19/1/15

ΤΗΣ ΝΑΣΙΑΣ




Μήλος

Ο εραστής
Ο εραστής του μυαλού μου
χάθηκε στα άγρια βάτα.
Τον πνίξανε
ανταριασμένες θάλασσες
τον ήπιαν οι ωκεανοί.
Ο εραστής της καρδιάς μου,
την πέταξε
σαν τρύπιο πετσετάκι
                                                 ω! στ’ άχρηστα/
                                                    /ούτε καν/
                             στην ανακύκλωση.
                                   /βέβαια, μια καρδιά
                                                           δεν ανακυκλώνεται/
                                                /ούτε φυσικά/
                                                        ένας εραστής.
Ο εραστής του κορμιού μου
                                                                  /άντεξε/
θύελλες και πανσέληνο
άγρια σύννεφα/
    /ιριδίζουσες ριπές
των τεσσάρων ανέμων
/εμένα.-
Δεκ.2011


Τότε, λοιπόν…

Απολιθώματα της λήθης
επιστρέφουν στο προσκήνιο
του εμείς-τώρα.
Λιθάρια του βυθού
ανασύρει το δίχτυ
στο τέντωμα
της ανάμνησης.
Οι παραλίες βογκάνε
στο βάρος της ευθύνης.
                                                               Οι σκιές συρρικνώνονται
                        στην επίνευση
                               του τότε.
Τα δάχτυλα τσακίζονται
στη ριπή/
/του κεραυνώνω.
Τίποτα
δεν αφήνει να φανεί
η οικονομία
του μικρού                                                 ορί-ζον-τα
Όλα
                                    κεκρυμμένα 
                                    στον κόλπο
όλοι
ταυτισμένοι
                                 με το έξω.

Όλα μπορούν
να ξανά-φανούν
                                              στο επέστρεφε
Τίποτα δεν εμάντευε
το τέλος
όταν συρθήκαμε χαμαί
                  αποσυρόμενοι ευγενώς
                                                        στην κοιλάδα των νηπενθών.
Τίποτα δεν προμήνυε
τις καταιγίδες
       των αστεροειδών
                     καιροφυλακτούσαμε
                                             απ΄τη μαύρη σπηλιά
                          αγκαλιά
                                     στην αναμονή.
                                Ξεχυθήκαν τότε
                    χρυσαφένια νέφη
                                    καρυδώνοντας
το σύμπαν.

Όταν ανέτειλε
ένας άλλος κόσμος
δεν μας βρήκαν/
 εμάς.
Νοέμβρης 2011