https://argonafplia.gr/2018/12/12/%CE%B5%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%89%CE%AF-%CE%BF-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%80%CE%BB/
από χθες, δίστασα λίγο, για την ακρίβεια, είναι σαν να κρεμάς ζωές στα περίπτερα.
τώρα που στη Βαγγελίστρα του ψάλλουν την εξόδιο, είπα, "του αξίζει", του ληστή (έτσι τον ελέγαμε), του μηχανόβιου Μάκη. Με καρδιά χρυσάφι, με αυτήν δέσμευσε το ωραιότερο κορίτσι τ' Άργους, την ξανθογαλανομάτα Μαρία, όχι με τα πάντα μεγάλα του κυβικά. Απέκτησαν δύο πανέμορφα και υπερ-ταλαντούχα παιδιά.
Γόνος μιας εκ των παλαιών αναπλιώτικων οικογενειών, ο δικηγόρος πατέρας του, δεξιός και προοδευτικός συνάμα πάντα στις ιδέες, Πέτρος Κομνηνός, διετέλεσε χρόνια ατέλειωτα Πρόεδρος του "Παλαμήδη" και πάντα μέλος του Δ.Σ της Βιβλιοθήκης, θέλησε τα δυο του παιδιά να σπουδάσουν. Ατύχησε, ο Νίκος, συμμαθητής του αδερφού, χρυσό, ομοίως, παιδί ως σήμερα, έγινε ναυτικός, βαρέθηκε να τελειώσει την Σχολή, παρέμεινε υπαξιωματικός αλλά κούκλος μελαχροινός μέσα στην στολή του, όταν βαρέθηκε τα μεγάλα μπάρκα γύρισε πίσω και πήρε μια βάρκα, την ονόμασε Κατερίνα, σαν την κόρη του, μας πηγαινόφερνε στο Μπούρτζι. Κάθε που έλεγα "να πληρώσω, βρε Νικολή" έτρωγα φιλική σφαλιάρα, την ίδια στην θρυλική του ντίσκο "Νεράιδα" στον δρόμο για την Καραθώνα. Ο Μάκης από μικρός είχε κλίση στα ηλεκτρονικά, έπαιζε ένα σωρό όργανα, σε όλα αυτοδίδακτος, στα δέκα του χαρίσανε νταμς, αναστάτωνε την γειτονιά, έφθανε ο ήχος ως εμάς, πολύ πέρα, δηλαδή, τον στείλανε στην Ιταλία για σπουδές Νομικής κι εκείνος γύρισε ρέμπελος, όπως έφυγε, μόνο που η 500άρα μηχανή ήταν η θρυλική του χιλιάρα, όλοι μας την είχαμε πάει βόλτα στους Βάλτους. Έκανε Σχολή Σταυράκου κι άνοιξε το πρώτο δισκάδικο με αξιώσεις δίπλα από το Παλατάκι του Όθωνα, απέναντι από τα Σχολεία, κληρονομώντας το άλλο θρυλικό μαγαζί του Θυμιάκου με όλα τα καλούδια του Θεού που μας μαγνήτιζαν ως πιτσιρίκια.
Σκάρωσε ένα σωρό ταινιούλες μικρού μήκους. Υπήρξε αυτό που λέμε χύδην "τρρρομερρρό" παιδί, μία φορά, γύρω στα δώδεκα, ανέβηκε στην στέγη και προσπάθησε να ψήσει σουβλάκια, έβαλε, φυσικά, φωτιά και ποιός είδε τον κύριο Πέτρο και δεν τον εφοβήθηκε...ψηταμένος κατήντησε ο δευτερότοκός του, για μήνες κλειδωμένος μέσα να κλαίει γοερά...
Η μάνα των παιδιών, η κυρία Κατίνα, γόνος Φαναριωτών, πανύψηλη, χοντρή, με εξαιρετικά εκλεπτυσμένους τρόπους, την θυμάμαι πάντα στα τραπέζια πινάκλ που οργάνωνε κι η μάνα μου σπίτι μας, από υποχρέωση τω όντι, ανταποδίδοντας όλες τις προσκλήσεις στις οποίες δεν έστεργε να ανταποκριθεί λόγω φόρτου δουλειάς στο ιατρείο, κατοικοέδρευε στο τετράπατο σπίτι του Πάνω Δρόμου, επισήμως Σταϊκοπούλου. Ένα τρομερό ανέκδοτο: ήταν η πρώτη στ' Ανάπλι που απέκτησε ηλεκτρική κουζίνα, μέσα της δεκαετίας του '50. Έκαιγε τον φούρνο της για 2 συναπτούς μήνες, φουρνίζοντας με πάθος, τι κέικ, τι φαγητά, τι γλυκά, έστελνε και σ' εμάς πεσκέσι συχνά-πυκνά. Στον Μάκη τον ληστή οφείλω τις πρώτες μου βόλτες με πατίνια, στο πεζοδρόμιο της Πισίνας, είχαν κόκκινη βάση, προσπαθούσε να με μάθει, ποτέ δεν τα κατάφερα αλλά ο καλόκαρδος φίλος μου προσπαθούσε πολύ. Μετά από χρόνια, μετέφερε το δισκάδικο στην αρχή της Άργους, κινηματογραφήσεις-βιντεοσκοπήσεις, "αναλαμβάνουμε γάμους και κηδείες". Τα τελευταία χρόνια βιντεοσκοπούσε σταθερά όλες τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαμε, κάποτε χωρίς να του το πούμε πριν. Έπαθε από νεφρά, χθες, δεν τα κατάφερε, είχαμε δύο χρόνια διαφορά. Τα τελευταία χρόνια που περνούσα μπρος από το κλειστό μαγαζί κάτι μου μίλαγε πως...στον τόπο μας είναι γνωστές δύο προσφωνήσεις: "καμάρι" και "μανάρι", κάθε που έμπαινα, έλεγε: "καλώς το καμάρι μου" Είναι από τους ληστές που εξασφάλισαν τον Παράδεισο, θες επειδή τον Άγιο Πέτρο τον λένε σαν τον πατέρα και τον γιό σου, σου άνοιξε διάπλατα τις πόρτες, βουνά από ρύζια και σοκολάτες, καλά θα περάσεις εκεί, να πάρεις και κανένα γραμμάριο διότι από χοντρός μια ζωή, λιπόσαρκος κατήντησες κι εσύ βρε ληστο-Μάκη, καλή διαμονή. 'Αλλος θα σε βιντεοσκοπήσει σήμερα, όταν κατέβω, θα έρθω να σε δω-
όλα τα πιτσιρίκια με ένα ποδηλατάκι την βγάλαμε, μπρος στο άγαλμα του Καποδίστρια
https://www.youtube.com/watch?v=KdEOl_NoFJc,
ροκά σε λέγανε, ληστή, ως το τέλος, θυμάσαι, φυσικά, τότε που κατέβαζα την κλασική κιθάρα από το μόνο σπίτι, ένα τετράγωνο απόσταση κι εσύ έφερνες την ηλεκτρική, κάτω από 3 τετράγωνα απόσταση στου Κατσίγιαννη και τζαμάραμε, κι έλεγα: "μι-λα" κι έλεγες" δεν θ' αλλάξεις ποτέ εσύ, ντο-ρε, ρε ", ναι βρε, τι να αλλάξει κανείς? καληνύχτα χρόνια-
