12/12/16

είναι παράταιρη εποχή να βρει το δίκιο του ένας στίχος...

(....)Τώρα τα γυάλινά σου μάτια
έχουν μιαν αίσθηση απορίας

σπασμένη σε μικρά κομμάτια

σαν κρύσταλλο άγριο της Τσεχίας.(....)

 ~~~~~~~~~~~~~

Αν πιαστεί
ένα κλωνάρι λυγαριάς
στα σωθικά σου
\διατάσσω να
   πάψεις να πονάς/
μην το βγάλεις/
ξερριζώνεις
τις ζωές μας αντικρυστά///.
Όταν χαμογελάσει στις κόρες
των ματιών σου
η μυγδαλιά
ροζ-ροζ
? ή μήπως άσπρη ?
μη σφαλίσεις
τα ματοτσίνουρα
θα πονέσεις
                            τις ελπίδες
                                                    τ’ ουρανού

Όταν θυμηθείς
    τις Νότιες Θάλασσες
           άσε
τον ήλιο
                                              ν’ αστράψει
στο Βόρειο Σέλας
θα ξυπνήσουμε τότε
από τα ερέβη
κι ο ήλιος θα είναι κοινός
θα πάψει πια
                                       το νερό της Άρνης
                                     να πικρίζει στα μάτια.
*
1 Μάρτη 2012

Νυχτερινή περιπλάνηση 
στην άκρη του στίχου.

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
κυλούν τα μάτια μου

Τα βήματα
στην Ιερά Οδό

ψáχνουν τα δÓντια σου
να πονέσουν
τις αρθρώσεις
να πληγώσουν τις πίσω αισθήσεις

Ακροστιχίζονται
οι πειρασμοί μου
εμβολίζονται τα θέλω σου.

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
φτιάχνουν σημάδια
για το τιμόνι μου
να μην πέσω πάλι
σε ξέρες./

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
γίνανε Βαρδάρης
κείνη τη νύχτα
που έγδερνε
τα φιλιά
μαστίγωνε το δέρμα μας
κι έχυσε τα μάτια μας
στις σπασμένες ράγες του τραίνου
γέρικα στηριγμένες,
\δεκανίκια
στα παλτά./

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
σηματοδοτούν
νοσταλγία
σε κρύα πλακάκια
ασπρόμαυρα
αλλοτινών καπηλειών
με αποκριάτικους χορούς
κι ένα σκαλοπάτι
στο έμπα της μνήμης
\-μάρμαρο βουλιαγμένο- 

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
μπήκανε στον κόπο
να χώσουν τα βήματά μου
σε καλούπια,
                                 κόκκος
στο πιλοφόρι
                                 ίσαμε να χτιστεί
                                              κι ο όροφος
στον ουρανό.

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
με πήγανε
σε κείνη την ταβέρνα
                      με νταλικέρηδες
                                                   κερνάγανε φιλικά
                                                                            τα κορμιά τους.

Τα φώτα στην Ιερά Οδό
μου ξέκαναν
την ελπίδα
                                        
                                                                 για φρέσκιες  αισθήσεις.     

Φλεβ. 2012

©ΑΡ (δημοσιευμένα τα ποιήματα) 



 *
Η Άρνη (ή Αρνάς) είναι χωριό της Άνδρου, του δήμου Υδρούσας. 
Βρίσκεται στο εσωτερικό ορεινό τμήμα του νησιού χτισμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων. 

Το χωριό έχει πληθυσμό 100 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Λέγεται απο παλιά πως της Άρνης το νερό είχε την εξής ιδιότητα : Όποιος

το έπινε αυτομάτως ξεχνούσε τους ανθρώπους που αγαπούσε. Έτσι με αυτό

τον τρόπο, για κάποιον η κάποια που δεν ήταν εύκολο να ξεχάσει ανθρώπους

που αγάπησε αληθινά, έπινε της Άρνης το νερό για να ξεφύγει απο αυτές

τις σκέψεις.

(της Αννούλας, περήφανης Ανδρειώτισσας) 





για την Αννούλα
** τι ποιητής, τι στίχοι....
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Κάθε που πίνω απ' την πηγή σου
κάτι μου καίει τον ουρανίσκο
ψάχνω στο φως μα δε σε βρίσκω
μες στην αδιάκοπη ροή σου.

Δεν έπρεπε να 'σουν βροχή 
μόνο της φυλακής μου ο τοίχος 
κι είναι παράταιρη εποχή 
να βρει το δίκιο του ένας στίχος.

Στου κόσμου τις στοές χαμένη
μετράς τις πένθιμες βραγιές του
να 'σαι κορίτσι του Ηφαίστου
ή στάχτη από φωτιά σβησμένη.

Δεν έπρεπε να 'σουν φωτιά
μόνο ένα κρίνο του πελάγου
να σ' αποκλείσω στη στεριά
με μοχθηρία αρχαίου μάγου.

Τώρα τα γυάλινά σου μάτια
έχουν μιαν αίσθηση απορίας
σπασμένη σε μικρά κομμάτια
σαν κρύσταλλο άγριο της Τσεχίας.

Δεν έπρεπε να 'σουν ζωή
μόνο μια πεταλούδα χιόνι
να μου σκεπάζει την ψυχή
κι από το κρύο της να μη λιώνει