15/6/13

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ


 



για τα μάτια μας/τους\ μόνο,
για τ' αυτιά μας και μόνον, ξαναβάζω ένα αφηγηματάκι που αναφέρει πώς μεγάλωσε ένα παιδί μεσοαστικής οικογένειας στην επαρχία την δεκαετία του '60 με το μοναδικό ραδιόφωνο που υπήρχε, το ραδιόφωνο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας να παίζει όλη μέρα μέχρι αργά τη νύχτα που η βελόνα καρφωνόταν στα βραχέα για συμφωνικές ορχήστρες, ακούγοντας από εκεί αποτελέσματα εκλογών της βίας και νοθείας του 1961, αλλά και τον θρίαμβο του Γεωργίου Παπανδρέου δύο φορές, 1963 και 1964, Θεοδωράκη και Χατζηδάκι, την Μελίνα, τον Ξαρχάκο και τη Μοσχολιού, θέατρο κατά κόρον - όλες οι μεγάλες φωνές-, μουσικές ξένες, άλλες, παράξενες, παρακολουθώντας τη δολοφονία του Λαμπράκη και τον αδερφό να φωνάζει: σκοτώσανε τον γιατρό μου-όντως, αυτός τον έφερε στη ζωή-, τη δολοφονία του Κέννεντυ και δεν πήγαμε σχολείο, τον γάμο της Σοφίας και το προίκα στην Παιδεία όχι στην Σοφία,- και δεν πήγαμε σχολείο, ακούγαμε  για την βασιλική άμαξα στο Ραδιόφωνο, που έσυρε την γλυκειά Σοφία στην αγκαλιά του Χουάν Κάρλος, την είδαμε κιόλας,την ίδια αυτή  άμαξα με τα λευκά άτια, το 1966, να περνάει μπρος από το άγαλμα του Καποδίστρια με τους νεόνυμφους Κωνσταντίνο και την Δανή Άννα Μαρία που δεν μίλαγε λέξη ελληνικά ακόμη και μας τα είπε αγγλιστί, εμείς τα σχολιαρόπαιδα παραταγμένα εκατέρωθεν να χαιρετάμε, λέει, στρατιωτικά και να νευριάζει ο απόστρατος παππούς μου-, δεν πηγαίναμε, εξάλλου,σχολείο κάθε 21 Μαΐου διότι εόρταζεν ο Διάδοχος, μά,στα, κείνος που έκαμε πραξικόπημα στον εαυτό του τον Δεκέμβρη του 1967 και απεχώρησεν εκ της Ελλάδος "διότι δεν τον σήκωνε ο τόπος"....
Το 114 με τις διαδηλώσεις, με τον απόηχο των διαδηλώσεων για το Κυπριακό.Την Σοφία Σπανούδη και την Σοφία Μιχαλίτση, τον Γιώργο Παπαστεφάνου με το "Καλησπέρα σας κύριε Έντισον". Έπειτα, τον Γιάννη Πετρίδη. Αυτή τη Ραδιοφωνία και Τηλεόραση (με τους Πανθέους, που χάσανε την κόπια της ταινίας) δεν τους την χαρίζουμε, δεν είναι δική τους, δική μας είναι, όλων μας. Την διεκδικούμε και θα την έχουμε πίσω, χωρίς παχυλούς μισθούς ημετέρων, αλλά με το μεράκι όσων προσφέρουν εκεί (ακόμα κι αν αμοίβεται κανείς, όταν παράγει έργο δημιουργικό βάζει και την ψυχή του μέσα). Αυτή την ΕΡΤ θα την πάρουμε πίσω με το πείσμα και τον αγώνα μας.



