είχα δει το κείμενο του Κεντρωτή αλλά με ελάχιστο ιντερνέτ δεν ήταν βολετό. Στους δυστοπικούς καιρούς μας, ο Κεντρωτής έμεινε να φυλάττει Θερμοπύλας, μετά τον Παναγιώτη Κονδύλη, τον Κωστή Παπαγιώργη και τον Μαρωνίτη (πολύ συντηρητικόν για τα γούστα μου, εξάλλου, δεν έχω εθισθεί στην ενδομετάφραση από τα αρχαία Ελληνικά στην Νεοελληνική), ο Κεντρωτής επιμένει να ασκεί όχι μόνον την μετάφραση αλλά και να ρίχνει σε κοίτες ποταμών την εκτίμησή του για το πώς μεταφράζουμε από γλώσσα πηγή σε γλώσσα στόχο. Θεωρώ -τώρα πια, από αυτήν την ηλικία, μπορώ να θεωρώ-πως τα Ελληνικά είναι η 3η δυσκολότερη γλώσσα ζώσα, μετά την κινεζική και την φινλανδική-η οποία ανήκει στο σύμπλεγμα των εκτός Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, μαζί με την Βασκική και την Ουγγρική-. Ο Κεντρωτής τολμάει και προκαλεί τολμώντας, θαυμαστή η εργαλειογραφία του, όπου χωρίζει σε λέξεις και συλλαβές, αναρτώντας την, υποθέτω ως υπόδειγμα και για εργασία "κουζίνας" για να καταγραφεί στο κύριο σημερινό εργαλείο, που είναι το διαδίκτυο. Σε δεύτερη ανάγνωση, καλώς πράττει, στην πρώτη, διστακτική.... Πολλά από τα μεταφράσματά του ξενίζουν κι εμέναν-στις γλώσσες που καλώς γνωρίζω- δεν παύω, φευ, να του αναγνωρίζω την επιστημοσύνη και την επιμονή, άμα τε και τον σταχανοβιτισμό, στην πληθώρα της μεταφραστικής του δεινότητας. Απλοελληνιστί, ακόμη κι αν διαφωνείς με τον Κεντρωτή, του κουνάς ενθέρμως καπέλλο θαλάσσης....
* για να μην ξεχνιόμαστε: στην λογοτεχνική μετάφραση αναφέρεται το όλον, ουχί στην τεχνική, στην και σταχανοβίτικα στέκω: εκεί, έχεις τόσο στενά χρονικά περιθώρια που κλαις, στην τεχνική μετάφραση, κοντά 40 χρόνια στο κουρμπέτι της, η ακρίβεια μετράει, όταν λες : "ο σωλήνας είναι 15 τμ διάμετρος" αυτό θα μεταφράσεις, δεν θα περιμένεις να σου έρθει η έμπνευση μπας και το γράψεις αλλιώς, για χθες ήταν, όχι για τις λογοτεχνικές σου mood... understood?, για να καταλαβαινόμαστε δωμέσα οι πληβείοι και οι πάτρωνες, έτσι, για διαχωρισμό, άλλοι εμείς, οι για τον επιούσιουν σταχανοβίτες χωρίς πού αλλού την κεφαλήν κλίναι, κι άλλοι εσείς κρατικοδίαιτοι, με τις ανέσεις σας και τις εμπνεύσεις σας, γενικό το σχόλιο, καμία σχέση με τον φίλο μου τον Γιώργη, εννοείται- ποτέ δεν θα ξεχάσω, 2000, κάτι 600 κείμενα, για προχθές, σε 15 μέρες βγάλαμε με τον Νικ δι Γκρηκ από γλώσσα σε γλώσσα σε γλώσσα, όταν κοιμηθήκαμε, μας αντέμοιψε νόστιμον το ύμαρ, δεν θέλαμε να ξυπνήσουμε,ευχαριστούμε τον Βακάκη ως σήμερα......, α!!! ξέχασα, όταν γράφεις το κατιτίς και δεν δημοσιεύεις κάθε χρόνο, δεν υπάρχεις, αρκεί να πληρώνεις,να πληρώνεσαι, να εκπορνεύεσαι πληρώνοντας μπας και δεν εγγραφείς ετησίως, αυτό μου φαίνεται εμέναν εμετικό, τα ρέστα, τιμή μας, να σκοτωνόμαστε για τυπική μετάφραση, understood?
