αργολίδα-εκλογές-ευρωεκλογές

η Ερμιονίδα, ήταν, είναι και θα είναι η τρίτη επαρχία της Αργολίδας, κάποτε 5η όταν είχαμε την Αργολιδοκορινθία (7η επί των Οθωμανικών Βιλαετίων).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1_%CE%95%CF%81%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%82.

Ακόμη και σήμερα, εμείς οι  Αργοαναπλιώτες νιώθουμε λίγο μακριά αυτά τα μέρη, για να φθάσεις περνάς βουνό πάνω στην Τραχιά, ολόκληρο ταξίδι κάποτε. Προσωπικά, με γοητεύει πάντοτε η πόλη Ερμιόνη, μου άρεσε από παιδί κι ο μύθος της. 'Εβγαζε πάντα τον τρίτο βουλευτή της επικράτειάς μας, ανά καιρούς ήταν ο Κοντοβράκης, Ερμιονιώτης, στενός συγγενής μας, εξ αγχιστείας. Με την ΕΡΕ, εννοείται.

Ο μικρός αδερφός πέρασε τα περισσότερα, τελικά, χρόνια του στο Πορτοχέλι, μόνιμος κάτοικος, δουλεύοντας συνήθως στον Τουρισμό  (ρεσεψιονίστ σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες της περιοχής) ή διατηρώντας επιχείριση, πρώτα μπαρ-κλαμπ κι ύστερα και φαγητό, μάγειρας, στη συνέχεια, με δική του επιχείριση στο Νυδρί της Λευκάδας κι έπειτα σε διάφορα νησιά του Ιονίου, εξαιρετικά δραστήριος οικολόγος από κείνους τους μακρινούς καιρούς όπου η Οικολογία θεωρείτο "γραφική" στον τόπο μας. Στις πολιτικές απόψεις δεν συμφωνούμε, συνήθως, δεν διαφωνούμε, εντούτοις, εν πολλοίς.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια διατηρεί ένα από τα αναγνωρισιμότερα μπλογκ ενεργού πολίτη. Σε όλη την Αργολίδα είναι αναγνωρίσιμος ως μάχιμος Οικολόγος. Κοντά 3 χρόνια  πια έχει μεταναστεύσει οικογενειακώς στην Ουαλλία και κάνει κείνο που καλλίτερα γνωρίζει, εκ της μητρικής του οικογένειας ορμώμενος, μαγειρεύει για άλλους (καμιά φορά και για μας, την οικογένεια). για συνταγές κλπ μαερέματα, διατηρεί χωριστό μπλογκ: http://ivarirestaurant.blogspot.com/

Αν και από την ξενητιά, δεν παύει να διατηρεί στενή επαφή με τον τόπο του και επίμονα να στηλιτεύει όσα κείνος θεωρεί "στραβά", με παρατηρήσεις, πάντοτε τεκμηριωμένες απόψεις, κάποτε, ρηξικέλευθες, αλλά πάντα, μα πάντα, τίμιες.

Έτσι, στην πορεία για τις Ευρωεκλογές, ας δούμε όσα ωραία λέει για τους Ινδούς Σιχ.
Και για το μεταναστευτικό, για την σύνολη στάση μας στην Ευρωπαϊκή δήθεν Ένωση των καπιταλιστών και του παγκοσμίου κεφαλαίου :

https://sikam.wordpress.com/2019/05/19/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B4%CF%85%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

*το ξενοδοχείο "Γαλαξίας" βρίσκεται στα 20 βήματα από το σπίτι του Μάκη, στο Τζέμι, στην παραλία, το οποίο βρίσκεται στα 3 χλμ από το κέντρο του Πορτοχελίου, στον δρόμο για την Ερμιόνη
 (θυμάμαι σαν τώρα:
1. οι γονείς του Μάκη, ακόμη στην Αφρική, είχαν αγοράσει κάποια στρέμματα γης στο Τζέμι, μπρος σε μία θάλασσα, πρέπει να ήταν το 1968, φθάσαμε και μπήκαμε στη θάλασσα, πρώτη φορά -και από τις λίγες ως σήμερα βαθέος γήρατος- ένιωσα πως "πάταγα" παρθένα θάλασσα. --σαν να "βίαζα" το απόρρητό της, την ησυχία της, τη σιωπή της--
2. θυμάμαι σαν τώρα όταν φέραν το λυόμενο από την Ελβετία και το στήναν, η θάλασσα, στα πέντε βήματα από το χτήμα που έγινε κήπος χάρις στα χεράκια του θείου Ντίνου, του γεννήτορα του μικρού αδερφού, να ένας που δεν θα του πούμε χρόνια πολλά σήμερα. Το λυόμενο χτίστηκε σπίτι γερό επί Ντίνου.
3. Ο ογκολόγος της μάνας μου μας έδωσε "άδεια" 7 ημερών μεταξύ δύο χημειοθεραπειών, Δεκαπενταύγουστος 1984, πήγαμε, η μάνα του Μακουλιού στο τιμόνι, μοναδερφή της μάνας μου,εκείνη, καταταλαιπωρημένη, ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα, δίπλα της η αδύναμη αφεντιά μου με το οξυγόνο, φθάσαμε κάποτες, δεν είχε ακόμη γίνει ο νέος δρόμος από Κόρινθο προς Επίδαυρο.
Μεταναστεύσαμε στον πάνω όροφο, με ξύλινη απότομη σκάλα, ένα ενιαίο σύμπαν, όπου, μπρος στο παράθυρο, ο Ντίνος είχε στήσει το γραφείο του.
Κοιμόμασταν όλοι μαζί σε κρεβάτια κρεμαστά, του λόγου μου δίπλα στην μάνα με το οξυγόνο παραδίπλα. Δεν μας έφθανε αυτό, ήρθαν και φίλοι -να είναι καλά, με κάναν να "ξεφεύγω" λίγο-.
Στο Πορτοχέλι γύρισα πολλές φορές, ξενικός χώρος, ούτε καν "φιλοξενούμενη", παρ' όλη την αμέριστη αγάπη της οικογένειας)*

