ένας ποιητής, τον είχα αγαπήσει μέσα από τα θρυλικά Τραμάκια του  Γιώργου Κάτου, ένας ευπατρίδης εφ' όλης της ύλης, όταν κάποιος χάνει τον πιο δικό του άνθρωπο, τα λόγια των άλλων μπορεί να είναι βάλσαμο, μπορεί αδιάφορα (το βίωσα πολύ πρόσφατα πάλι), Ντίνος Σιώτης, νομίζω πως σύσσωμη η λογοτεχνική κοινότητα τάσσεται στο πλευρό του, η ταπεινότης μου, ομοίως-

Κοιτάξτε βαθιά μέσα στο βλέμμα του και θα δείτε τα χέρια τους/ να κρατάνε ψηλά αναμμένα κεριά/ που μια μέρα θα κάψουν/ όλες τις μαύρες σελίδες τούτου του κόσμου/

-στο πέρασμα του χρόνου, ο κύριος Σιώτης μου θυμίζει, σε άλλου επιπέδου γραμμές, τον Ρώμο Φιλύρα, συνομιλεί καθημερινώς με την αμελητέα, για πολλούς "ευτελή" κι όμως τόσο πολύτιμη, καθημερινότητα. Και από εδώ: η απώλεια, είναι απώλεια, είναι απώλεια-
http://www.kathimerini.gr/973603/article/politismos/vivlio/h-mar8a-den-einai-aplws-mia-persona

(...) Η Μάρθα είναι η εγγύτητα και η διάψευσή της(...) 

 από την φίλη Κλεοπάτρα Λυμπέρη

https://diastixo.gr/kritikes/poihsh/9791-siotis-poihmata

(...)  καταγράφω (...), της αγαπημένης Έλσας...