Λαλάντ

Τα τζιτζίκια αρχίσανε το κελάιδισμα πάνω στην κορομηλιά.
Σσσς, σιγά, μην ξυπνήσουν, σσσς, το μαγιώ, γρήγορα. Σσσσς, η πόρτα του χάρντμπορ, γιατί τρίζει έτσι απαίσια πάντα???  - Ξυπόλυτη. Ένα δικό μου δωμάτιο, τόπος μυστικός, ο κόλπος, το Μπούρτζι κι εγώ, Caterina Caselli \nessuno mi può giudicare, nemenno tù\ γρήγορα, έξω, στις μύτες των ποδιών από το ιατρείο, αίθουσα αναμονής, τζαμωτό, στην αυλή, με δυο πήδους πάνω στην κορομηλιά, η φωνή της κοπέλας μας, σηκώθηκε, κατέβα να πιείς το γάλα σου, δυο κορόμηλα - λιώνουν στο στόμα, καμπόσα στις χούφτες, τα πετάω στη λεκάνη που έφερε η κοπέλα μας. Στην κουζίνα, μια γουλιά γάλα (μπλιάχ!!!)  κι είναι και με κακάο…, ανέβασμα στο τραπέζι της κουζίνας, παράθυρο, σάλτο  από ψηλά, φτου ξελεφτερία, ροβόλημα  πίσω απ’ τον Αμφιτρύωνα, η απαραίτητη ματιά στην πρωταρχική εικόνα πλοίου, τα φινιστρίνια, η φωνή της κυρά Κούλας από το σπίτι ψηλά –πάλι νωρίς-νωρίς ξεπόρτισες εσύ \ξεπαραθύρωσα το λένε αλλά δεν απαντάω\, σκάω φωτεινό χαμογελάκι- Πέντ’ αδέρφια, η στοά με την οικεία μυρωδιά κάτουρου /τσίσα το λέγαμε προσφυώς η μαμά μου κι εμείς\ από ψηλά, η Γλώσσα. βουρ στο γκρίζο νερό. Η δασκάλα μου κι η αφεντιά μου, αφέντρες της στιγμής.   Άσπρο σκουφάκι στο κατακατσαρό κορακάτο μαλλί, μπλε σκούρο ολόσωμο μαγιώ, ήσυχες απλωτές, ξεμακραίνει κουκιδίτσα λευκή, χάνεται στο βάθος. Ένα  παιδί χαιρετίζει τη μέρα.  Ύστερα  θα έρθουν οι άλλοι, μεταφορά παραπλεύρως στις «νέες»  μπανιέρες, κατά τις 10 ο τεμπέλης αδερφός μου, σκάλα, σανίδα, μακροβούτι, σκάλα, σανίδα, κεφάλι, ήρθε κι η φίλη μου, παραβγαίνουμε μέχρι τις σημαδούρες, πιο πέρα απαγορεύεται- τις προάλλες βγήκανε καρχαρίες, ένας μεγάλος, μπρος από το σπίτι μας, ήρθανε και τον εξετάζανε διάφοροι, ο Εισαγγελέας, ο ιατροδικαστής, ο Διευθυντής της Χωροφυλακής-μαμά, δηλαδή εγώ που φοράω κατακόκκινο μαγιώ;  - ε, έχει και άσπρη ρίγα, μην ανησυχείς- /όλα τα γειτονόπουλα-  ο μεγαλόσωμος Κ, κάτι μακριά πόδια να! αν φάω κλωτσιά, χάθηκα. Μεγάλος αδερφός ίσον λεφτά για γκαζόζα με σταγόνες μετρημένες σιρόπι βύσσινο. Μία, μισή-μισή. Πλατύγυρο καπέλο και λακκάκια στο γέλιο -η μαμά  είπε να φορέσεις το καπέλο σου-.  Μεσημέρι, η μαμά, τελείωσε το ιατρείο -με τραβάει έξω με χείλια μελανιασμένα, μπανάκι, -πλέουμε μαζί, την κρατάω από τον λαιμό μέχρι να μάθω να επιπλέω μόνη μου- α, μου φόραγε σκουφάκι μεγάλο σαν μπόλια στα τρία μου- ουζάκι και κουβεντούλα με τις δικές της φίλες, καμιά φορά εμφανίζεται εγκαίρως κι ο μπαμπάς αν τελειώσει νωρίς από το δικαστήριο, σάλπισμα αναχώρησης –μια βουτιά ακόμα, μαμά, έλα μπαμπά μου, πες της……. μία μόνο, σουρτά στην έξοδο, στην τραπεζαρία αίσθηση δροσιάς και μυρωδιά από φλητ για τα έντομα. Γεμιστά, φασολάκια λαδερά με φέτα βαρελίσια, πεσκέσια, τα καλά των ελευθέρων επαγγελμάτων- μπάμιες, μελιτζάνες, επ, εδώ είμαστε, σταμάτα να χαζεύεις το Μπούρτζι,  ίδιο  είναι όπως και το πρωί –άνοιξ’ το στόμα, κατάπινε-τρέξιμο, εμετός. Καρπούζι, καρπουζόζουμο από τα χεράκια της μαμάς, πεπόνι. Τρώγε!!!!  εσύ φταις που της δίνεις λεφτά για παγωτό, ύστερα πώς να φάει; Μπακαλιάρος κατάντησε.  Μάντρωμα μέσα-μην ακούσω τσιμουδιά.  Σούρσιμο των ποδιών ανάποδα στον τοίχο του χάρντμπορ, σταύρωμα ξεσταύρωμα - πάλι μου  έκοψες τον ύπνο- σσσσς, κοιμούνται, η μαμά έχει ιατρείο το απόγευμα κι ο μπαμπάς πάλι στο γραφείο. Μικρός ήρωας, Μάσκα βουτηγμένη από τον αδερφό. Τα κλασσικά εικονογραφημένα κι η Διάπλαση των Παίδων απαγορεύονται το μεσημέρι, κάνουν θόρυβο οι μεγάλες τους σελίδες.

