ανάρτηση 1987 -8 χρονώ και με τσαγανό, προσωπικότητα ολοκληρωμένη από τότε, 1η Φεβρουαρίου, μες την νύχτα, μες στα υγρά, από το παράθυρο φαίνονταν τα γύρω βουνά πασπαλισμένα χιόνι, έσφιγγα  τα δόντια, πρέπει να είμαι από λίγες γυναίκες που ούρλιαξαν το ελάσσον, ώρες μετά, στις 2 Φεβρουαρίου, επιτέλους, μας έκαμες την τιμή να αναφανείς με μία μούτα απαρέσκειας, στυλ: "τι με φέρατε δωπέρα, μια χαρά ήμουν εκεί", ούτε χαμογελάκι, ούτε σφίξιμο γροθιάς, μες στο νεύρο..., κάναμε καιρό να συνεννοηθούμε, αν το καταφέραμε ποτές, ακόμη  και σήμερα, δεν ξέρω... Ξέρω, όμως, πως όταν περάσουν οι ώρες και φθάσει το πλήρωμα γενεθλίων, θα καθίσουμε μαζί, έστω κι από μακριά, να σβήσεις 42 χρόνια που συμπορευόμαστε, κοντά και μακριά, αλλά, τα έχουμε πει πια αυτά: όποτε θελήσεις να ξαναμπείς μέσα, ευπρόσδεκτος. Ο Άγιος μου Φεβρουάριος, ζει, είσαι εσύ, σου έβαλα το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου, ως σήμερα "τσινάς", πολύ τσαμπουκάς προέκυψες, βρε συ, κοπιάρεις τη μάνα σου, προφανώς, για τούτο και για άλλα λιμά, σε γουστάρω, παιδί!!!!! Πάντα σε χαίρομαι και σε καμαρώνω, βλαστάρι μου.

ποιός να το φανταζόταν τότες πως ο μήνας θα είχε κι άλλες γεννήσεις, ιδίως, επώδυνους θανάτους, έτσι είν' η ζωή... θα το προτιμούσα με την Μαρινέλλα, περάσαμε το τελευταίο δεκαήμερο των μανάδων μας σε διπλανά δωμάτια, πεθάναν με ώρα διαφορά, τι σου είναι η ζωή...