27/7/14

veinte años atrás


 Azotea*

 

                                                                                                          *  δώμα

 

Η  azotea 

 

 

έλαμπε

 

 

απ’ το μωβ-ροζ της μπουκαμβίλιας

 

 

που είχες φυτέψει βιαστικά

 

για να μας βρει με λουλούδια.

 

H θλίψη μου

 

φωτιζόταν

απ’ τον προγονικό πολυέλαιο.

Η εφηβεία σου

χαμογελούσε ιππαστί

απ’ το κάδρο.

Κοινή  μας αγάπη τ' άλογα/

εγγραφές στον πέρα νου

Ύστερα ήρθε

η μόνη

Zona Rosa

που ξέραμε κι οι δυό

μες στη γκρίνια της δωδεκάτης

τα πάντα αερόπλανα

και η παντελής έλλειψη ανάσας

φτάνοντας στη Μέριδα

τα

χέρια

στον πάγκο

Όταν πάτε στη Μέριδα

να το αναζητήσετε, Μισιόν το ξενοδοχείο

κενά μνήμης, φυσικά/

το λένε

στέγασε

τελευταίες γκρίνιες

και τελευταίες
αισθήσεις

-λένε, μετράνε, τι να σας πω

από αυτό το ύψος καντηλιού, κάποιοι

θα ξέρουν

δεν μπορεί,

ίσως κι εκείνος ο πάγκος

που μας στέγασε

ευγενικά.

Ο μπλε παραστάτης

στήριζε

τις φιγούρες μας

στην τελευταία φωτογραφία

μαζί.

Μόνο μιάν αίσθηση

του εσύ 

πήρα μαζί μου

απ’ το χέρι σου

φευγαλέα στο πρόσωπό μου.

Και το πάντα

απαστράπτον

χαμόγελό σου

να χαράζει

την απελπισία

του τίποτα./

Τι να θυμόμαστε κι εμείς για τόσα νερά cenote πίσω;

Μια

κλειστοφοβία

σαφώς

τα

ρέστα

να τα αποδώσετε

στον Δάντη.

Α, η νοσταλγία

κάνει κακό

στα γόνατα/

άλλο Ανάπλι

άλλο Celestún

να σε προσέχεις...

βαραίνουν

κι άλλο

οι μνήμες

μην σ' ακούσω

να ξανα~πεις

/δεν

έχουμε ζωή/

καντήλια\

ξέρεις εσύ.../

ήταν

κι εκείνη

η Σαντορίνη

με όλα

τα γυαλιά

έξω

και τα δόντια

μέσα

/δεν μπορεί;

κάτι

γράφτηκε

σ' εκείνη

την άμμο\

τι διάολο?

λες?

έτσι θα είναι

πάντα

το Μιραμάρ

κι η ζωή

σκέτα