28/12/14

ENDING...



Μπίλη Βέμη (1954-2012): Τοπίο που σε λένε ποίημα  ‘Αγρα, 1987

Ρετρό

Δεν ήθελα παρά να φορέσω το πουκάμισο
του καιρού που μ’ αγαπούσες
κι είναι σαν να έχω χάσει
την εύνοια ενός θεού.

Ερημωμένες βίδες

Δεν ξέρω τι μου λες
είπε το δέντρο στο αυτοκίνητο
που είχε αρχίσει να σαπίζει
ερημωμένες βίδες
Do-not-protect-yourself
έλεγε  το αυτοκίνητο
κι αφηνόταν στο χάλασμα
που θα του ‘φερνε τη νέα γέννηση.



Τ’ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Τ’όνομά σου αρχίζει
με το δέκατο γράμμα του αλφαβήτου
Το δικό μου με το πρώτο.
Ανάμεσά τους το μηδέν
Ανάμεσά μας το άπειρο.
Για καλό ή για το τίποτα.
Μπορώ να καταργήσω το μηδέν
Το άπειρο όμως;
"¨Επεα πτερόεντα;" 2009

http://youtu.be/7OggbB8CuLs?list=RD7OggbB8CuLs


"Σου είπα όσα νόμιζα ότι ήθελες να ακούσεις. Με τον τρόπο που νόμιζα ότι ήθελες να τα ακούσεις. Μ' όλους τους τρόπους που μπορούσα να σκεφτώ. Έπαψα
 να σκέφτομαι όταν σε είδα. Δεν υπάρχουν σκέψεις στο κεφάλι μου όταν σε βλέπω. Μόνο μουσικές. Στις τραγούδησα. Συνέθεσα ρεμπέτικα και συμφωνίες, καψουροτράγουδα και ροκ αλαλαγμούς, έγινα σαξόφωνο και σιωπή. Σώπασα για σένα. Σώπασα και σε κοίταξα. Σε κοιτούσα με μάτια γενναία ώστε να αντέχουν να σε κοιτούν και δειλά ώστε να αντέχουν ..."να κοιτούν οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι το πρόσωπό σου πρόσωπο. Σε κοιτούσα και ό,τι είχε μείνει συνειδητό μέσα μου προσπαθούσε να υποψιαστεί τι είναι τελικά το πρόσωπό σου. Το πρόσωπό σου κοριτσάκια αγέννητα που θα με φώναζαν "μπαμπά", το πρόσωπό σου η πηγή όλων των πόνων, το πρόσωπό σου ανεξήγητη εξήγηση, το πρόσωπό σου η παραχαραγμένη μέσα μου {αυθαίρετα ή μοιραία, δεν με νοιάζει και δεν με απασχολεί} εκδοχή της ομορφιάς κι όλα τα άλλα πρόσωπα, όλα τα άλλα σχήματα, όλες οι άλλες μορφές του κόσμου λερές. Ελευθέρωσέ με απ' την ασχήμια, ελευθέρωσέ με απ' όλες τις υπόλοιπες εικόνες. Δεν θέλω να βλέπω τίποτα που να μην είσαι εσύ.
Τέτοια σου 'λεγα, παραισθανόμενος πως μπορείς να με ακούσεις, πως μπορείς να με κοιτάξεις. Μα πώς θα 'ταν ποτέ δυνατό, μικρό μου κέλυφος; Σε έχω εδώ, δεμένη στην καρέκλα και λουσμένη στη βενζίνη, κι ούτε τώρα με προσέχεις. Ψάχνεις τρόπο να λυθείς. Αν ήμουν σχοινί θα με κοιτούσες; Αν ήμουν πυροβολισμός που με σκότωνε για να σωθείς θα με άκουγες; Ανάβω τον αναπτήρα, σίγουρος ότι δεν θα μπορέσω να σε κάψω, σίγουρος ότι αδυνατώ να έχω την οποιαδήποτε επίδραση πάνω σου, σίγουρος ότι το πρόσωπό σου θα μείνει ανέπαφο. Ανάβω τον αναπτήρα και είμαι εγώ αυτός που θα καεί, ενώ οι φλόγες θα τρώνε τα πάντα εκτός από το πρόσωπό σου. Σε λίγα λεπτά θα το ξανααντικρύσω στην κόλαση, κι εκεί θα το κοιτώ αιώνια, θα του μιλώ αιώνια, θα του γράφω αιώνια κι αυτό δεν θα έχει αντίδραση καμιά"http://old-boy.blogspot.gr/2013/11/z.html

Ζεϊμπέκικο αντί ταγκό"http://youtu.be/7OggbB8CuLs


                               http://youtu.be/JrP3_iDtous  «η °μαγκιά° μιας άλλης Ελλάδας»