*για ένα τσικ δεν περιελήφθην, όχι για να εκλεγούμε, βεβαίως, αλλά για μιαν αναπλιώτικη περηφάνεια ημών των παλιών αναπλιωτών*
όταν ρώτησα τον Κωστή, "θα κατέβης τελικά?" δίσταζε, γιατί έχουμε μόνο μία πατρίδα και εμείς δεν θέλουμε να γίνεται άλλο πια παρτίδα, η ακριβότερη πόλη της Ελλάδας, τόπος των "πετάγομαι για ένα καφεδάκι στο Ναύπλιο", το οποίο καφεδάκι έχει καταντήσει να κοστίζει και 7 € στα καφενεία της Παραλίας, γιατί ο Κωστής δήμαρχος δεν θα εκλεγεί, φυσικά, -προτείνει Κοινοτικό Συμβούλιο,- αλλά, ας είναι ισχυρή αντιπολίτευση και φωνή μας, για να γίνουν τα πράγματα καλλίτερα στ' Ανάπλι, για να μην κάνουν αυτό το έκτρωμα που θέλουν περιφερειακό, για να μην πνίγονται τα πεύκα στην Αρβανητιά από τις κάμπιες, για να πάψει πια να είναι σκουπιδότοπος η Καραθώνα -όσο κι αν σαν παραλία εμείς δεν πάμε, δεν μας αρέσουν τα χλιαρά και θολά και ρηχότατα νερά- για να φτιαχτεί κάποτε ο δρόμος για την Παναγίτσα και να φύγουν τα "απαγορεύεται η διέλευσις, κίνδυνος πτώσης βράχων", για να υπάρχει ισχυρότερη αντιπολίτευση σε δημάρχους τίποτα που τους αρκεί να έρχονται να αναγιγνώσκουν τα ποιήματά μας ή να παρευρίσκονται στις κηδείες των δικών μας ή να αναπλάθουν επί τα χείριστα Πλατείες σαν της Πρόνοιας, Ανάπλι, πάμε, με τον Χρίστο τον Παπαγιωργάκη, την κόρη της Λενιώς μου που μαζί γιορτάζουμε πάντα γενέθλια, 7 κι 8, της Ειρηνούλας, (παρέμβασή της στην φωτό κατωτέρω) και άλλων πρόθυμων να συγκρουστούν με ντόπια και περιφερειακά συμφέροντα -τι να περιμένει κανείς όταν ο κύριος τίποτα Τατούλης,παντός καιρού και κομμάτων, θεωρείται επιτυχημένος..... -.
Ανάπλι και πάμε και πάλι σαν άλλοτε, για να πάψει η πισίνα να αποτελεί ένα ακόμη αίσχος κι ας μην ξαναγίνει όπως παλιά, ας γίνει όμως πάλι Πισίνα, για να ξαναγίνει ο κήπος της Πισίνας, κήπος, κι ας μην ξαναγίνει όπως παλιά το αριστοκρατικό καφενείο, ας γίνει καφενές, ωραίος, φτηνός κι όμορφος όπως πρωτοσχεδιάσθηκε, ας κοπούν σύριζα οι νερολάγνοι φοίνικες που κάποιος άσχετος Αρκάς μας φύτεψε παντού κι ας φυτευτούν οι παλιές μας πικροδάφνες, ρόζ και άσπρες κατά μήκος όλης της Παραλίας.
Ανάπλι και πάμε για να ξαναφυτέψουμε καπνά στο πλάτωμα της ΑγιαΜονής, στα περάσματα από τον δρόμο του Τολού, να ξανοίξουν πάλι οι αγγιναριές στο Βιβάρι, τα Λευκάκια να έχουν πάλι τα ωραία μας κηπευτικά με τις νοστιμότερες ντοματούλες και τα καρπούζια που άλλα δεν είχε η Ναυπλία, στρογγυλά και βαθυπράσινα με το μέσα βαθυκόκκινο.
Ανάπλι και πάμε, μπας και ξαναζωντανέψει το γκρεμίδι της ΔΕΗ στον δρόμο της Κίου, πολιτιστικό κέντρο το έχουμε προτείνει, μπας και τελειώσει το έλος του αίσχους της δήθεν εταιρείας του κυρίου Κωστάκη του Καραμανλή στα ερείπια του πρώην Κύκνου, μπας και ξαναβρεί χρηματοδότηση η κυρία Νανά για το Πελοποννησιακό Μουσείο.
