημάτων.
Η όλη εκδήλωση του Συμποσίου στην Αργολίδα οφείλεται στην εργώδη προσπάθεια της Άλκηστης, φυσικά και όλων των συνεργατών της στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί επιτυχώς, εντούτοις, χωρίς την απίστευτη δουλεια, το πάθος, το μεράκι και την επιμονή της Κατερίνας Παπαδριανού: 
της πολυαγαπημένης Κατερίνας μας, που έστησε τον σύλλογο Λογοτεχνών της Αργολίδας, μπάζοντάς μας τους περισσότερους μέσα με το άστα ντούε.
Συνεχίζει, ακάθεκτη, αεικίνητη, πανταχού παρούσα παρ' όλες τις τωρινές της δυσκολίες. Η Κατερίνα εξέδωσε πέρυσι τα "99 χαϊκού της ψυχής μου" σε πολύ όμορφη εικονογράφηση της κόρης της, Αναστασίας Κορδάρη, συνεχίζει ετοιμάζοντας νέα βιβλία, με την ιστορία της Ψωροκώσταινας της, σημείο αναφοράς στην νεοελληνική Γραμματεία.
Μένοντας πλέον πιο πολύ στ' Ανάπλι, μάλλον θα ανανεωθεί η συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, τώρα, με μεγαλύτερη άνεση, θα το χαρώ περισσότερο...