*τον Θανάση τον γνωρίζω μέσω δουλειάς: ήταν κείνο το καλοκαίρι του 2007 όπου μου κατέβηκε η ιδέα η τελετή βράβευσης των παιδιών στον παγκόσμιο διαγωνισμό Αρχαίων Ελληνικών που διήθυνα να πραγματοποιηθεί στην Πνύκα, συνεπάγετο τούτο μύριες όσες διεργασίες, περιλαμβανομένου κι ενός βαρβάτου καύσωνα. Με 42ο Κελσίου πήγαμε με τον αειθαλή Δολιανίτη για reperage στον χώρο. Αλήθεια είναι πως εκ γενετής βάζω την κεφαλήν μου στον ντορβά κι όποιον πάρει ο Αχέροντας... Αλήθεια είναι, ομοίως, πως συνομιλούσα με την τότε Υπουργό Μαριέττα Γιαννάκου. Ό,τι κι αν της πρότεινα, το δεχόταν ασμένως. Δεν ξεχνιέται εύκολα η Μαριέττα... Εν μέσω διεργασιών, συνελήφθη η ιδέα να φέρουμε συγκρότημα αρχαίας ελληνικής μουσικής. Συμμετείχαν λοιπόν δύο, το ένα προτείναν μέλη της διοικούσας επιτροπής του διαγωνισμού, το άλλο του λόγου μου. Από τότε, φιλιώσαμε με τον Θανάση Κλεώπα, ως σήμερα...*