Ανάπλι και πάμε,
γιατί είμαστε κι εμείς, εκεί, οι παλιοί αναπλιώτες που δεν μας αρέσει η σημερινή ζωή στ' Ανάπλι αλλά θέλουμε να ζήσουμε εκεί, σε ένα Ανάπλι που θα διαθέτει την αύρα του αλλοτινού αλλά με σημερινά εργαλεία. Για να μην έχει να καταγράφει ημερολόγιο ο Κωστής ο Καράπαυλος από το πατρικό του -στολίδι νεοκλασσικού- του πόσα μέτρα οι θαλάσσιες νταλίκες σκάβουν καθημερινά μπας και ολοκληρωθεί κάποτε η εκβάθυνση του λιμανιού, για να μην έχουμε να γράφουμε για το πότε επιτέλους ο περιώνυμος Δήμος -ο πλουσιότερος της Ελλάδας σε κληροδοτήματα και οικογενειακώς πως ετοιμαζόμαστε να του επαυξήσουμε την κληροδοτική περιουσία- θα δεήσει να αναστηλώσει τον τρίτο ναό της πόλης, τον Άη Νικόλα στην Παραλία που χρόνια τώρα είναι κλειστός και μέρα την μέρα καταρρέει.
Μικροί καημοί μικρής πόλης, δείγματα έλλειψης πολιτισμού μιας χώρας υπό κατάρρευσιν.
*όσοι παλιοί αναπλιώτες κατεβήτε χάμου, υπάρχει ένας συνδυασμός που θέλει αυτά που θέλετε κι εσείς, ήγουν, να πάψουν κάποιοι να μας μειώνουν σε ξεπουλημένον τουρισμό του στυλ "γραβιέρα Νάξου", λες και δεν έχετε στην πατρώα κατοικία σας. Ήμασταν κάποτε εμείς, οι ναι, 20 περίπου οικογένειες, με αξιοπρέπεια, με θάρρος με μνήμη, αυτήν διεκδικούμε μέσω αυτού του δημοτικού σχηματισμού, την μνήμη μιας αξιοπρέπειας, του γιασεμιού,του αγιοκλήματος και των καπνών στον δρόμο της ΑγιαΜονής, των εσπεριδοειδών στους κάμπους μας. Αν σας λένε κάτι αυτά, να τους αναδείξετε, αλλιώς, να πάτε παρέα με ακροδεξιούς σαν κάποιους Καμπόσους, εμάς τίποτα δεν μας "χαλάει" έχουμε τις Μπανιέρες; παλιές και Νέες, με την μισή γκαζόζα κι ένα κλικ βυσσινάδας, έχουμε την βόλτα στο Φανάρι και τα πεσίματα από το ποδήλατο στο άγριο τσιμέντο, αν δεν σας αρέσουν αυτά, να πάτε να ξαναβγάλετε Χρυσαυγίτες που κατοικοέδρευαν δίπλα από την κατοικία μας και μας προσέβαλαν την αναπλιώτικη ιστορία, όταν τους έριχνα ρουκέτες για να τσακιστούν να φύγουν....ευτυχώς, είχα τον ανοιχτομάτη Τάκη, διευθυντή της Αστυνομίας και δίπλα-δίπλα στο θρανίο, κατάλαβε.....
