12/4/14

sometimes...

Θα είναι πάντα για κείνο το αγόρι στη γέφυρα, Amsterdam, και τα μαλλιά του θα έχουν γίνει τώρα: "τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτις" http://youtu.be/gVwLqEHDCQE και πάντα θα το ευγνωμονώ για την κουβέντα, τον Celan τα σκονάκια, τα σουρεαλιστικά χαρτάκια για τον καπνό μας, χωρίς ναρκωτικά-υπνωτικά, τα γέλια και για την ανεπίδοτη αγκαλιά, τις γέφυρες, τον άλλο τότε, τα χαμόγελα "σου μιτζού" http://youtu.be/HpdZSBqXu2M   σ'  έναν φακό νόρμαλ Nikon E 32, για το 1986, για το 1994, για το κρύο της αρκούδας το 1985 στην Utrecht, πάντα θα είναι. Πάντα θα γυρνάμε στο Amsterdam της ζέουσας νιότης του ποτέ
http://youtu.be/r8lWkNnhJB0


Neumarkt

Πούλαγες το παληό σου παλτό

δειλά,

με μιαν αξιοπρέπεια
που πέτρωνε τους νευρώνες μου.

Είχα ακόμα στο βλέμμα μου

το θάμπος από τη Ronda

του Ρέμπραντ.

Καινούργιος μου φάνηκες

ή μπορεί και να σ’έφερα μαζί μου

από τον πίνακα

με τα ξανθά σου μαλλιά

ξασπρουλιάρικα 

στο μοναδικό ήλιο

που θα μπορούσαν να μου στείλουν

τα κανάλια του Αμστερντάμ.

Δε μου ‘κανε.

΄Ήθελα μόνο να στ’ αγοράσω

in memoriam των Tiger Lillies.

Και του μπαρ στην Ουτρέχτη,

τότε, που όλοι αγαπιόμασταν

και πνίγαμε τις αναστολές μας

σε ζεστό κρασί, έτσι, άμαθα.

Είχες το πιο γλυκό χαμόγελο που είχα ποτέ δει΄

 κάρφωνε καρφίτσες

στην καρδιά μου,

παρέα με τα ξεπλυμένα ανοιχτογάλανα μάτια σου,

θλιμμένες λίμνες

της παγωμένης σου πατρίδας.

Με κοίταξες τόσο παιδικά

που δεν μ’ έφτασαν τα φτωχά μου γκύλντεν

ούτε να σε κεράσω

στο διπλανό καφενείο.

Χάθηκα μες στο ντροπιασμένο χώμα της αγοράς

κι έμεινες να με κοιτάς

στο ρείθρο με τ΄απόνερα,

λες και τα κουβάλαγες στους ώμους σου,

ξέφτια από ρώσικα λιωμένα χιόνια

με τη νεόκοπη οικονομία

που σ’ έκανε περήφανο ζητιάνο

στα καθ’ ημάς.

Απρίλιος 2007