χρηστάκος

όταν εκείνο το κατάμαυρο δεκάξι προς δεκαεφτά είχαμε μάθει κι οι δυο τα μαντάτα πατέρα, σου έφερα να δοκιμάσεις -να το προσπαθήσουμε δηλαδή- εκείνους τους μαγνήτες που θα μας κάναν λέει να κόψουμε το επάρατο. Αμ δε!!! μας αλληλοπαρηγορούσαμε,κουβέντες χαμηλότονες μες την νύχτα να μην ενοχλούμε τους άλλους, φαίνεται πως εγώ τα καταφέρνω λίγο καλλίτερα. Ίσαμε εδώ ήταν το δικό σου καντηλάκι Χρηστάκο, δεν πρόλαβες τα φετεινά σου γενέθλια
Στο καλό αγαπημένε μας.

https://www.lifo.gr/articles/book_articles/161192/xristos-aggelakos-den-grafo-gia-na-m-agapate-grafo-gia-na-ftiakso-enan-kosmo

*κρατάω τα εναγώνια τηλεφωνήματα από την Λέσβο εκείνο το καλοκαίρι του 2015 και από την Ε2 Πύλη στον Πειραιά: "τι κάνεις εκειπάνω? κατέβα τώρα αμέσως κάτω,
χρειαζόμαστε χέρια", πώς να σου χαλάσει χατήρι κανείς?

τι ειρωνεία, η Φρίντα και τώρα εσύ, αλίμονο στον δίδυμό σου*

(...)δεν είμαι εγώ,
δεν είμαι αυτός που περιμένατε να είμαι (...)
ποιητική συλλογή "Τα φώτα απέναντι" εκδ. 'Ικαρος, 2008

-μου αρέσει που με καμάρωνες, μου αρέσει που σε καμάρωνα, ήσουν ίσως ο πρωτοδεύτερος  αναγνώστης της Λισπέκτορ "κοντά στην άγρια καρδιά", το σχόλιο δεν είναι προς δημοσίευσιν,κρατώ μόνο αυτό το "προχώρα, κορίτσι, προχώρησέ το", έκανες σαν μικρό παιδί στην παρουσίαση, λες και ήταν δικού σου βιβλίου, έτρεχες δεξιά-ζερβά, δεξιωνόσουν ένα σωρό ανθρώπους που δεν γνώριζα, δεν ήξερα από παρουσιάσεις και λογοτεχνικά, με σύστηνες δεξιόζερβά και ντρεπόμουν -ποιά είμαι αυτή?-πήρες τον λόγο και με δυο σταράτα λόγια ήρθε ο κόσμος πάλι στην θέση του, νομίζω πως θα άρεσε και στην Λισπέκτορ, ο δικός μου κόσμος, μου ανοίχτηκε, σαφώς. Είχες το πελώριο χάρισμα να κάνεις τον όποιο άλλο να αισθάνεται άνετα σε οποιοδήποτε περιβάλλον-
αχ! Παναγία μου, ας μην συρθείς τώρα, από διαδίκτυα και δάκρυα και όσους σου πήραν συνέντευξη, πώς αλλιώς σε αυτή την εποχή? όχι από τους φίλους σου, κι είχες πολλούς, από τους φίλους σου, όχι, αλλά εσύ ξέρεις και δεν σε νοιάζει, εξάλλου, εκεί που πήγες ήδη, τι να σε νοιάζει? εμάς νοιάζει.που δεν θα τα λέμε πιά, τον σκουρομπλέ ουρανό να έχεις αγκαλιά και να μου φιλήσεις, γειά

τότε που μας ήρθες στα Παρίσια με κάτι μάτια να!!!!, όμορφος σαν Παναγιά κι έναν ευρυγώνιο στο σακίδιο όλα να τα δει, όλα να τ' αρμέξει, η φωτό είναι του δίδυμού σου, θαρρώ, έλεγα πως όσο μεγαλώνεις γίνεσαι σαν τον Χριστό, το πρόσωπο αγιάζει, το βλέμμα γλυκαίνει κι ομορφαίνει, ως που έγινες ίδιος Χριστός και την τελευταία φορά, στην μεγάλη εκκλησία στην Καισαριανή ή κοίταγα το ιερό και τον Πανάγαθο ή εσέναν, την ίδια εικόνα είχα, στο καλό γλυκέ μου