12/3/16

λαγήνια




ευχαριστώ την Έφη, απόδοση στα αγγλικά © Έφη Τσιρώνη


Φούγκες…

Σε λαγήνια
βαθύγαια
να παυθούν
φωσφορίζοντα μάτια
στο χάος του νου.
Νερό σκοτεινό
στραγγαλίζει
χαμόγελα
στη στροφή
                        του συρμού.
Όσες οι προσπάθειες
γι’ ανάσυρση
τόσα τα βουλιάγματα
                            του εαυτού.
Φως αναρριχάται
στην πέρα μεριά
                      του βουνού.

Ο δρόμος τελείωσε.
Οι οδοιπόροι
νεκροί
από καιρού.


 In deep-laid
amphorae
to be ceased
phosphorous eyes
in the chaos of the mind.

Dark water
Is strangling
Smiles
On the bend
Of the flux.

As many as the toils
for retrieval
such the sinkings
of  self.
Light is ascending
On the mound’s
furthermost shelf.
The road has come to an end.
The wayfarers
Are time’s long since dead.  

Μάρτιος 2016
-στην απέλπιδα πορεία-