-λίγη προϊστορία: στην δεκαετία του '80, τότε που τ' Ανάπλι έβγαινε από τον λήθαργό του της πρώτης πρωτεύουσας, με ερειπωμένα κτήρια, εμπορικά μαγαζιά επιπέδου χωριού, μία δράκα περίπου 35άρηδων, με όρεξη και θέληση να παρέμβουν στα κοινά της πόλης, έφτιαξε ένα πολιτιστικό σωματείο που τύπωσε 8 τεύχη στις αρχές του 1990, "Απόπειρα λόγου και τέχνης", κάποιοι βάλαμε εκεί κείμενά μας τόσο λογοτεχνικά όσο και κοινωνικών προτάσεων για το πώς θα θέλαμε την πόλη μας. Τότε που ο κύριος δρόμος εισόδου στ' Ανάπλι, η Σιδηράς Μεραρχίας, δεν ήταν κόλαση θορύβου με τριπλοπαρκαρίσματα, διατηρώντας πολλά από τα σπίτια μας ακόμη με κήπους, τότε που φθάνοντας στον αριθμό του σπιτιού μας μπορούσαμε να παρκάρουμε μπρος από το σπίτι για να ξεφορτώσουμε. Αρχές του '90 αρχίσαν να φτάνουν μαζικά οι ξενοντοπίτες, στήνοντας μαγαζιά γκλαμουριάς. Σε 5 χρόνια τα μαγαζιά αυγάτισαν, οι ξενοντοπίτες ξεπέρασαν κατά πολύ τους ντόπιους μαγαζάτορες, παλιά μαγαζιά κλείσαν κι αλλάξαν χρήση. Ο δρόμος του πατρικού γέμισε μαγαζιά, πήγαν κι απλώθηκαν και στην Άργους (το έμπα δηλαδή της πόλης), γίναμε "πρωτεύουσα" και πάλι, στην Παραλία μεταξύ του πάλαι Θεοδωράκη και του Κατσίγιαννη "απλώθηκαν άλλα δύο καφενεία-καφετέριες, στην άκρη, μετά την κλειστή πια Πισίνα και τον Κήπο της στήθηκε ο Ιππόκαμπος. Οι τιμές υπηρεσιών ανέβηκαν κατά πολύ, φτιάχτηκε η Νέα Παραλία, από το πατρικό νεοκλασσικό των Καραπαυλέων ως το Τελωνείο που έκλεισε κι αυτό, εκτός από τις 3-4 κλασικές ψαροταβέρνες γέμισε με ισόποσες και καμπόσα θορυβώδη μπαρ.
Ακόμη πηγαίναμε στο στενάκι, εμείς, στην κλασική πια "Αναδρομή" με καθαρά ποτά και πολύ ωραία μουσική, ροκ κατά προτίμησιν.
Από την δεκαετία του 2000 ως σήμερα, το πράγμα ξέφυγε παντελώς, οι πανσιόν φυτρώσαν σαν μανιτάρια στα σκαλιά των Βραχατέϊκων και του Ψαρομαχαλά, τα μαγαζιά των ξενοντοπιτών πουλάνε αχρείαστες "αηδίες", ακριβά μπιχλιμπίδια, -γεμίσαμε κομπολογάδικα και αποκτήσαμε και το πρώτο μουσείο δήθεν κομπολογιού-, προϊόντα δήθεν "μεσογειακής κουζίνας" οι ταβέρνες στα στενά αυγατίσαν ων ουκ έστιν αριθμός, ων ουκ έστι η χείριστη ποιότητα τροφής, το Π δεν αρκούσε πια για τα αυτοκίνητα, κατά μήκος της θάλασσας στην Νέα Παραλία απλώθηκε ένα ατέρμονο πάρκιν, όπου ως σήμερα μπορεί να κάνεις και μία ώρα γύρες για να βρεις θέση, κινδυνεύοντας να φτάσεις στην Νέα Κίο. Αφού μας κόψαν το τραίνο μας, το ξαναβάλαν για λίγα χρόνια, βάζοντας την αφετηρία στο πάρκιν της Νέας παραλίας, κόβοντάς το πάλι. Θυμάμαι τι ωραία που ήταν όταν κάποιος είχε κατεβάσει τ' αμάξι κάτου και παίρναμε το τραίνο, αργό αλλά χαζεύαμε το πανέμορφο τοπίο των εξοχών, των βουνών, φθάναμε έχοντας τελειώσει την ανάγνωση ενός βιβλίου, πηγαίναμε για μπάνιο, περνάγαμε το Σαββατοκύριακο, ξαναπαίρναμε το τραίνο και γυρίζαμε Αθήνησι ξεκούραστοι για νέα εργασιακή εβδομάδα.
Τα παιδιά της "Απόπειρας" γίναν -όχι όλα- τα παιδιά της "'Αλλης πρότασης" από το 2002, προσπαθώντας για τα αδύνατα.
Πολλά -όλοι μεγαλώσαμε- κουράστηκαν πια να παριστάνουν τους δον Κιχώτες.
