Προσώρας, αύριο θα πάμε για έναν πεφιλημένο φίλο που αγάπαγε πολύς κόσμος, στις 11 πμ, στον Άη Νικόλα, εκεί, στο σταυροδρόμι Ούλαφ Πάλμε και Υμηττού, στροφή για την Καισαριανή, να μην έρθετε, θα είμαστε τόσοι πολλοί που ούτε η Μητρόπολη δεν θα μας χώραγε, οι καλοί, όταν πεθαίνουν, αφήνουν το τραύμα της γραφής μετέωρο, όταν πεθαίνουν νέοι, μας πεθαίνουν λίγο κι εμάς.
την φωτό του είχε τραβήξει η Ειρήνη Ρυσάκη, ελήφθη από το δικό του Φατσοτέφτερο
μα ναι, δεν είμαστε όλοι δικοί μας, δεν μας ενδιαφέρουν όλους κι όλες αυτά, αλίμονο, η ζωή τραβάει την ανηφόρα, έτσι, πολλοί φίλοι γραφιάδες βάζουν στα δικά τους φατσοτέφτερα τις δικές τους "επιτυχίες"- άλλοι κλειούν τα προφίλ τους στα Φατσοτέφτερα για τους εκλεκτούς τους, άλλοι σέρνονται σε πεζοδρόμια μπας και τους αναγνωρίσει κανείς.ναι, δυο-τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρεις, να χειροκροτούν.Σε ένα θνησιγενές και τοξικό περιβάλλον να έχουν καταλάβει δυο-τρεις πως αέρας είμαστε και τα ρέστα είναι ξεράσματα, understood? μπά... γειά σου ρε Χρηστάκο μάγκα που τα είχες καταλάβει όλα αυτά και τους έγραψες με την γνωστή μελάνη, τρέχουν τώρα., άντε να φτάσουν....
* δεν φεύγουμε, αποχωρούμε, σας αφήνουμε, απλά "πεθαίνουμε" τι ωραίο ρήμα, απλό, λιτό, στακάτο, μακάρι αυτό να εννοούσε ο Χρηστάκος, στου δικού μου λόου μόνον αυτό, ρήμα πλήρες με στόμα γεμάτο!! πεθαίνω, οριστικό και καθόλου θνησιγενές, πλήρες, σε στόμα γεμισμένο,
"πεθαίνω", ρήμα αμετάβατο, αμετάκλητο.υγ. ήσαν όλοι κι όλες εκεί, ο δίδυμος ψύχραιμος -παρ' ολίγον να μου σπάσει τα κόκκαλα- η Τζ. με τα φεγγοβόλα μάτια, αδάκρυστα υγραμένα, le tout litteraire Athenes, με μισό μάτι -το καλό- καιροφυλακτούσαμε να μην λυγίσει ο
"Ψεύτικος αδερφός", όταν κατέβαινε την σκάλα το φέρετρο δώσαμε τελεύτειο χειροκρότημα, και φλασιά, τρία χρόνια πριν, μόλις είχε ανοίξει το "Ψάρι" σε βάθος πεδίου φλατ, σπάροι ήσαν, τα καθάρισαν και τα "τσάκισες" με εκείνη την γήινη όρεξη -αέρας εσύ-, σαν τα πρώτα γεύματα στο Restau U Σάββατο βράδυ στο Gran Palais, αφού είχαμε περιδιαβεί έκθεση του συρμού. Καλό ταξίδι παλληκάρι, εκεί στη Μονεμβασιά, όπου αναπαύεσαι πια, το ταξίδι περατώθηκε, ο βίος έκλεισε τον κύκλο του, η γεωμετρία σε μέτρησε και θεώρησε πως μέσα της δεν χωράς, πολύ αυθαίρετος για τα θεωρήματά της' δεν υπάρχει χώμα, δεν υπάρχει χρώμα, ασπρόμαυρος εσύ, όμορφος σαν τον Χριστό σου, κεράκι κι από μας στον τύμβο που σε στεγάζει πια-
