8/11/12

ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΞΥΔΗ, ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΔΙΣ


   Τ'ακούς κι εσύ; Σσσσς! Είναι- Σαν να χαμηλώνει μες στα πηγάδια το νερό...Σαν να τελειώνει
κάτι...Τ'ακούς; Σαν να κυλάμε στον γκρεμό
που χείλος του είναι η ομορφιά, στο τρομερό
χάσμα που δεν κερδίζεται μα είναι χάρισμα
της-Σσσσς! Τ'ακούς; Τ'
...ακούς κι εσύ; Ναι, είχες κρύψει
κάποιαν αλήθεια...-Όχι ακόμη! Ας ειπωθεί
έστω μισή- σαν ν' αντιγράφω απ' τα μισάνοιχτα
βιβλία σου...Ας ειπωθεί σαν κάτι αστείο...
Κάτι χαζό-Σαν-
ΜΗΝΥΜΑ, ΝΑΙ, ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ
ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΟΥ- ΠΟΥ ΑΝΑΒΕΙ-Ε; ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΣΟΥ ΛΕΝ ΠΩΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΥΝΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΡΑΜΜΑΤΑ...
ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ: ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΤΡΙΑ-
ΜΑ ΘΑ ΕΙΝ' ΕΚΕΙ ΚΙ ΟΤΑΝ ΑΔΕΙΑΣΕΙ Η ΜΠΑΤΑΡΙΑ...
ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ-
ΚΙ ΟΛΑ ΧΩΡΙΖΟΝΤΑΙ-ΣΑΝ ΜΑΛΩΜΕΝΑ ΔΙΔΥΜΑ-
ΚΑΙ- ΝΑΙ, ΘΥΜΑΣΑΙ...ΠΟΝΕΣΕΣ -ΓΙΑ ΨΥΛΛΟΥ ΠΗΔΗΜΑ...
ΓΙΑ ΚΑΤΙ, ΝΑΙ, ΧΑΖΟ ΣΑΝ-ΤΥΨΗ... ΗΤΑΝ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ-
ΚΙ ΕΓΩ.. ΕΓΩ ΠΟΥ -Σ' ΑΓΑΠΟΥΣΑ, ΝΑΙ...
Αρκεί!


Γιώργος Κοροπούλης



"Από το ένα μέρος οι δυο τους
να έχουνε δοθεί σαν άλλοτε στον έρωτα.
Κι από το άλλο μέρος οι δυο τους πάλι

ασάλευτοι τώρα να κοιτάζουν.
Κοίταζαν τα διψασμένα σώματα
που ήσαντε κάποτε
κοίταζαν την ηδονή τους και ποθούσανε
και λιώνανε να σμίξουνε μαζί τους.
Όμως ανάμεσά τους ένα μετάξι διάφανο
σχεδόν αόρατο, τους χώριζε για πάντα.

Γύρισε τότε και του έδωσε με δάκρυα στα μάτια
ένα φιλί που έκοβε τα χείλη σαν μαχαίρι.
Το πήρε και αρχίζοντας να σκίζει το μετάξι
τους φάνηκε τάχα πως περάσανε
στου έρωτα το μέρος
και πέσανε στην αγκαλιά τους
και σμίξανε τους άλλους εαυτούς τους.

Κι Εκείνη πήγε με τον Άλλο
κι εκείνος πήγε με την Άλλη"

Γιώργης Παυλόπουλος, μέσω της Χαριτίνης Ξύδη

- Ποτέ δεν θα ξεχνούσα. Παρακάλεσα να φιλήσει τo χαρτί και το μάρμαρο. Κάτω εκεί στη θέρμη των τάφων που κοιμόταν οι τζίτζικες κι αυτός συναντούσε τη δεύτερη ώρα του ύπνου μου. Όλα τα δώρα του σε μια βάρκα φτιαγμένη από χαρτί. Μέχρι που την έλιωνε αργά  το ποτάμι. Αργά το ποτάμι. Προς το μέρος μας κινούνταν λιωμένα χορταράκια χαρτιού. Αργά το ποτάμι. Τον μοιρολόγησα αυτόν τον νερένιο λίβα. Δεν μου ‘φτασαν τα κουρελάκια του. Δεν του ‘φτασαν τα νεκρικά μουτο ποτάμι. Αργά το ποτάμι. Προς το μ έρος μας κινούνταν αργά χορταράκι χαρτιού. Αργά το ποτάμι.  Τον μοιρολόγησα αυτόν τον νερένιο λίβα. Δεν μου ‘φτασαν τα κουρελάκια του. Δεν του ‘φτασαν τα νεκρικά μου. Δεν μου ‘φτασαν τα κουρελάκια του, δεν του’ φτασαν τα νεκρικά μου.-

 - Ανατολικός λιμένας: Σαντζαγιούλ. Ο δρόμος για τη Μαζαρίτα ή και αντίθετα για το Φρούριο των Μαμελούκων του Κάιτ Μπέη. Εκεί που κάποτε έστεκε ο πιο μοιραίος Φάρος της Ισκανταρίγια. Το τρένο για το φτωχό Σάτπι. Ίσως ν' αγαπιόμαστε τότε στ’ αλήθεια. Σ’ έναν κόσμο ξεχασμένο κι αθέατο..αλήθεια. Σ’ έναν κόσμο ξεχασμένο και αθέατο. Ανεξέλεγκτα βήματα θα μας φτάσουν στο Σουγκιόμα. Το πιο άθλιο και πιο γοητευτικό παζάρι της Μέσης Ανατολής. Σε μια γωνιά, οι συγγενείς θ’ αποχαιρετούν μια νύφη, τραγουδώντας, στην καρότσα του φορτηγού. Ανάμεσα σε πυκνά φοινικόδεντρα-διάφανα σαν γυαλιά- η χρυσή αράχνη χορεύει. Το κοραλλένιο φίδι ψάχνει για νερό σ’ ένα αναποδογυρισμένο φύλλο. Μια σαύρα αλλάζει δέρμα τρίβοντάς το στις πέτρες. Η κάμπια τραγουδάει στα νεύρα της επιφάνειας ενός νούφαρου του Νείλου.
Κι εμείς θα παίζουμε ακόμη τη σκηνή στην Καζαμπλάνκα.-


     - Τη νύχτα που έμαθα πώς παραδέρνεται η ψυχή μου φεύγοντας από σένα παρέλυσα λευκότερα. Αναζήτησα τους καρπούς σου στo στομάχι. Σε πήρε ο ύπνος πάνω στα μαλλιά μου κάποτε καταραμένος άλλοτε φαρμακωμένος. Με λείαναν μερικές παρηγοριές. Η χαρά ...


*Αποσπάσματα από σημειώματα δύο ταλαντούχων ποιητών, της Χαριτίνης Ξύδη και του Διονύση Μαρίνου, σε επαλληλία.  Πρωτότυπα κείμενά τους και κείμενα που τους  λένε κάτι.

http://youtu.be/1E-TnwmccLE


photo by Faidra Fish