Πέντε η ώρα, ουφ, δρόμο για την αυλή, σκαρφάλωμα στην κορφή της κορομηλιάς,  βάλε πέδιλα, βάλε πέδιλα, είπα,  ρίχνω τα κορόμηλα κάτω, έχουνε βάψει έναν πελώριο βυσσινί λεκέ στον πάνω δρόμο. Πηδάω απ’ τον ψηλό τοίχο - Μαζεύουμε, μαζεύουμε, γεμίζουμε λεκάνες, ταψιά, κουβάδες, πεσκέσια στα φιλικά σπίτια, όλη η πόλη τρώει τα κορόμηλά μας. Στην κουζίνα,  η μαμά τα φτιάνει μαρμελάδα, ξινούτσικη, γυάλες γεμίζονται, φωνή στον αδερφό: έλα να πας στη γιαγιά, γιατί εγώ; γιατί έτσι!

Ροβόλημα στη σκάλα, αποθήκη- το γαλάζιο μου ποδήλατο,  εξαφανίζομαι στον δρόμο για τους Μύλους, μαμά, μπαλκόνι: μην αργήσεις, καλά, καλά, χωρίς χέρια στο τιμόνι τρέχω σαν παλαβή, βζζζζουπ, κάτω από το τουριστικό πούλμαν Chat, φρεναρίσματα, κορναρίσματα… φωνές, το παιδί, το παιδί είναι από κάτω. Η μαμά βγαίνει στο μπαλκόνι με την τανάλια στο χέρι και το βγαλμένο δόντι αιμάσσον στην άκρη του. Κατεβαίνει ψύχραιμα στο δρόμο και με ανασύρει ήρεμα -γδαρμένη από την άσφαλτο- με ανεβάζει στο σπίτι αγκαλιά, δεν με μαλώνει.  Ψωμί με βούτυρο Κερκύρας  φτιάνω το σχεδιάκι μου από φετούλες ντομάτα και αγγούρι, κοκκινο-πράσινο/τσάι, τιμωρία στη βεράντα σήμερα, δεν έχει παραλία και παιχνίδι στην πισίνα.

Ένα παράπονο την ώρα της παραλίας, κοιτάζω τον ήλιο να δύει προς το Κιβέρι αριστερά στον κόλπο,  οι φίλοι μου με φωνάζουν «δεν μπορώ, είμαι τιμωρία».

Η μαμά τελείωσε, φόρεσε τη λουλουδάτη ρόμπα της -σήμερα  θα κάνουμε παρέα,  ούτε εγώ θα κατέβω στην παραλία- φέρνει το πικ-απ έξω, «και η βάρκα γύρισε μόνη δίχως μέσα τον ψαρά» σιγοτραγουδάει με τη σοπράνο φωνή της δίπλα στο γιασεμί,  χαζεύουμε τα γρι-γρι με τα πυροφάνια που ξεκινάνε για το ψάρεμα λαμπυρίζοντα αστεράκια  σκορπισμένα στη θάλασσα.

Τη νύχτα έφθασε ο στόλος, θόρυβοι από αλυσίδες και καταπέλτες που πέφτουν, σφύριγμα πλοίου, φωνές.

Λευκές μεγάλες κηλίδες στον μαύρο κόλπο.

Αύριο, μία  καινούργια μέρα.

