31/5/13


Η μεγάλη γιορτή

Ωραία που τσαλακώνονται

οι λαμαρίνες

στα κρανία

~~~~~
Ωραία που λιώνουν

τα κρανία

σε λαμαρίνες σιδερωμένες

~~~~~
Όμορφα νεκρανασαίνουν

τα μάτια

στο στραπάτσο

όλων των λαμαρινών.

Αναθάλλουν

τα λουλουδάκια

που σου άρεσαν

Δεν φεύγει το αίμα

δεν φτάνει το αίμα.

Τι να φταίνε

φτενές

οι ανάσες πάλι?

~~~~~~

Γιατί τα γιατί

πώς δεν διορθώθηκαν

τα διότι

Ποτέ δεν  μου άρεσε

το μπλε ελεκτρίκ.

~~~~~ 

‘Όταν

ξαναπάμε στο Κιλιμάντζαρο

να τους πω

ότι κάνουμε τη  ζήση μας

αφή\

ότι κάνουμε τα μίση μας

ακοή

μήπως και χτυπήσει κόκκινα

η Σαχάρα των εμπειριών

μήπως και αστράψει

άσφαλτα

ένα και μόνο μυαλό

-κοινό-

ένα και μόνο κρανίο/

ασημένιο

στα φεγγάρια του Γενάρη

αχνά κιτρινωπό

σε ακάτους

ασφαλώς πλέουσες

Εν σιγή φέγγοντας

πυροφάνια

Που δεν λένε

να σβήσουν.

Τάλας

                και

                         Θεός /ποιος?

Επιπλέουσα

ανυπαρξία.

 

Θυμήσου

ν’ αναδυθείς

στο μακροβούτι

να με τραβήξεις

από

όσο μαλλί απέμεινε

αι γενεαί πάσαι

είδον

την  νεκρανάστασή μας

Θυμήσου.-

 

31 Μαΐου 2013

 
Θαλασσοπνιγμένοι
χωρίς συκή
χωρίς φύλο
χωρίς φιλί
 
Ανεμοδαρμένοι
χωρίς πληγές
χωρίς αλπίνια
χωρίς πηγές
Μοιροταγμένοι
και εκτός.-
 
 
Πατάω
όλες τις διαχωριστικές γραμμές
του άσπρου
οι ενδοιασμοί
καραδοκούν
στα ρείθρα των δρόμων
πρόσεχε
μην γλιστρήσεις
στο μαύρο.
 
Οκτ. 2012