3/8/17

δεν είναι να επικοινωνεί κάποιος δωμέσα, λες, "χάλια"
 και οι ανταπαντήσεις "πιο χάλια δεν γίνεται"

Μου θυμίζει το καλοκαίρι του 1984, μόλις είχα κλείσει τα 30, όταν ρωτάγαν πώς είσαι, η απάντηση αυτόματης γραφής ήταν: "σάπισα, σαν μήλο"
*συγγνώμην, για όσους γράφουμε: το σαν δεν χάνει ποτέ μα ποτέ το ν του* :)

ίσαμε εδώ, χμ, για το υπόλοιπο, θα δείξει, διαβάζω όμως έναν φίλο ετών πολλών που τα γραφτά του τα μάλα εκτιμώ και συμπέρασμα: ως το πέρασμα του Αχέροντα, έχουμε χρόνους πολλούς αναλαμπής από κείνο που ο Αριστοτέλης ονομάτισε "ελπίδα"

http://manosstefanidis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_56.html


χρόνια πολλά στον Μάνο

με τραγουδάκια παντός καιρού,
η νοσταλγία, εξάλλου, είναι φύλου αορίστου (κάπου είχε γραφτεί αυτό.....)  και για τις θάλασσες αλλοτινού καιρού: