Καλή? Χρονιά

Καλή χρονιά το 1958, εμ... 2019 (ωραίος συνειρμικά ο αριθμός), θα ροκάρουμε πάλι.

https://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vwhttps://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vwhttps://www.youtube.com/watch?v=VfLf7A_-1Vw

υγεία κι αγάπη, για Ειρήνη, κανείς δεν την βλέπει... ευχές για την ανθρωπότητα κι όλους μας
31 Δεκ.
χμ, εμ... μετά τα Κάλαντα των Χριστουγέννων, αυτά της Πρωτοχρονιάς μου φαίνονταν λίγο "ξενέρωτα", λίγο με κρύα καρδιά ακολουθούσα τους μεγάλους πάλι -τον αδερφό και τον Ηρακλή δηλαδή-, δεν ξέραμε από τριγωνάκια κλπ όργανα, τις φωνούλες μας είχαμε μόνο, μου ξαναφορούσαν το κόκκινο παλτουδάκι και γαλότσες, κόκκινες νομίζω, και γάντια, η κυρία Γονατία δεν είχε λεφτά, μόνο μία πελώρια μητρική καρδιά, μας έμπαζε στην σάλα της-κλειστή, ανοιγόταν μόνο δι' εορτάς κι επετείους- μας κέρναγε κουραμπιέ από τα χρυσά της χέρια σε όμορφα πιατάκια, ύστερα, απένταντι στης θείας Δέσποινας, κουραμπιές-μελομακάρονο-ποτέ δεν μου άρεσε, το έδινα στον αδερφό, και, βεβαίως, ασημένιο 20άρικο, επόμενη στάση, στης κυρίας Ευγενίας, απέναντι από την Παναγία, με τον κήπο με τις γαζίες, ασημένιο 10άρικο ομοίως, πάλι κουραμπιές και μελομακάρονο-ήδη είχε "σκάσει" ο αδερφός, μετά, εξ απεναντίας, στην κυρία Κατίνα, με τα γραμμένα μαύρα μάτια, την μαμά του Ηρακλή, εκεί, η παρέα είχε χάρτινο 50ντάρικο, συνεχίζαμε σε σπίτια γνωστών -ο αδερφός κόντευε να "κλατάρει" από τα πολλά γλυκά, ως να καταλήξουμε "όξω" στης γιαγιάς, τα ίδια, αλλά μας έδινε ένα καταπληκτικό μπωλ, γαλάζιο σκούρο κρύσταλλο, με πελτέ κυδώνι-κατακόκκινο σκούρο- να πάμε στη μάνα μας.
-Σήμερα, ο αδερφός μετακόμισε σε άλλο κρεββάτι,λίγο κοντύτερα,ας του είναι για το καλλίτερο-

https://www.youtube.com/watch?v=eZ4muxHLyrg

- στον Αμφιτρύωνα, δίπλα μας, δηλαδή, η κυρία Ντόρις με το καπελάκι της πάνω από την μάνα, θρυλικά τα καπέλα της, συναγωνίζονταν την Βασίλισσά της, Ελίζαμπεθ,  από δεξιά κάτω η κυρία Ειρήνη, την χάσαμε πρόπερσι,από όλη την παρέα τους ήταν η αγαπημένη μου και του αιωνίως ερωτευμένου μαζί της αδερφού, διέθετε απίστευτο κι αστείρευτο χιούμορ, το κληρονόμησε ο γιός της Παναγιώτης, και η κυρία Ντόρις, να τα λέμε κι αυτά, έκαιγε το φαγητό και έλεγε" να σας κάνω μια πουτίγκα να ρίξετε τα ψιχαλάκια στην θάλασσα" η κυρία Θεοδοσία, μόνη που ζει, κομψή-κομψή πάντα, στο βάθος, ο κύριος Νίκος Καράπαυλος, σύζυγος της κυρίας Ντόρις,
αριστερά στο βάθος η μάνα του Μπέτση του Κωστούρου, δικηγόρου, κυρία Κατίνα-

τότε που όλα ήσαν πιο ανέμελα, ακόμη κι όταν γραφόταν αυτό:

Τα Χριστούγεννα της Κοκκινοσκουφίτσας

Φόραγες

ένα κατακόκκινο γαρύφαλο

                                     στη μνήμη

                                                 και μου τραγούδαγες

                                    τα κάλαντα

                                                              στα πέρσικα

      με σάζια;

τα αλληλούια

ήταν allah και Δαρείος.

μ’ ένα κατακόκκινο

παλτουδάκι

και τις γαλότσες μας

γυρίζαμε

σ’ όλες τις λάσπες

της μουρίτσας μας,

                                 μαυρισμένης

                                                        απ’ τα πεσίματα.

Στην τζέπη

ασημένια δεκάρικα

και μικρά γυαλιστά εικοσάρικα

κάνανε παρέα

με τριμμένους κουραμπιέδες.

Άνοιξες ένα μανουσάκι

για να

μας πεις

τα κάλαντα

κι οι Μικρές Κυρίες

της Άσκοτ

ζέσταιναν

την κρύα ατμόσφαιρα

της σαλονίσιας

Θαλασσογραφίας

με τα Βικτωριανά σαλόνια,

βελούδινους καναπέδες

και σεμενάκια,

Εγώ,

στον χαρακτήρα της Τζο

σταθερά-

                                           ανυπερθέτως.///...

Κρέμασες

ένα κατακόκκινο

~τριαντάφυλλο~

-άλικο το λένε-

                                                     στα μάτια μου

                                                                       και πια

                             βλέπω

/μόνο αίμα

και μαύρο/

                                     Η Τζο πέθανε

                                                                                                                  τις προάλλες.-

Φλεβ. 2012

**τότε που ακόμα στο όνομα Μελίτα, γύριζα το κεφάλι, μια φορά, που δεν το γύρισα, το μάνταλο στην πόρτα μεταξύ τζαμωτού και αίθουσας αναμονής στο ιατρείο της μάνας μάγκωσε το δάχτυλο, το δίχρονο μικρό έσκουζε κι η μάνα, πάντα ψύχραιμη, έβαζε επιδέσμους.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