Το απόγευμα θα σιδερώσω την άσπρη τεριλέν πλισέ μου φούστα –μόνη μου, μόνη μου, μπορώ- και ένα από τα δύο πουκάμισα ή αυτό με το μανικάκι σε τόνους πρασινοροζμωβ και γραβατούλα πράσινη της άνοιξης ή αν κάνει περισσότερη ζέστη το αμάνικο κίτρινο-κόκκινο με κίτρινη γραβατούλα,  α, να βάλω και το καινούριο μου ρολόι που μόλις μου έφερε η θεία από την Ελβετία, να βλέπω την ώρα να μην αργήσω, 9.30 ακριβώς πίσω,  μην την πάθω σαν τις προάλλες που γύρισα στις 10 και προκάλεσα χαστούκι του ήπιου συνήθως πατέρα, στο κρεβάτι γρήγορα νηστική.  Περιμένουμε τη χάρη της δεσποσύνης για να φάμε…Νεύρα είχε ο μπαμπάς πάλι, τα πολιτικά θα φταίνε…

Στο πικ απ,  Je t´attendrai, όλος ο Adamo και  Capri c´est fini, τα παραμύθια του Offenbach και Für Elise, Los Choclos, μαζί κι η Κουμπαρσίτα,  Ματουμπάλα, αγάπη γλυκιά μου, Στο περιγιάλι το κρυφό και Mαργαριτάρι μου σου τ' ομολογώ...- από πίσω/ στο ραδιόφωνο, Αχ Μαργαρίτα μαγιοπούλα  και Αθήηηηηηνα, Αθήηηηηηνα, χαρά της γης… Σε πότισα ροδόσταμο και Η Μαργαρίτα η Μαργαρώ, ο παιδικός φίλος του μπαμπά Μανώλης Χιώτης-Μαίρη Λίντα \του μοιάζει κι όλας λίγο τώρα που έχει μουστάκι/ Οι θαλασσιές οι χάντρες,  Βρες το και πάρτο  με τον Μίμη Πλέσσα (ζωϊκό ή φυτικό, η κυρία Μαίρη, πώς να είναι αυτή η κυρία Μαίρη;)  και Το Θέατρο στο ραδιόφωνο με τον Αχχχχχ. (Αχιλλέα) Μαμάκη, ευλαβική κυριακάτικη ακρόαση με το ψητό μόλις φερμένο από τον φούρνο, Το θέατρο της Δευτέρας, το Θέατρο της Τετάρτης, Κυριακή στο θέατρο, Το ημερολόγιο ενός θυρωρού και, εννοείται: Κάααλημέρα σας παιδιά, λαλαλά, λαλαλά, η Θεία Λένα,  μέχρι και Η ώρα του αγρότη, Κυριακή, 5-6 μμ. Και οι άρπες από τις Άνδεις, πάθος του αδερφού μου και προάγγελος ζήσης…

Το ξημέρωμα, φυσικά, θα πηδήξω κατευθείαν από το παράθυρο της κουζίνας στη θάλασσα.

Και τώρα που είμαι δέκα, θα περάσω ολόκληρο καλοκαίρι αγκαλιά με τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα, -τι έπαθες εσύ, κυλιέσαι στο κρεβάτι κι έκοψες τα μπάνια- διαβάζοντας τους τρεις τόμους σιγά-σιγά, πάλι και πάλι για να κρατήσουν οι μανόλιες –πώς ακριβώς είναι οι μανόλιες, μαμά; ανοίγουμε εγκυκλοπαίδειες και διαβάζουμε’ τα αλαβάστρινα πρόσωπα –τι θα πει αλαβάστρινο αδερφέ, ξέρεις εσύ;-  η λιποθυμία από το στροβίλισμα της τουαλέτας  στην αγκαλιά του Ρετ Μπάτλερ και από τη δυνατή του κολώνια, κοιτώντας την μ’ εκείνο το περιπαικτικό του, ειρωνικό χαμόγελο, σαν Λαλάντ –τι είναι Λαλάντ και πώς είναι περιπαικτικό; Την εγκυκλοπαίδεια, γρήγορα. Λαλάντ, δεν υπάρχει –σήμερα  ξέρω,  να σας πω;

http://youtu.be/6gg9lAQ3kA0

http://www.youtube.com/watch?v=6Xj_cFyginw&feature=share&list=PL1480732DE1EAFBB5

http://youtu.be/B5AE-J4yjsg