16/3/16

καθρέφτες...

 Στα  τσακίσματα
του ραγισμένου καθρέφτη
η χλωμή σου κόμη
ανηλεής
στο αγκάλιασμα
με τις ρωγμές.
Χώνω το δάχτυλο
-μισό-
στα έγκατα
της ραγισματιάς
κρανίου τόπο αγγίζω 

ολοστρόγγυλους βοστρύχους
τη στιγμή της αποχώρησης/
εν  συνθλιβείσα συντριβή\
αποσύρω το δάχτυλό μου,
κλειδώνω το βλέμμα εκτός
χαλαρώνω την τανάλια
να μην κατηγορηθώ
ότι συγκρατώ
με αγκράφα
τα θέλω- 
Λύνω τη ζώνη
ν' αφεθούν ελεύθερες
οι δυσπνοιακές ανάσες\
μην πεις
ότι δεν διευκόλυνα τη φυγή.
? εκείνα τα λυγισμένα δάχτυλα
/τι να τα κάνω, μου λες?






σύντομα στο χαρτί© ΑΡ

2012