27/4/18

βρέχει σε μάτια κι οι αρθρώσεις, μαγκωμένες κι αυτές-γάζες πάλλευκες-αιμάσσουσες-


Στήθηκα
σε άχτιστους τοίχους
με τα τούβλα στα τσιμέντα
και τον κήπο
ζούγκλα.
Γιαυτό η πόρτα
υποχωρεί
στη σκέψη/
με σαπισμένα ξύλα
πώς να συναλλαγείς; 
AR 2014


*σκηνοθετώ μ' έναν φακό κρυμμένο στα κόκκαλα, ξασπρισμένα, μαύρισε το βλέμμα, ωχρίανε, το υπερπέραν έλαμψε σε μπλε σκουρόμαυρο, κυλιστήκαμε στο σκοτάδι-


Δεν το ’ξερες αγάπη μου;

Η τύχη μάς εξώνει απ’ τα νερά της
δεν το ‘ξερες αγάπη μου
πως όλες οι αγάπες είναι από πηλό;
Τι κι αν μια ηλιαχτίδα πίνει νερό στ’ όνομά της
τα κόκκαλά μας σπαρμένα στο βυθό.


Φλεβ. 2012






coyoacán