το δεκατρία δεν ήταν ποτέ ο δικός μου αριθμός, αναφανδόν υπέρ των ζυγών, ζεμένη σε ζυγούς δεν θέλουν και πια δεν βολεί να λυθούν, έκατσα και κοίταζα απέναντι, ο φακός προδίνει, τα βράχια με τις πεταλίδες δεν φαίνονται καλά, κάτι δεν πάει πάλι καλά, ξαναγυρίζω στο φαρδύ περβάζι, πέντε είναι, έξη είναι? μια κούπα με κακάο και μια φέτα με βιτάμ που βουτάω σιγά-σιγά για να κρατήσει, φωνάζουν, δεν ακούω, δεν θέλω, ξάφνου γίνεται  Bobino και είμαι 19 σκάρτα, η μεξικάνικη ζακέτα ακόμη στην ντουλάπα, αφού σαν ντουλάπα τώρα, αντιαισθητικά, απέχοντας από τον Χρόνο, το μαύρο δεν ήταν ποτέ το δικό μου χρώμα

https://www.youtube.com/watch?v=ZH7dG0qyzyg

κι ύστερα είμαι εννιά, έχουμε αυτά τα δισκάκια που έφερε η μάνα εκ Παρισίων, το πικ-απ είναι στη σάλα, στο μάμα, το παιδί παθαίνει πανικό πως η μάνα του δεν θα είναι πια εδώ, πανιάζει, μπαίνει στο ιατρείο και την αγκαλιάζει σφιχτά, η γυναίκα απορεί (έχει και πολύ δύσκολη εξαγωγή), παρηγορεί ως κάθε μάνα αλλά το παιδί είναι απαρηγόρητο.
Παίρνει το πικ-απ στο φαρδύ περβάζι βάζει και πάλι βάζει τη μάμα. Είναι μόλις 9 σκάρτα κι αρχίζει να μαθαίνει γαλλικά, πριν μήνες, πήγαν στην πρωτεύουσα κι η μαμά αγόρασε ένα διαδραστικό λεξικό, το ανοίγει το παιδί και μαθαίνει γαλλικά, τότε διάβασε και την Μποέμ (στα ζουλωχτά διότι η μάνα θα το κατήσχε) και τις νύχτες πάθαινε εφιάλτες με το μποά της φθισικής Μιμής.

https://www.youtube.com/watch?v=BkiktZub8ts
Είναι 10 πια κι έχει έρθει κι ο Ανταμό συντροφιά στο σιδέρωμα "μόνη μου, μπορώ μόνη μου" στις  δύο γραβατούλες, την πράσινη σαν άνοιξη και την κίτρινη σαν λεμονί καλοκαίρι-το κίτρινο δεν ήταν ποτέ το δικό μου χρώμα- κι ο κύριος με την πικραμενο ταλαιπωρημένη φάτσα τραγουδάει από το δισκάκι της  RCA, το παιδί, παιδί είναι, από έρωντα, γρυ, χρόνια μετά θα σιγοψιθυρίζει,  et pourtant....τις προάλλες έμαθε πως φαρδύ περβάζι δεν θα υπάρξει πια, ας όψεται η κυρία Δεϊλάκη, καλή της ώρα, τα παράθυρα θα στενέψουν σαν μάτια-ούτε πεταλίδες δεν θα χωράνε πια

https://www.youtube.com/watch?v=ejvIYABmYxM
τις προάλλες του είπαν πως η κλεψύδρα γυρίζει ανάποδα
σήμερα, διστακτικό το παιδί μπρος στο έλλειμμα του χρόνου, M'sieur Aznavourian, bonne nuit et salut les clopains