της Χαλιμάς τα παραμύθια....

https://www.youtube.com/watch?v=a1NPGX1708Y


Εγώ πουλάω την ψυχή μου στον έμπορα για δυο ψωμιά. Κι εσύ γυρεύεις την αλήθεια στης Χαλιμάς τα παραμύθια. Εγώ βαστάω το τιμόνι να μην μπατάρει το σκαφί. Κι εσένα σου 'γιναν συνήθεια της Χαλιμάς τα παραμύθια. Εγώ το αίμα μου το δίνω να βρει η γενιά μου οδηγητή. Κι εσύ στην άμμο χτίζεις σπίτια στης Χαλιμάς τα παραμύθια. Εγώ ξεθάβω τους νεκρούς μου, τους ξαναβάζω στην γραμμή. Κι εσύ ξοδεύεις στα ξενύχτια, στης Χαλιμάς τα παραμύθια. Παίξε λοιπόν κι εσύ στα ζάρια, αν σου βαστάει, την αλήθεια. Μα δε γεννιούνται παλληκάρια στης Χαλιμάς τα παραμύθια! Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος Μουσική: Γιάννης Σπανός Ερμηνεία: Κώστας Καράλης (1977) *ίσως το μόνο συμπαθητικό που έγραψε κείνος ο του καιρού μας Ιατρόπουλος, υφίσταται ακόμη, φαντάσου*

στην προχωρημένη ηλικία την οποίαν διάγω και με χρόνο διαθέσιμο, έκατσα κι άντεξα ν' ακούσω το μεγαλουργηματικό αφήγημα των Τσιπραίων, εντάξει, μέρος, δεν αντεχόταν για πολύ, δαχτυλίδια σε κάτι νεαρά σαν Ηλιόπουλους, καλό παιδί, με ήθος, πολιτικάντικο συριζάκι, κείνο το κοριτσάκι η Αχτσιόγλου, τον εαυτό της δεν τον λυπάται? για τον Τσακαλώτο τα είπαμε, το δράμα διαφαίνεται πως θέλει να οδηγήσει το αλογάκι Ξύριζας σε οδούς συμ-παρα-πληρωματικές, ο Χαρίτσης την στοιχειώδη επιστημονική του επάρκεια δεν λυπάται?, τα ρέστα, αμελητέα, τα κακομοιγά {είναι μία ιστορία πασίγνωστη στο σόι μου, ο αδερφός μου το είχε "καραμέλα"-ναι, κείνος που κάποιοι αίφνης διατείνονται πως όχι μόνον δεν είχαμε καμία σχέση αλλά είμασταν περίπου "εχθροί", γελάνε κι οι πέτρες-, παντρεύτηκε, λοιπόν, ο πρωτοξάδερφός μας Θάνος μια κοπελλιά Γαλλίδα, στο Παρίσι ζώντας, και το πρώτο καλοκαίρι που την έφερε στ' Ανάπλι, γνωρίζοντας λίγα ακόμη Ελληνικά, έλεγε λοιπόν ο Θάνος στις παρέες τους "τα κακόμοιρα", η κοπελλιά τα έλεγε φυσικά με Γαλλική προφορά ως σήμερα, "κακομοιγά"-, ο αδερφός μου σκάρωσε πάνω στα κακομοιγά κάποια διηγήματα, μερικά ωραία, γουστόζικα όλα αυτά}- αλλά ένα καλό, βρέθηκε κάποιος να συγγράψει το λογίδριο Αλεκσίς χωρίς βαρβάτα λάθη Ελληνικής -μόλις προχθές δεν διετύπωσε το αμίμητο" να επιτεύξουμε"? αριστούργημα για να έχουν να πορεύονται κειπέρα, στο πιο άχρηστο εργαλείο παγκοσμίως, την Ακαδημία Αθηνών.
Στον επόμενο τόνο θα ομιλήσουμε ίσως σοβαρότερα αλλά μετά, Capri c'est fini, έχουμε σοβαρότερες έγνοιες από το να προσπαθούμε να μαντέψουμε ανάμεσα στον πολυπληθέστατον συμφυρμό-χειροκροτητή και παλιούς μας φίλους. https://www.youtube.com/watch?v=hyaWv7AmQEw