Ο Κώστας ο Καράπαυλος αντέχει λίγο ακόμη. Κατεβαίνει σαν μέλος κίνησης στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου, όχι ως Δήμαρχος. Το επιτρέπει ο Νόμος. Ένας μεταξύ ίσων, στοιχείο κυρίαρχο και στην "'Αλλη πρόταση" όπου οι έδρες εναλλάσσονταν μεταξύ των μελών της ανά τακτά διαστήματα.
Τούτα, για να πούμε πως σε μια ιστορική πόλη, ένα πείραμα άμεσης Δημοκρατίας, έστω και μειοψηφικό, καλά κρατεί. Είμασταν μέρος του και θα είμαστε ως τον θάνατο, σε μία χώρα όπου οι περισσότεροι υποψήφιοι "τρέφουν το εγώ τους" σ' αυτή την μικρή πόλη -ευτυχώς, δεν είναι η μόνη, θυμόμαστε πάντοτε το πείραμα του αείμνηστου Δημάρχου-γιατρού στην Τήλο-, με βαρύ πολιτικό-ιδεολογικό παρελθόν "συντήρησης" μία άλλη πρόταση θα είναι πάντοτε δυνατή. Δεν μπορεί, κάποτε, οι δονκιχωτικές της προτάσεις θα αρχίσουν να υιοθετούνται και άρα να υλοποιούνται, έτσι, για να δούμε το Μπούρτζι εκτός από καρτ-ποστάλ, μουσείο πολιτιστικής κληρονομιάς καρατόμησης αντιπάλων, με τα εργαλεία της εποχής των τότε δημίων, να δούμε το εν εκκενώσει ΚΕΜ (στρατόπεδο εκπαίδευσης μηχανικών) ευφάντασθο πολυ-πολιτισμικόν πνεύμονα, το Πάρκο να ξαναγίνεται Πάρκο, με τα φυτά που κάποτε είχε, να ξαναστηθεί το θρυλικό περίπτερο του Μανιταρά στην άκρη του. Και άλλα, και άλλα. Κυρίαρχο, φυσικά, να κλείσει όλο, μα όλο το κέντρο (όχι οι μπάρες μόνον στην Λεωφόρο Αμαλίας) σε πάσης φύσεως τροχοφόρα εκτός από τα ποδήλατα, δημιουργώντας έναν πραγματικό περιφερειακό κι όχι τα προτεινόμενα εκτρώματα που θα δημιουργήσουν μεγαλύτερη ασφυξία στο κέντρο. Μερικές από τις δικές μας ιδέες και προτάσεις-.
https://anagnostis.org/node/52136
-για μη αναπλιώτες: Ο νυν Δήμαρχος Κωστούρος κατεβαίνει με την υποστήριξη του ΚΙΝΑΛ ενώ υπήρξε "παιδί" του Αναγνωσταρά, πάντοτε με χρίσμα της ΝΔ, ο οποίος αφού εξελέγη στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές παραιτήθηκε για να βάλει υποψηφιότητα ως βουλευτής με την ΝΔ. Δεν εξελέγη. Ο Αναγνωσταράς διεδέχθη τον καλλίτερο δήμαρχο ever, με το τότε ΠΑΣΟΚ, οδοντίατρο και οικογενειακό φίλο κ. Χαραμή, είχε διαδεχθεί τον Αρκάδα (πρώτο Δήμαρχο μη αναπλιώτη) Τσούρνο, που είχε 3 θητείες και θέλησε να μας κάνει Κυανή Ακτή, φυτεύοντας φοίνικες παντού. Με την ΝΔ, φυσικά. Ο Τάσος Σαλεσιώτης, πρώην ΠΑΣΟΚ, πρώην Νομάρχης (για μας όχι αποτυχημένος), μηχανικός, έχει την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο γιατρός κ. Γκουλιώνης απεσύρθη.
Ο Κώστας Καράπαυλος, δικηγόρος, είπαμε, κατεβαίνει ως ίσος μεταξύ ίσων με το "Ανάπλι εμπρός"
το ιστορικό της Άλλης Πρότασης" σε ένα από τα πρώτα ιστολόγια:
https://alliprotasi.wordpress.com/about/
