4/3/17

26η μέρα μικρές ιστορίες....


μιλώντας σήμερα με τη θεία Θεανώ: όταν οι οικογένειες γράφουν ιστορίες, κρίνοντας από την αφεντιά μου, γύρω στο 1962-63, στη Βαγγελίστρα στο Ναύπλιο, αίθριον (εκκλησία είναι με θέα όλο τον Αργολικό κόλπο, στην Πρόνοια):

από πάνω αριστερά, όλες θείες: Άννα Δαρίβα, με τα γυαλιά ηλίου, κάτω πρώτη αριστερά με το άσπρο ταγιέρ και τα περίφημα γαλαζομώβ μάτια των Κατσαΐτέων, Βιβή Συκιώτη (υπάρχει μία ιστορία με τη θεία Βιβή, είχαν συνεταιρισθεί με την μάνα της Δήμητρας Γαλάνη ως αισθητικοί και διατηρούσαν ινστιτούτο αισθητικής στην Σόλωνος για 3 δεκαετίες), δίπλα της Θεανώ Νταφώτη, δίπλα Κλυτώ Παπαδόγιαννη, Γιώργος Ρούβαλης, Δέσποινα Κατσαΐτη, άγνωστη, πάνω στο πλακάκι η αφεντιά μου, με γυαλάκια πάντα, πίσω-πίσω ο Ντίνος Κατσαΐτης, αδερφός της Άννας και της Βιβής και κουνιάδος της Δέσποινας, τα ίδια γαλαζομώβ μάτια στην μεγάλη του εγγόνα, την πρώτη κόρη του Μακουλιού,
κάτω, από αριστερά, Μάκης Κατσαΐτης, μάλλον γύρω στα 6- 7, Ζωρζέττα Παπαδόγιαννη-Κατσαΐτη (η μικρή αδερφή της μάνας μου, με μακριά φούστα η Ζωρζέττα, αυτό κι αν είναι σοκ), δίπλα της άγνωστη, από κάτω, άγνωστη,
να είμαστε καλά να τα βλέπουμε αυτά :) ήσαν ισχυρής προσωπικότητας αυτές οι γυναίκες....
*σε όλες τις οικογένειες υπάρχουν ρωγμές, η θεία Θεανώ αποχαιρέτισε την πρωτότοκή της Ντέπυ χρόνια πριν, δεν ήταν 45 χρονώ, μιά δίμετρη κατάξανθη και πανέμορφη, η πανέμορφη υπέρψηλη Κλυτώ τον μοναχογιό της Δημήτρη, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού στα 44 του,ένας κούκλος, αυτές οι γυναίκες στέκουν όρθιες και είναι παράδειγμα, πολύ περήφανη για τις γυναίκες της οικογένειάς μου-**στο σόι μας λένε πως θα έπρεπε να είμαι κόρη της Ζωρζέττας κι ο Μακουλιός της μάνας μου Τερέζας, τιμή μου, δεν είναι λίγο να στήνεις με δικά σου, καταδικά σου κεφάλαια, 5 επιχειρήσεις στο Κόγκο στη δεκαετία του '60 και με απίστευτα πολλή δουλειά να τις κάνεις το νούμερο 1 σε προσέλευση στη Λεοπολντβιλ, δεν είναι λίγο. Κείνο που θυμάμαι πιο πολύ είναι πως όταν γύριζα σκοτωμένη στο σπίτι, ίσως και στις 2 πμ τότε, το πρώτο τηλεφώνημα ήταν στη Ζωρζέττα να δω τι κάνει, όσο κι αν απαντούσε δύσκολα, ποτέ δεν υπήρξε εύκολος άνθρωπος, τα τελευταία χρόνια πολύ δύσθυμη αυτή η αισιόδοξη, ήταν must, για χρόνια, έπαιρνα αυτόν τον αριθμό, ήξερα πως δεν θα απαντούσε κανείς, μόνη μου είχα κόψει το τηλέφωνο, καμιά φορά, παίρνω τον αριθμό ακόμη.
***δεν πρέπει να ήμουν 10, η Κλυτώ ήταν στο Αρσάκειο, αρχές της δεκαετίας του 1960, φέραν τα κορίτσια εκδρομή, η Κλυτώ ήρθε σπίτι μας, ακόμα την θυμάμαι στη τζαμόπορτα,  τις στέγασαν στο Δημοτικό, σε κάτι κουβέρτες γκρι, πεσμένες όλες καταγής, όσο κι αν επέμεινε η μητέρα μου να την πάρουμε σπίτι, η Κλυτούλα δεν θέλησε. Είναι κόρη του θείου Σόλωνα, του πρωτελευταίου αδερφού του παππού τού Κώστα, μέχρι να πεθάνει, ο θείος Σόλων δούλευε ως ορκωτός λογιστής, έγραφε, δεν δημοσίευσε, έγραφε, νομίζω ότι κάτι ταπεινές γραφές εκτός από τη μάνα μου, οφείλω και στον θείο Σόλωνα, πριν χρόνια διάβαζα τα γραφτά του, είναι έξοχα -με ψυχρό μάτι-  έξοχα, αν αξιωθώ και με την άδεια της Κλυτούλας,ίσως δουν φως δημοσιότητος, όχι εδώ-