1/6/16

αποχαιρετισμός στα όπλα...

(...) "Ποιός, λοιπόν, έτσι μας έστρεψε, ώστε
ό,τι κι αν κάνουμε, παίρνουμε τη στάση κάποιου
που όλο αναχωρεί; Όπως κι εκείνος πάνω
στον τελευταίο λόφο, απ' όπου όλη του την κοιλάδα μπορεί
γι' ακόμη μια φορά να δεί, όλο πισωγυρνά, σταματά κι αργοπορεί -
έτσι κι εμείς ζούμε και πάντα αποχαιρετούμε".

* από την  8η ελεγεία του ντουίνο, του ρίλκε, απόδοση: Μαρία Τοπάλη*




-αποχαιρετισμός, ζωή, καμιά πια -
                         ********

-Στη σιωπή των λέξεων
(σιωπώ...)
Σωπαίνω λέξεις
σιγάζω σώμα
σωπαίνω εγώ...
εκκωφαντικός ο ήχος της σιγής

από όπλα πεταμένα καταγής- 
AR