1/6/18


τι είναι το γήρας? κατάρρευση σώματος, τα γόνατα λυγίζουν, το πνεύμα αδυνατίζει, το μυαλό υποχωρεί σε άχρηστες αναμνήσεις ενός καιρού που δεν θα επανέλθει πια. Αρθριτικά χτυπάνε σαν σφαίρες παντού, δεν υπάρχει σωματική ρώμη για ασφαλή άνοδο από βαθέα φρέατα. Τι είναι το γήρας? η μόνη αγωνία να προλάβει κανείς τον Χάρο, σ' εκείνο το πέρασμα στην Πυθία λίμνη, στην Πυθία μνήμη,τι είναι το γήρας? έχεις διανύσει ένα διάνυσμα από 10 συνιστώσες και μία και μόνη συνισταμένη, βήμα το βήμα από την σκηνή του θεάτρου της ζωής, ή το έχεις γεμίσει καλά-καλά, ή χοροπηδώντας ή καθόλου. Τι είναι το γήρας? όπως κι αν έχεις διασχίσει την σκηνή,στο άλλο άκρο θα καταλήξεις, χτυπήσου όσο θες, για κει τραβάς, γελοίο να το παλεύεις μπας και την γλιτώσεις εσύ σαν Ντόριαν Γκρέυ, άσε τις γελοιότητες και συμβιβάσου, μάζεψε το καταποντισμένο κορμί, στήσε το λίγο μυαλό που σου έχει απομείνει και κοίτα να κάνεις και καμιάν ουσιώδη δουλειά, όχι για σέναν, όχι για τους απογόνους, όχι για υστεροφημίες, μόνο για την διαδρομή, για την άνοδο στην έστω πρώτη κορφή του Έβερεστ, για να έχεις να λές "καλά, εγώ, υπήρξα" * τότε, τράβα να πεθάνεις με την άνεση του να έχεις υπάρξει. Σε κανέναν δεν θα λείψεις, θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον ασεβής για να πιστέψεις το αντίθετο, χαζά αφελής να πιστέψεις πως οι άλλοι θα βγούν από το εγωτικό τους εγώ για να αναζητήσουν την δική σου αλήθεια, καλό μου παιδί, αν υπάρχει ένα μότο της εποχής είναι τούτο δω: "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω" η βολή μας, οι σιγουριές μας,οι άλλοι που μας ρίχνουν πέπλο, θέλησες εσύ να το σκίσεις κατά κράτος... δες το όλον σαν μια παρτίδα σκάκι, γυρίζεις τότε και θυμάσαι πως ο παππούς σου έμαθε με κόπο, εσύ, μικρό παιδί, να μη βιάζεσαι να "πάρεις" τα άλογα του αντιπάλου, μηδέ τις παρακαταθήκες, μόνο τότε θα μάθεις γιατί το πιο σημαντικό υπήρξε να γεννήσεις παιδί, να κρατήσεις το χέρι των γεννητόρων να παγώνουν κάτω από την ανυπαρξία, τι να είναι αυτή η υπαρκτή ανυπαρξία? μία βλακεία είναι, για να έχεις να λες πως εσύ ήθελες πάντα να πετάξεις, πώς και γιατί δεν σε επέλεξαν για να γίνεις διαστημάνθρωπος, καταπίνεις δύσκολα την σωματική κατάρρευση και μπαίνεις στο σύμπαν να παρακαλέσεις να σου σεβαστεί το ελάχιστο μνήμης, έτσι, διότι σε αυτήν έχεις ποντάρει από τον καιρό που ατένιζες τον Αργολικό και τότε ήξερες-ω, ναι! ήξερες, πώς μόνο αυτή η μνήμη έχει εγγραφεί, την ώρα που θα πεθαίνεις, μόνο αυτό το φίλμ θα περνάει μπρος από τα γυμνωμένα σου μάτια κι εκείνη η μαγική στιγμή στην Καραϊβική σε ένα ατέλειωτο τάνγκο με τον μοναδικό άνθρωπο για τον οποίο είπες κάποτε πως μόνο γιατί συναντηθήκατε, άξισε να έχεις ζήσει. 
 https://youtu.be/OWwqSj_VULQ

*στίχος της Alejandra Pizarnik