https://www.youtube.com/watch?v=7y9hIjH_7do&list=RD7y9hIjH_7do&index=1
καλά κάμει κι αναπτύσσεται ένα "κι εγώ, κι εγώ" φαινομενάκι, αναλώσιμο στις 3 εβδομάδες, καλά είναι κι έτσι...σε διαδίκτυα και τηλεοράσεις. Βρήκαν και λόγο ύπαρξης τα κουτσομπολίστικα πρωϊνάδικα, όπου όταν βάζουν "διεθνή"=τι έφαγε η Γκαμίλα και ποιός έγινεν ταίρι με ποιάν στο Μπόλυγουντ. Ξεκατινιάζεται τώρα το θεατρικό σανίδι, με ήσσονος ηθοποιές, εξαιρώ την Δήμητρα Παπαδήμα για την βιβλιοκατάθεσή της, γράφει καλά χρόνια πολλά. Πόσο καλή στο επάγγελμά της, δεν πέφτει λόγος... Πασίγνωστος ο άθλιος χαρακτήρας γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτα, πλην άκρως ταλαντούχου. Να έχουμε να λέμε. Το φαινομενάκι της βίας και των βιασμών διατρέχει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής. Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, η βία δεν είναι ποτέ φαιδρά. Οι άμετροι συνέλληνες, θα πουν, θα γράψουν, θα κραυγάσουν, θα σιωπήσουν, ξεχνώντας μετά. Η βία παντός καιρού, παντοίας υφής, οι βιασμοί ως τετελεσμένο γεγονός, θα συνεχίσουν ακάθεκτοι. Θέλει αγωγή, άλλη θεώρηση χρήσης και μετάδοσης. Ακόμη περιμένουμε, από την δεκαετία του '80, οι νόμοι δεν αρκούν... σήμερα, μέρα θανάτου ενός υπερ αγαπημένου μου ανθρώπου, της Νάσιας, 10 χρόνια dejá, πήγα να βεβαιωθώ πως ένα από τα πρώτα σπρέι πιπεριού και δακρυγόνου συνάμα, από το θρυλικό Vieux Campeur, Κοκκώνης του Παρισιού, δηλαδή, καλά κρατεί. Θυμάμαι πόσο πιο ασφαλής ένιωσα από την στιγμή που μου το έφερε δώρο, ως τότε, αλλά και μετά, όταν μπαίναμε σε ταξί,συνήθως γράφαμε τον αριθμό του αυτοκινήτου στο μέσα μέρος της παλάμης μας. Όταν φθάναμε στον προορισμό μας, τηλεφωνούσαμε για ούφ επιβεβαίωση. Είμασταν η γενιά γυναικών που περπατώντας ακόμη και σε φωτισμένο δρόμο γυρίζαμε να δούμε ποιός μας ακολουθεί...του λόγου μου, ακόμη ως σήμερα, εσχατόγρια πια... Όταν φτιάχναμε ένα αφιέρωμα στην "Σκούπα" είχαμε κάνει πειραματάκι στην Πατησίων, η Ίντα έλεγε πως αισθανόταν ασφαλής, εγώ, και ναι και όχι, φοβήθηκα αρκετές φορές, η Αγγέλικα μπαίνοντας στο τότε σπίτι της στον Άγιο Παντελεήμονα είχε δει τον χάρο με τα μάτια της. Τα σιάξαμε κείμενα αυτά κι άλλα πολλά, το κοινό μας κείμενο με την Νάσια βασίστηκε στην "Ηθική" του Καντ.
Αν σήμερα ζούσε η Νάσια θα είχε μόλις συμπληρώσει τα 64, θα κάγχαζε για το φαινομενάκι metoo και τον εκφυλισμό του σε τηλεοράσεις παντός καιρού. Το κάνω εγώ για κείνην αλλά και για μέναν, από ίδια θέαση των πραγμάτων. "πουλήστε γιατί χανόμαστε". Η παντοίας μορφής βία κι ο βιασμός δεν είναι θεματάκι προς πώλησιν, tamam?
