25-

India Song *

Με πόναγε

ο γυλιός μου

να μου τον αλαφρώσεις;

don’t bother-

Περπάταγα

γυμνοπόδαρη

χάζευες τα μεταξωτά

χωρίς σχόλια.

Είπα,

το Νεπάλ

μας περιμένει πάλι

                               με τα καλλίτερα

\μη σκεφτείς

ανέφελες επιστροφές…

- γιατί συννέφιασες??

δυο πληγές

                                μου έσκαψε

το γυάλινο γαλάζιο σου

         μάτι,

                                 Προσποιήθηκα ένα σάρυ

να κρύψω

τις συνήθεις ρεύσεις κρεμ.

Όταν βγήκαμε

στα βρομόνερα

  ο ήλιος χρύσιζε

τα μαλλιά σου

                     και τα χέρια σου

γίνανε πάλι φιλικά,

απιθώσανε δυο έγνοιες

στους ώμους μου

και σηκώσαν πολλαπλές.

Έγινε φως-

  το μοναδικό σου χάρισμα:

                                      Ένα χαμόγελο

                                             σαν να σε λέγανε

                                  

                                       Άγγελο.

Δεν είχα γυλιό

Δεν είχα φως

δεν είχα βλέμμα

μόνο τη γνώση σου

Μ΄αυτήν έμαθα

να πορεύομαι/-

Αύγουστος 2012

·       ταινία της Marguerite Duras -AL

'Ενα tango μεθυσμένο

η ισχνή αγκαλιά σου

για τα μάτια σου μόνο,

είπα,

με κοίταξες

σαν να μην σε πίστευες,

glissando στα ψηλά μου τακούνια

με το σκίσιμο της αθωότητας

στη φούστα

καλά που ήσουν ψηλός

με κράτησες, μου φύσηξες αέρηδες.

Τώρα, πόσο μικρός να είσαι;

Πάντα θα λείπεις από τη θύμησή μου,

να το 'χεις κατά νου

εκεί στα Πουργκατόρια που θα ανεμίζεις

χέρια, μνήμες και, βέβαια,

τα μάτια σου, μην τα αφήσεις να πλέουν μόνα τους,

κινδυνεύουν κι άλλοι, εμείς, όσο ήταν να πνιγούμε, πνιγήκαμε.

Έχει καλημέρα εκεί;

Καλημέρα, λοιπόν.

https://www.youtube.com/watch?v=9brZtaBgwQ0

https://www.youtube.com/watch?v=fajsrvrzy1Q

-είναι ο ρυθμός τάνγκο και θα είναι πάντα ο δικός μας, δεν θα ξέχασες το cottage έξω από την Αμβέρσα, υποθέτω? Αν σ' αφήνουν τα καταναγκαστικά έργα εκεί, να τον χορεύεις καμιά φορά, θα το νιώθω ως εδώ- όπως έλεγε κι ένας ποιητής -άσε, πού να τον ξέρεις εσύ?-: Τώρα αποκοιμήθηκες σ’ ένα βαθύ χαμόγελο, γνωρίζοντας/ πως οι νεκροί δε γερνούν πια, δεν διαψεύδονται κι ούτε πεθαίνουν " από:  http://www.andro.gr/empneusi/tasos-leivaditis-poihsi

Αχανώς χαθέντες

Σπασμένα νερά

χαλασμένα φρένα

φρέαρ μνημών

δεν έχει στάση

να κατεβώ,

μοιραία,

φτάνω στο τέρμα

και πάλι

η ίδια διαδρομή απ’ την αρχή\

ανάποδη/ σαν διάδρομος

κλειστός / ασφυξία.

Σιωπηλό το πλοίο

μπατάρει

στα θέλω

σε δυο κουταλιές

γλυκού νερού.

Από θέση ισχύος

φταίω.

Ξεχνάω τις στάσεις,

ξεχνάω τις πλατείες,

ξεχνάω τα χέρια,

τα μάτια,

δεν ξέρω.

Οι διαστημόπετρες

δεν κάνουν χάρες

Δεν ξημερώνει για όλους,

τι να τους κάνω, ακριβώς,

τους κοιμισμένους μου

με τα χλωμά μάτια;

Δωσ’ μου έναν λόγο

για αύρα

κι ας είναι

κι αγέρας σφυριχτός

στα μακρυσμένα βουνά

πριν απολείπειν

ο Θεός

Αντώνιον.

Οκτ. 2012

©ΑΡ-περιλαμβάνεται-

βρήκε ύστερα ο Βάσσος καμπόσα και τα ένωσε σε ένα, μπορεί και να σου άρεσε το pastich, σαν εκείνα που "κατέβαζες" στη γωνία του Τabac, δίπλα από την  maternelle των πιτσιρικιών του σπιτιού

https://www.bibliotheque.gr/article/6962