*11/6/1984: ο Γιώργος είχε φθάσει στην Ελλάδα Παρασκευή 8/6/84 νύχτα από το Μεξικό, τον παρέλαβα στο αεροδρόμιο, κουρασμένο και κυρίως φοβισμένο, τον ησύχασα όσο μπορούσα, μικρό παιδί ήμουν ακόμη κι εγώ, τον ανέβασα στο σπίτι για ύπνο, την επαύριον ήρθαν όλοι στην κλινική -του λόγου μου κατοικοέδρευα εκεί, στους μαύρους καναπέδες-κι αναρωτιόμασταν αν θα έπρεπε να μπει στην Εντατική μήπως και πέθαινε ο πατέρας από το σοκ, λοιπόν, ο Γιωργής το έπαιξε φεγγαράκι κι ο πατέρας, ομοίως, τα καταφέρανε κι οι δυο, θυμάμαι πως πήγαμε μετά να περπατήσουμε στα χωράφια γύρω από το Υγεία κι αναρωτιόμασταν ποιός εμέλλετο να πεθάνει πρώτος μεταξύ των γονιών μας, γνωρίζοντας πως η μάνα ήδη έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα κι ας μην είχε ποτέ της καπνίσει, ήταν από τις λίγες φορές που είδα τον αδερφό να λυγίζει, τον ξαναείδα, χρόνια μετά έτσι, φοβόταν τότε για την δική του ζωή, το 2017. Την Κυριακή, λοιπόν, 10 του Ιούνη το βράδυ στις και κάτι, ο πατέρας μας πέθανε, με φωνάξανε και μπήκα να του κλείσω τα μάτια **ήταν η πρώτη φορά**  η δεύτερη φορά ήταν όταν με φωνάξαν να κλείσω τα μάτια του αδερφού, του Γιωργή, πριν κοντά 4 μήνες. Στις 11 τότες του μηνού ήταν του Αγίου Πνεύματος, κηδείες δεν γινόντουσαν, περιμέναμε να κατέβουμε την επομένη κάτου, ο Γιώργης πήγε ως την γωνία στου Στεφανή να πάρει εφημερίδα, έλεγε πως πέθανε ο Μπερλινγκουέρ, δεν μπορούσε καν να μιλήσει, μου έτεινε την φυλλάδα, "δες", πέσαμε ξεροί, δεν το πιστεύαμε, γκρεμιζόταν ο δικός μας κόσμος, η δική μας ελπίδα για μιαν Αριστερά με ανθρώπινη υφή,ο Γιωργής, δεν αντεχόταν η θλίψη του, ήρθε κι ο Μακουλιός, ο μικρός μας, διαβάζαμε και δεν το πιστεύαμε, τρικάβαλο κόβαμε βόλτες με την μηχανή, δεν το πιστεύαμε.
-έναν χρόνο μόλις πριν και μείον κάτι μήνες, παντρολογιόμουν, τηλεφωνεί ο Γιωργής από το Παρίσι: "τι θες να σου φέρω?"- "χμ, ξέρω 'γω?, τίποτε, μην σε βάλω σε κόπο"..., -"έλα βρε, λέγε"- "καμιά "χήρα"?, μία, άντε δύο φανταζόμουν' έφθασε κουβαλώντας στον ώμο 2 κάσες με Veuve Clickot, σαμπάνια με ονομασία προέλευσης, με τις πενιχρές του τότε οικονομίες ο καλός μου, ο αγαπημένος αδερφός, πάντα γενναιόδωρος, πάντα αγαπησιάρης για μας, την τελευταία θαρρώ ανοίξαμε κείνη την Πρωτοχρονιά σπίτι μου με ένα κρύο του διαόλου και ούτε το τζάκι δεν μας ζέσταινε- μας διηγιόντουσαν το πρόσφατο ταξίδι τους στην Γη του Πυρός-,
***οι κόσμοι γκρεμίζονται, πάντα τους ανορθώνουμε, μόνο το τελεσίδικο διάβα τού Αχέροντα είναι οριστικό***