11/2/18

'Επεα....


Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ

Έκατσα και κοιτούσα την θάλασσα
ακύμαντη σαν μωρό,
γκρίζα, σαν μάτια.

Σηκώθηκε τότε ο μαΐστρος,
τρομερός
και μας σήκωσε και τις δυο.
Αυτή αντάριασε, επέζησε.
εγώ πέταξα, φυλλαράκι,
χάθηκα σε ουρανό-
 2007

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Χτές, πήρα την θάλασσα αγκαλιά
και κάτσαμε έτσι,
με την γκριζάδα της παρέκει.
ένας  χλωμότατος ήλιος
ξάσπρισε από την ζήλεια του στα σύγνεφα,
σβύστηκε.
Σήμερα, βρέχει
η θάλασσα ρυτίδιασε,
κρυώνουμε κι οι δυο
ο ήλιος, εννοείται,
απουσιάζει σε άλλες εργασίες
2008

 'Επεα πτερόεντα?, Λάλον ύδωρ, Δαρδανός, 2009




αν ήταν να θυμώσει κανείς, αυτές τις ημέρες θα είχε πολλές αφορμές, από κείνους που νέμονται εξουσία που δεν τους αναλογεί και, αθάνατε Γιώρ...