1/5/17

36η μέρα


*μ' ένα γαρύφαλο σβηστό και μιαν επανάσταση στο μυαλό* 

ας κάνουμε αφαίρεση από Ρίτσο, Καβάφη κλπ της ως είθισται Ελλαδικής Πρωτομαγιάς, καθώς και των σφαγών του Σικάγου των ΗΠΑ.
Ας είναι οι δικές μας Πρωτομαγιές του Παναγούλη από το 1976 ως να εκλείψουν οι γενιές μας. Δυό μέτρα δρόμος από τα Εξάρχεια, στο Πεδίον του Άρεως, από μας, τον εργατοειδή "πανηγυρικό" ανέγνωσε με την δέουσα θέρμη της εποχής ο Παναγιώτης Αναστασάκος,σκέτη "επαναστατική γυμναστική", κρατάγαμε όλοι κατακόκκινο γαρύφαλλο, εννοείται, ήξερα πως γυρίζοντας θα πηγαίναμε στας εξοχάς να πιάσουμε τον Μάη (μη και μας φύγει, ο κύριος Μάιος που είχε φθάσει εν βήμα ταχύ), ένα σουσουρητό, έγινε βοή: "σκοτώσαν τον Παναγούλη". Από κείνη την στιγμή, τίποτα δεν ήταν ίδιο πια.
Ως μετέφηβη, διάβαζα και φύλαγα τις αναδημοσιεύσεις του "Ταχυδρόμου" της Οριάννας Φαλλάσι από το "Εουροπέο", την συνέντευξη σε 3 συνέχειες στον γλυκερό και συναισθηματικό Γιώργο Λιάνη (η Φαλλάσι, έτσι, διότι Φλωρεντινή κυρά, επισήμως Φαλλάτσι, ουδέποτε υπήρξε συναισθηματική και γλυκερή). Της οφείλω την τρελλαμάρα για τους Νασανθρώπους, από το βιβλίο της για τους πρώτους αστροναύτες, στα αλήστου μνήμης βίπερ, φυσικά το Βιετνάμ που ζει ακόμη, φύλλο και φτερό, σε όλες τις βαλίτσες απανταχού της γης, τα άπαντά της ακόμη και σε πρώτες εκδόσεις. Κρίμα που πριν πεθάνει το γύρισε ακροδεξιά, υπερασπιζόμενη τον Φίνι, τον νεοφασίστα Φίνι. Τότε όμως, δύο ανοιχτογάλανα μάτια ερωτεύτηκαν θανάσιμα δύο καστανά μάτια -λυπημένες λίμνες τα είπε εκείνη- τανάπαλιν, την γενναιότητά του, την αποκοτιά του κι ένα ρημαγμένο σώμα. Όχι πως υπήρξε ποιητής με την λογοτεχνική σημασία της λέξης ο Παναγούλης, υπήρξε όμως αυτό που πάνω από όλα θα έπρεπε να μετρήσει: ποιητής της ζωής.  Μπορεί να είχε κατεβάσει κανένα δύο ποτηράκια, μπορεί το Μιραφιόρι του, με το γλυκό πράσινο της άνοιξης, στα λόγια της Φαλλάσι, να ήταν προβληματικό, στο δικό μου μεταπαιδιακίσιο μυαλό, και όχι μόνο μιας μεταπαιδίσκης, εννοείται, θα μείνει ως σήμερα: ετοιμαζόταν να αποκαλύψει πολλά, τον δολοφόνησαν, τελεία-

Στα χρόνια που ακολούθησαν, αρκετοί αηδιάσαμε με την απαράδεκτη στάση του μικρού του αδερφού Στάθη στα πολιτικά πράγματα. Δεν είμαστε ίδιοι, δεν αναμένεται, από την ίδια γέννα...
Γέννημα της γενιάς του, παραπάνω από το σθένος του, στο μυαλό μία φράση "i politici di oggi sono delle gregge, delle gregge" (Oriana Fallaci, Un uomo, Rizzoli editore, 1979) -οι σημερινοί πολιτικοί είναι πρόβατα, πρόβατα, από το βιβλίο της Φαλλάσι, αφιερωμένο στον Παναγούλη, 'Ενας άντρας, 1979, εκδ. Ριτσόλι-.
Καμιά φορά, όταν φτιάχνω μαγιάτικο στεφανάκι, θυμάμαι τις γαλανοκάστανες λίμνες και το γλυκό πράσινο της άνοιξης, κόβω τις παπαρούνες και τις αποθέτω με το γόνυ κλινόν.

http://www.protagon.gr/themata/flashback/44341401922-44341401922






*τι κρίμα που η μεγαλύτερη φωνή της Ελλάδας -από γενέσεως νεοελληνισμού- πουλήθηκε για 5 αργύρια σε κάτι καραγκιοζάκια χουνταίους, ούτε του Ισκαριώτη, μεγαλύτερη κατά πολύ του Καζαντζίδη, ισάξια αν όχι μεγαλύτερη του Ενρίκο Καρούζο, τι κρίμα που ο Ρίτσος έγραψε τόσα κοινότυπα αλλά και τόσα διαμάντια και γι' αυτά ενεγράφη χρυσός. -όταν το ρήμα αρμέγω γίνεται ποίηση, "εδώ σωπαίνουν τα πουλιά", πώς να το κάνουμε.... Δεν πα' να λέει κανείς: συχνά ο Θεοδωράκης έχει τόσο ρωμαλέο ύφος που όλα του συγχωρούνται, σ' αυτόν τον απόλυτο ζεϊμπέκικο της όλης ημών ρωμιοσύνης, ευτυχείς που τους ζήσαμε, βλέπει κανείς να παρελαύνουν μπρος στα μάτια και τις αισθήσεις του σύσσωμη η ελληνοσύνη με τα βουνά και τις θάλασσές της, οι άνθρωποί της κι η ιστορία της, ο Παναγούλης, μέγιστη ψηφίδα της, μαζί*.