30/11/17

τ' άη Αντρέα

σήμερα είναι απλώς συννεφιασμένα, τότε έβρεχε με τα καντάρια, θέρμανση δεν είχαμε {σαν σε όνειρο η ανάμνηση, μία σόμπα "κουκουνάρα" ζέσταινε το κρεββάτι πριν να πέσουμε, μερίμνη μητέρας (ή κοπέλλας του σπιτιού, της Σοφίας μας κατά προτίμησιν)},
αργία, ο πατέρας στο κρεββάτι χουχούλιαζε, γύρω στις 11.00, "πήγαινε να φέρεις λουκουμάδες", δύο οι δραχμές από την τζέπη του παντελονιού του, συνήθως γκρίζου, βολαριστά, ροβολάω τα 50τόσα τσιμεντένια σκαλιά και η μάνα από τα κολωνάκια της βεράντας: "μην πάρεις το ποδήλατο, βρέχει, βάλε αδιάβροχο, τώρα, λέω"-αμάν αυτή η μαμά, όλα τα μαντεύει,ουφ!!!" {όπως τότε στην Κηφισιά: "κατέβα κάτω από την μηχανή", στην περίφημη ροζ σκοτωμένο ρόμπα της στα κάγκελα της βεράντας, κατέβαινες από την μηχανή για να μην την ταράξεις (δεν είναι τώρα ώρα για φασαρίες, είναι άρρωστη, κάτσε καλά και κατάπιε το κι αυτό, χαζό μου) τούτο σήμαινε αναμονή λεωφορείου στην πλατεία, αλλαγή λεωφορείου και αργοπορημένη άφιξη στην δουλειά, έχε χάρη, βρε μαμά}, παπί στην βροχή, περνάω την Πλατεία τσαλαβουτώντας, βγαίνω στον Μεγάλο Δρόμο, πάω στου Λάμπρου, ένα δισκάκι λουκουμάδες, η κυρία Ουρανία στολίζει με ένα λουλουδάκι:"για τους γονείς σου με φιλιά", πίσω: τρώνε με ευχαρίστηση.
*ποτέ δεν μου άρεσαν οι λουκουμάδες*

στην αρχή, το πρωΐ, είχε περάσει ο Χαραμής αγέλαστος, άτεγκτος (τον φοβόμουνα πολύ) να ανεβοκατεβάζει ένα χρυσοχάλκινο πράμα σαν μπαγκέτα.
Σήμερα η πατρίδα μας γιορτάζει την κατάληψη του Παλαμηδιού, ο Χαραμής δεν είναι πια επικεφαλής της Φιλαρμονικής, ο Θέμος, ο Γιώργης, η  συνάδελφή μου και αδερφή του η Νία (η ξανθούλα με τα χοντρά μυωπικά γυαλιά μπρος μπρος πάντοτε στην Χορωδία) είναι ακόμα εκεί, πάντα θα είμαστε εκεί, ανήμερα του Άη Αντρέα τ' Αναπλιού.
https://youtu.be/189NAgvHH4o ο ύμνος της πατρίδας μας: "ΧΑΙΡΕ ΑΝΑΠΛΙ", λίγο κουνημένο το βίντεο.... από την εκδήλωση στο Ωδείο (Βουλευτικό τώρα δηλαδή) για τα τόσα..... χρόνια του μαέστρου Βασίλη Χαραμή,2011, μόλις είχε πεθάνει... αιωνία του η μνήμη!!!!
*ο Γιώργος πίσω, η Νία μπρός, η κυρία Κατινούλα, δίπλα της, αριστερά η γειτόνισσά μας η Λούλα, συμμαθήτρια του αδερφού.....* χαίρε πατρίδα....δύο είσαν τα καμαράκια, αριστερά, του μαέστρου για κιθάρα, ακορντεόν -ο Γιάγκος και η Πόπη τα αστέρια- δεξιά, σκοτεινό, το βασίλειο της Δεσποινίδος Στέλλας, μας γρονθοκόπαγε τα χέρια στο πιάνο, τι Μπεετόβεν, Σούμπερτ, Σούμαν και Ραχμάνινωφ (το κλασικό αστείο: πόσες συμφωνίες έγραψε ο Σοπέν? καμμία!!!!) 



στην δεύτερη φωτό, ο φίλος Θέμος Χαραμής,πρωτότοκος γιός του αγέλαστου και αυστηρού μαέστρου,  έχει κάνει πολιτιστικό κέντρο το σπίτι των Χαραμαίων στο κέντρο της πόλης, δυο βήματα από το Ωδείο όπου δίδαξε ο μαέστρος και πατέρας του, τώρα Βουλευτικό, στην Πέμπτη φωτό, ο Γιώργος Καρατάσος, μέσος, κύριος τραγουδιστής στην χορωδία από τότε που ήμασταν παιδιά, πάντα αγαπημένος φίλος και συνδιαχειριστής στην Ομάδα  παλαιών φωτογραφιών της πόλης του Ναυπλίου

χρόνια πολλά στην πατρίδα μας, τ' Ανάπλι