πότε τα 17 γίναν 65? μυστήριο, δεν έκανα τίποτα εγώ γιαυτό, πότε η ξανθή κόμη ξάσπρισε σαν στον ήλιο του φεγγαριού, δεν έκανα τίποτα εγώ γιαυτό. Διαχείριση μένει τώρα, χρησιμοποιώντας επιδέξια το μαχαίρι, Christofle ή μη, όλοι οι αριθμοί εφεξής αρεστοί, κείνο το 70 μου κάθεται στο στομάχι, εύχομαι να μην με φθάσει.

Γυρίζοντας πίσω

Γυρίζοντας πίσω

στο τώρα

με μια τούρτα

ολόλευκη

κι ανοιξιάτικη

φρουτώδη και θαλερή

always handmaide by Teresa

Ο καϋμός του Νερούδα

να μου εύχεται

«ολόδροσα γενέθλια»

σε τρεις τυπωμένες σαν τηλεγράφημα λωρίδες

απ’ τον στρατιώτη στα σύνορα αδερφό μου.

Το μαχαίρι του Christofle

ευγενικά ακουμπισμένο

πάνω στο πάλλευκο τραπεζομάντηλο

συντροφεύει τα ζεστά χαμόγελα

δυο διαφορετικής υφής γονιών,

κι εγώ να μην ξέρω

πού να με εντάξω:

είμουν 17  ολόδροσα χρόνια

και δεν το ήξερα.

Σήμερα, που με πλακώνουν άλλα πολλά,

ξέρω:

Του χρόνου,

μπορεί να γιορτάζει γενέθλια

η τέφρα μου.

Γιαυτό, ευχαριστώ.

Μάιος 2011