7/6/17

χτυπάνε τα ναρκοπέδια
ένα προς ένα
τροχιοδρομούνε
σε τοίχους παλιούς
βαράνε οι σφαίρες
με άσφαιρα
\ποιοι κάλυκες;/
σε ζόρικες
αισθήσεις του νου.
Ασπρίσαν οι αρθρώσεις
Για πες,
οι κουρούνες
πάντα μαύρες δεν ήσαν;
Ε, γι’ αυτό
το γαλάζιο τ’ ουρανού
μούλιασε στα γκρι-



 Στριμώγματα

Στριμώχτηκαν

πάλι οι λέξεις 

στις ιδέες

της εποχής:

«χρόνος αδιαμεσολάβητος»

«άχρονη αντίδραση».

Γιαυτό
τσουγκρίζουνε
τα μούτρα μας
             
 με το έβγα 
του καιρού

\ αντικαθρεπτισμοί
στον απέναντι τοίχο-
άσπρο, αν θυμάστε/

του ζώντος χρόνου
αχρόνιστα/

βαρέθηκε
ν’ ακούει τα ρολόγια

μέσα μεριά
έξω μεριά\.

Ξωμάχοι, σας λέω,
ξωμάχοι πια.

Φυσάει κι αεράκι δροσερά.

©AR