στην επίπονη θέση (Γκράμσι έφα) επιλέγω χωρίς εγώ

Amarcord

Ο κήπος, θυμάμαι,

ήταν θαλερός,

άλλα βλέπαν τα μάτια μου

κι άλλα το σκοτάδι.

Ο δρόμος, θυμάμαι,

ήταν σκοτεινός,

άλλα λέγαν τα χείλη σου

κι άλλα η ματιά σου.

Ο τόπος, θυμάμαι,

ήταν ζοφερός

όταν  είπες:
εμείς οι δυο μέλλον δεν έχουμε,

πνίγοντας το παρόν.

Εμείς, θυμάμαι,

πέσαμε μαραμένοι,

όταν τελειωτικά

μου φίλησες το χέρι.

Ιούνης 2011

 H azotea=δώμα

έλαμπε

απ’ το ροζ-μωβ 

της μπουκαμβίλιας

 φυτεμένα βιαστικά

τα λουλούδια-χέρι μετέωρο λευκό, σε πρόσωπο πανιασμένο- κόκκινα μαυρίσανε καιρούς, ίσαμε που οι εικόνες ασπρίσανε σαν χέρι, σαν μαλλιά, κανείς δεν ήξερε ν' ανοίξει μια Κορονίτα στον παραστάτη, σπάσαμε όλους τους καθρέφτες του νου, κοιμηθήκαμε  με  ένα χωρίς, ξυπνήσαμε και δεν ξέραμε αν σπασμένα κομμάτια καθρέφτης είναι ακόμα ο νους/το μαζί είχε οριστικά ακυρωθεί-

1994-2018

                                                                                                                                                                       

Κίνηση

στον περιχαρακωμένο χώρο του απείρου

η ιδέα τού εσύ.

Κοίταξα προς τα πού πάει

ο ήχος στο αυτί

ξυστά πέρασε το  βλέμμα μου

απ´το εμείς

πήγε και καρφώθηκε

στον άγριο βράχο

που δεν κούναγε

ούτε η οχλαβοή

απ’ τους πράσινους αφρούς

των ματιών σου.