https://sikam.wordpress.com/2019/03/20/%CE%B5%CE%BE%CF%89-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B4/

**του λοιπού, σήμερα είναι Κωνσταντίνου και Ελένης, βοήθειά μας, ποτέ δεν τα πήγα καλά με τις γιορτές παντοίας υφής, εκτός από την μέρα γέννησης, μόνη μοναδική μέρα που γνωρίζω να αναγιγνώσκω καλώς. Ευτυχώ μακριά από αδηφάγα διαδίκτυα, γράφοντας τυπικά ¨Χρόνια πολλά" σε φίλους ως αγνώστους. Εξάλλου, φέτος, με την αφορμή Χριστιανικού πένθους (δεν είμαι Χριστιανή), υποτίθεται πως δικαιολογούμαι. Δεν απολογούμαι, θυμάμαι όμως πως γιορτάζαμε, τον παππού μου Κώστα, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και κάτι με τον Βασιλέα Παύλο (αυτό δεν μου είναι πια καθαρό στην πρόσφατη μνήμη) και είχαμε αργία στο σχολείο και στην μικρή μας πόλη, ευκαιρία για παραπάνω παιχνίδι στις αλάνες στα Πέντ' αδέρφια.**

***al di la του Ωκεανού: σας έχω νέα: το ζήτημα της Βενεσουέλας δεν/δεν θα επιλυθεί στο εγγύς μέλλον, γιατί? η αντιπολίτευση κατόρθωσε -κι εκεί- να διασπασθεί, λογικά ερμηνευόμενη η κούραση συνεχούς αγώνα σε άγονο τοπίο,  ο στρατός στα ανώτατα στελέχη δεν τρελλάθηκε να απεμπολίσει τα παχυλά σε απολαυές προνόμιά του, τον Γκουαΐδό προδώσαν οι Λατινοαμερικανοί σύμμαχοί του (η Ευρώπη στέκει πολύ μακριά), ο πληθυσμός απλώς δεν αντέχει άλλο και παίρνει ό,τι σκουπίδι του πετάει το ufo μαδουράκι, το ακροδεξιό ουρακοτάγκος Τράμπ διστάζει να στείλει κανένα κομμάντο να "καθαρίσει" το μαδουράκι. Το συνονθύλευμα των ακροδεξιών ως δεξιών κυβερνήσεων της Ομάδας της Λίμας περί άλλα τυρβάζει, βγήκαν στην φόρα "κονδύλια" που έστειλε το μαδουράκι στον ΑΜΛΟ του Μεξικού για την προεκλογική του εκστρατεία (εμείς το γνωρίζαμε, η σύνολη διεθνής κοινότητα ακόμη και σήμερα αμφιβάλλει), για τούτο ο εν λόγω ποιεί την νήσσαν. Ο οποίος κύριος ΑΜΛΟ -θυμίζουμε πως πρόκειται για σοσιαλιστή μιας κεντροαριστεράς που έγινε πιο κέντρο από Αριστερά για να πάρει, επιτέλους, την εξουσία-μάλλον δεν τα πάει καλά στον περίπου ένα χρόνο διακυβέρνησης, διακρίνεται η κραταιή επαναφορά του PRI-κεντροδεξιού κόμματος που, με μικρά διαλείμματα τα τελευταία  χρόνια, έχει κυβερνήσει περί  τα 80 χρόνια, εμφανίζοντας εντυπωσιακή συνεκτικότητα πολιτικού πεδίου-άμα τη λήξει της θητείας του. Κακά νέα από την εκ του Ωκεανού πατρίδα, έτσι είναι, εντούτοις. Η Βενεσουέλα έχασε από συγκυρία μία μεγάλη ευκαιρία. Το μέλλον της, άγνωστον***