16/5/17

επί προσωπικού:

την μέρα που γεννήθηκες, η μάνα μου έγραψε το ωραιότερό της ποίημα, δεν υπάρχει πουθενά, μόνο σ' εσένα και σ'εμένα
για δεύτερη φορά, σημείωσες παγκόσμια πρωτιά, σαν κατσιασμένο γατσούλι εμφανίστηκες, συνυπάρχουμε 38 χρόνια και,
το γατσούλι έγινε άγγελος στο μυαλό και στη θωριά





**ισχύει πάντα αυτό που έγραψε η γιαγιά σου: "....βάνε και λίγο μέλι στη ζωή σου παιδί μου..." να το έχεις πάντα κατά νου, σήμερα ω! πόσο θα ήθελα να ζούσε ο πατέρας σου, να μοιραστούμε την πελώρια χαρά σου, -τα βραβεία μας τα δίνει η ζωή, μικρέ, όχι οι θεσμοί, το γνωρίζεις, το ασπάζεσαι- να είσαι γερός- 

για χρόνια ύπνος με αυτό: αποκοιμιόσουν...σε κοιτάω ακόμη



κρατάμε τον ίσο, κρατάμε το μέτρο.... ξέρουμε εμείς...
επί προσωπικού, σήμερα, μία μεγάλη μέρα, την  αποποιηθήκαμε, έχουμε κι άλλες δουλειές, είπαμε, στην κάτω μεριά του ουρανού, το παιδί είναι καλά, δεν θέλει πολλά... δεν θέλω πολλά, είμαστε καλά- σαφώς στα πάτρια γονίδια το παρόν- κανείς δεν μπορεί, όμως, να μου αφαιρέσει την περηφάνεια, κανείς την χαρά σου στην κούνια, κανείς όλους τους κόπους σου, κανείς τις αγωνίες δίπλα σου-