11/2/18

'Επεα....


Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ

Έκατσα και κοιτούσα την θάλασσα
ακύμαντη σαν μωρό,
γκρίζα, σαν μάτια.

Σηκώθηκε τότε ο μαΐστρος,
τρομερός
και μας σήκωσε και τις δυο.
Αυτή αντάριασε, επέζησε.
εγώ πέταξα, φυλλαράκι,
χάθηκα σε ουρανό-
 2007

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Χτές, πήρα την θάλασσα αγκαλιά
και κάτσαμε έτσι,
με την γκριζάδα της παρέκει.
ένας  χλωμότατος ήλιος
ξάσπρισε από την ζήλεια του στα σύγνεφα,
σβύστηκε.
Σήμερα, βρέχει
η θάλασσα ρυτίδιασε,
κρυώνουμε κι οι δυο
ο ήλιος, εννοείται,
απουσιάζει σε άλλες εργασίες
2008

 'Επεα πτερόεντα?, Λάλον ύδωρ, Δαρδανός, 2009