7/12/16

αν ζήσουμε...


η σύνολη ανάρτηση αφιερώνεται, τότε, στη Βουδαπέστη που κλέψαν τα διαβατήρια.., ύστερα Βρυξέλλες και Λισσαβώνα, ύστερα, τίποτα....

Ζωή κι αυτή
‘Ο,τι χώρεσε από ζωή,
χώρεσε.
Τώρα στριφώνω τα ξεφτίδια
για να μην ξηλωθεί
και το λίγο που απομένει.  

Έπεα πτερόεντα συλλογή, 2009, Τυπωθήτω

BUDAPEST

 Βουδαπέστη, δρόμος μακρύς-μακρύς, γυρίζω απ’ το ποτάμι, σούρουπο, χλιαρός καιρός, ατμόσφαιρα βαριά, βήματα σερνάμενα, το παιδί ουρλιάζει στον πόνο, ένα καφενείο, κακάο με κονιάκ, \το παιδί γκρινιάζει-νυστάζει-οχλεί \φυλλάδα στα Ουγγρικά, αποδελτίωση-εύκολη, τα διαβάζω- κουβέντα με το γκαρσόνι, μαύρα: ποδιά, μαλλιά, μάτια και παντελόνι, άσπρα: πουκάμισο, πρόσωπο και χέρια, δόντια/- ξαφνικά παγωνιά, πουκάμισο καρώ καουμπόικο, κασκόλ κόκκινο, όλα μαύρα και κόκκιναπνίγηκαν τ’ άσπρα/ - φάκελος ροζ-μωβ με αποστολέα γνωστό κι επαναπροώθηση εξασφαλισμένη λόγω απόρριψης, πέταγμα από τον 8ο όροφο, υπερίπταται, στροβιλίζεται, σκάει στο πλακόστρωτο της Andrassy, μικρός θάνατος/ η γέφυρα, διασχίζουμε προς την Πέστη, πέσαμε, τέλος/.-
 κείμενα δημοσιευμένα©
  ΑΡ